Op de rand van het nieuwe millennium was hij ineens daar, een antiheld met een petje diep over zijn oren getrokken, bijna een karikatuur van zichzelf, met die prachtige ironische naam Badly Drawn Boy. Alsof hij zich verontschuldigde voor hij goed en wel was begonnen. Zijn debuutalbum “Hour of the bewilderbeast” zorgde ervoor dat hij zich direct nestelde bij de grote singer-songwriters. In het afgelopen decennium bleef hij platen maken, nam ook de nodige soundtracks op (o.a. About a boy) maar wist het niveau van zijn debuut bij lange na niet te benaderen. Daar komt nog bij dat zijn live reputatie op zijn zachtst gezegd een discutabele was, omdat hij zo vals als een kraai acteerde. Dat is gelukkig in de loop der jaren een stuk beter geworden en nu is er dan, na vier lange jaren wachten, een volwaardig nieuw album waar reikhalzend naar uitgekeken is, “It’s what I’m thinkin’ part 1 –  Photographing snowflakes”. Part 1, omdat Damon Caugh (zijn aardse naam) heeft aangekondigd om met een trilogie te komen. "It feels like a new beginning in a lot of ways. it definitely feels like I'm on a roll.", verklaart de zanger terwijl hij aan zijn pint lurkt. Hij had zojuist een uiterst creatieve periode afgesloten, een periode die hem veel nieuwe nummers opleverde; vandaar die trilogie: "I've got such a wealth of ideas I want to work on. And intrinsically, as a creative person, you don't want to switch off the flow of ideas, because that's what keeps you ticking. The trilogy is called It's What I'm Thinking - "It's just a wry comment on the fact that that's all I'm doing, just writing the songs, and within the songs is what I'm thinking". Badly Drawn Boy zou Badly Drawn Boy niet zijn als hij een plausibele verklaring heeft voor de titel van album één: “What do you think is the hardest job ever? And to me it's got to be photographing snowflakes. It's impossible. People do it but I've no idea how they do it."

Sommige singer/songwriters bieden hun cd’s gratis als download aan om hun creatieve product onder de aandacht van het publiek te brengen. Zo ook Chris Brecht. Dead flower motel is zijn tweede cd,nadat hij in 2008 al een kleine schare bewonderaars aan zich had weten te binden met zijn debuut The great ride.

Dorléac is begonnen als eenmalige samenwerking voor de Vlaamse film Adem (Hans Van Nuffel) in de winter van 2010. Erik de Jong (beter bekend als Spinvis) en Geike Arnaert (vroeger van Hooverphonic) waren door de regisseur gevraagd de filmscore te maken. Omdat de samenwerking zo prettig verliep, en omdat er genoeg ruimte was voor improvisatie aan de kant van Arnaert, ontstonden er, zo zegt De Jong, 'waardevolle tracks'. En ziedaar, Dorléac. Een nieuwe act met een volwaardig album, dat halverwege september 2010 uit zal komen.

De plaat begint nogal naakt. Simpel gitaarriffje, voorzichtige drums en dan de zang van Geike Arnaert, die bedeesd inzet, wat niet betekent dat het niet gewoon heel mooi is. De Jong spreekt over de muziek als 'verre geluiden, stonede reverb en space-echo', en dat is voor Driving In Silence al een behoorlijk goede beschrijving. Het nummer sleept voort, alsof het je heeft vastgegrepen aan je been en niet meer los wil laten. Het trekt je bijna terug het nabije verleden in. Prachtig.

Een van mijn meest gedraaide cd’s tijdens de prachtige,zwoele zomeravonden op Sicilië deze vakantie was A MAE van de Portugese componist Rodrigo Leao. Geen onbekende overigens want hij is oprichter en toetsenist geweest van de beroemde Portugese band Madredeus. In Portugal is zijn nieuwe plaat een enorm succes en de weg naar een groot publiek ligt voor hem open.

Tijdens een speurtocht over het World wide web stuit je soms onverwacht op pareltjes die zomaar voor het oprapen liggen. Dit overkwam mij met de Zwitserse band “The Lonesome Southern Comfort Company” die mij, louter en alleen vanwege de prachtige bandnaam, triggerde en vooral nieuwsgierig maakte. De speurtocht naar info leverde overigens niet heel veel op, behalve een aardige quote van zanger John: “The Lonesome Southern Comfort Company is not a band and is not a group and is problably not even a side-project. Maybe it’s just a country or a folk rush. It was needed to write songs about politics and war after all I’ve felt in the last few years watching tv. No matter how the music sounds; I was probably sick of being a full time member of a band. I really needed a short break”. Mailcontact met zanger John levert meer op, nl dat we te maken hebben met een conceptalbum, oorlog en het leed dat het veroorzaakt vormen min of meer de rode draad, al wordt het album ook bevolkt met andere liedjes vol treurnis, hoop, twijfel en verlangen. De hoes is ontleend aan het verhaal van J. Stumpf’s “The battle of Morat", een veldslag gevoerd in het Zwitserse Morat (Bern) tussen het Zwitserse leger en Karel de Kale, hertog van Bourgondië. Dit alt/country gezelschap uit Zwitserland komt met de cd “Charles the bold”, een album dat in één klap als een volwassen debuut zou mogen worden beschouwd, ware het niet dat in augustus 2008 al een eersteling verschenen is.  Aan alles is te horen dat hier sprake is van een goed doordacht proces dat uiteindelijk heeft geleid tot iets heel fraais en vooral afwisselends. Waar veel alt/country  gezelschappen verzanden in de niet zelden op de loer liggende saaiheid, zorgt L. S. C. C. (vergeef mij deze afkorting) door de tempowisselingen voor de broodnodige variatie en dat heeft geresulteerd in een album dat de luisteraar moeiteloos tot de laatste noot aan zich weet te binden. 

De nieuwe Ray is er! En hij is geweldig! Het is Ray weer gelukt om een album vol puike liedjes achter te laten. Hij opent vol overgave met Repo Man. Een lange intro waar de spanning wordt opgebouwd, totdat we Ray uiteindelijk horen met zijn herkenbare stemgeluid. Ray Lamontagne is namelijk niet voor 1 gat te vangen en verspreidt een diversiteit uit over het album dat nog niet eerder is gebeurd op zijn voorgaande albums. Hierdoor is er geen enkel moment van verslapping. Op "God Willin’& The Creek Don’t Rise” laat hij horen dat hij het liedjes schrijven nog niet is verleerd en waardoor dit album een waardige opvolger is.

Harm Goslink Kuiper is één van 's Neerlands interessantste kunstenaars als je het mij vraagt. Hij is schilder, beeldhouwer, (animatie)filmer, installatiekunstenaar, schrijver maar vooral een superpoëtische muzikant en liedjesschrijver. Zijn liedjes brengt hij op eigengemaakte instrumenten en zijn diepzinnig en (z)eerlijk van karakter. Zijn debuutalbum Stil Leven ligt vanaf 16 augustus 2010 in de winkels en telt een zeventiental prachtig fijne liedjes.

Volgens Mark Everett hebben we het met Tomorrow Morning over de voltooiing van een trilogie. Bestaande uit Hombre Lobo, End Times en dus zijn laatste muzikale kindje. Het album ligt 23 augustus in de winkel en neem maar vast van mij aan: deze komt gewoon weer in je platenkast te staan, samen met zijn broertjes en zusjes andere Eels albums. En zeker mooi samen met Hombre Lobo en End Times. Een wolk van een drieling!

Howe Gelb kennen we toch vooral van het voornamelijk als cultband opererende Giant Sand, een band die over het algemeen garant staat voor kwaliteitspop. De behoorlijk eigenzinnige frontman brengt ook met grote regelmaat solo cd’s uit die zich kenmerken door wisselvalligheid. Nadat bandgenoten John Convertino en Joey Burns besloten om met hun gelegenheidsformatie Calexico op de serieuze tour te gaan, bleef Gelb teleurgesteld en afgunstig achter. Deze afgunst stak hij niet onder stoelen of banken, maar het heeft niet kunnen voorkomen dat zijn rol zich voortaan in de schaduw afspeelde. Hij bleef braaf zijn albums maken, bleef het brein achter Giant Sand, maar het grote succes bleef uit, terwijl Calexico wereldwijd doorbrak. Charismatisch is de man zeker, iets wat ik met eigen ogen mocht aanschouwen toen hij een paar jaar geleden in het voorprogramma van Willard Grant Conspiracy stond. Hij voelde zich vooral ongemakkelijk in de rol van support. Het moet enige troost hebben geboden dat een aantal mensen die avond vooral voor hem naar Paradiso was gekomen.

Amatorski laat je verdwalen in een 'vreemd mooi liedjesuniversum', zonder veel uitgesproken woorden en met bescheiden fluisterende klanken. Kleine oogjes knipperen naar de zweverige muziek van Portishead, Sigur Ros en Radiohead.
Muziek waarbij iedereen zijn eigen film maakt.

‘Een vreemd mooi liedjesuniversum,’ zo omschrijft het online magazine Cutting Edge hun muziek: ‘Het is duidelijk: hier zijn het de songs die om je aandacht vragen. En die zijn ze stuk voor stuk waard. Bouwstenen zijn steevast de ruimte, spaarzaamheid en melancholie’.