Le guess who? De zondag 29 nov (De Helling Utrecht)

Op een druilerige, grauwe zondagmiddag naar een muziekfestival. Herfst, wind, regen, donkere luchten, de ideale atmosfeer voor een singer-songwriter/americana/indie festival. Na een half uur blauwbekken voor de deur, mochten we eindelijk naar binnen. Eerst maar even een warme kop thee om weer op temperatuur te komen en er dan vervolgens achter komen dat de eerst eartiest al op het nog koude podium staat. Langzaam druppelt de zaal vol. Het valt niet mee om het festival te openen en als je dan ook nog alleen met gitaar op dat grote podium staat moet je van goede huize komen om de meute op te warmen. Tony Dekker (zanger van de veel geprezen Canadese band The Great Lake Swimmers) deed enorm zijn best, maar zijn te vlakke stem en het eentonige gitaarspel zorgen ervoor dat het geheel niet beklijft. Bovendien stelt hij zich veel te kwetsbaar en bescheiden op. Waar hij met zijn volle band vaak wel weet te overtuigen blijft hij solo in gebreke. Ik haak na twee nummers af en ga achter in de zaal staan, een slechte plek, omdat er volop gepraat wordt. Het zijn van die momenten dat ik mij afvraag wat mensen soms bij concerten doen; ga lekker met je liefje in het bos wandelen en uitwaaien. Na drie kwartier is het voorbij en is hij ook snel vergeten. Het was niet meer dan een proloog. Na een stief kwartiertje pauze was het de beurt aan William Fitzsimmons. Hij ziet eruit als een soort moderne messias, getooid met een lange baard en een grijze muts diep over zijn hoofd getrokken. Hij treedt wel op met een voltallige band, o.a. met gelegenheidsmuzikant Laura Jansen die in Nederland hard aan de weg timmert als singer-songwriter. Fitzsimmons heeft humor, zelfspot en kondigt aan dat hij de zaal in diepe rauw zal dompelen (“My main goal today is to make you sad”). Dood, echtscheiding, depressies, niets is hem vreemd en hij vaart er wel bij. Het is zijn humor die het optreden enigszins boeiend maakt; er wordt knap gemusiceerd, maar het kan niet verhullen

Daar staat Micah P. Hinson, één van de meest talentvolle, maar schromelijk onderschatte artiesten van deze tijd. Hij fluit wat, terwijl hij zich prepareert voor wat later de geschiedenis in zal gaan als een memorabel optreden. De zaal wacht af, Micah mompelt wat in de microfoon, kijkt de zaal in, en ziet dat vooral de voorste rijen vol staan met smachtende oudere jongeren. Hij maakt een geïnspireerde indruk, blij dat de zaal redelijk vol is.

Hij begint met “Are you lonesome tonight”, een nummer om lekker warm te draaien. Hij speelt een vol uur, put uit zijn gehele oeuvre, maar het lijkt wel of hij al zijn nummers in dat ene uur wil proppen. Niet alle snaren worden goed geraakt, maar de gevoelssnaar weet hij dat uur feilloos te vinden.
Met nummers als “Suzanne”, “Diggin’ a Grave”, “Beneath the rose” en vooral “Dying alone” weet hij de zaal aan zich te binden en aan zijn voeten te krijgen. Met zijn slechts 29 jaren heeft hij al een bewogen leven achter de rug, vol misère en ellende. Hij betovert, ontroert, verhaalt, schuimbekt en entertaint de massa; wat een stem! Eén van zijn liedjes draagt hij op aan zijn vrouw die voorin de zaal staat. Hij speelt ook een paar nieuwe nummers en vooral het gedragen “Two’s en three’s” klinkt indrukwekkend.

Na een uur wordt de betovering gebroken, een daverend applaus volgt en de bescheiden en sympathieke Micah neemt het dankbaar in ontvangst. Inmiddels is het ruim over zevenen en begint de inwendige mens te protesteren. Tijd om wat te eten dus, maar wat schetst onze verbazing; niets te krijgen in De Helling. Naar buiten gaan is ook geen optie, want a, te ver weg en b, je wil de muziek niet missen.

Op een houtje bijten is het gevolg en snel weer naar binnen waar Will Johnson en zijn South San Gabriel aantreden. Door ziekte van Jason Molina was het geplande optreden van de grootheden Johnson-Molina afgelast. Gelukkig heeft Will Johnson zelf meer dan voldoende in huis om als stand-in te fungeren. Will johnson is zeer productief en opereert solo, met South San Gabriel en CentroMatic. Geflankeerd door drie rasmuzikanten trakteren zij het publiek dat de honger verbeidt op een prachtig optreden.

Bij de eerste twee nummers was de vibrato zo alom aanwezig dat je het tot in je lege maag voelde. Gelukkig herstelde de geluidsman dit euvel op tijd waardoor het genieten kon beginnen. “Smelling medicinal”, “Feel too you to die” en “Emma Jane” overtuigen de achterblijvers. Ronduit knap is de uitvoering van “All night long” het origineel van Lionel Richie dat volledig onherkenbaar ten gehore wordt gebracht. Will vond het moeilijk, zo gaf hij aan, "to make sit-down-music for a stand-up audience". Voor ons echter geen enkel probleem.  Het is half 9 als de zaallichten weer aanfloepen, het publiek taait tevreden, maar hongerig af. De meesten laten het laatste optreden van El Pino and the Volunteers schieten, iets dat de organisatie zichzelf mag aanrekenen. Het niet verstrekken van voedsel was overigens het enige smetje op een verder perfect georganiseerd festival.

Patrick, Kwetal, mwBaer

De Felice Brothers staan buiten de tijd. Ze zijn niet hip, wars van commercie, laten zich niet de les lezen en doen precies dat waar ze goed in zijn: het maken van prachtige muziek, waarbij ze heel knap in staat zijn authentieke instrumenten als de fiddle en het wasbord te mengen in een eigentijds altcountry jasje. De broers Felice, Ian en James, vrienden Christmas en Greg Farley vormen de warme ruggengraat van The Felice Brothers. De rijke geschiedenis van het oude, vreemde Amerika vormt de onuitputtelijke bron. De gruizige, warme stem van Ian vormt het middelpunt van de rijke muziek. Broer Simone verliet onlangs de groep om een eigen band “The Duke and the king” op te richten. Als vervanger zat er gisteren een nieuwe drummer (David Turbeville) bij het illustere gezelschap.

De broers hebben al een lange historie die begon op de zondagmiddagbarbecues van vaderlief. Het muzikale venster werd vervolgens gericht op de metro’s  waar de broers regelmatig met hun instrumenten vertoefden. Het vormt de basis voor de latere Felice Brothers en verklaart ook waarom hun debuutcd “Through these reins and gone” al zo warm werd ontvangen. Het is dan inmiddels 2006. In 2008 tekenen ze bij een  groot label en komen met het alom geprezen “Tonight at the Arizona” met de klassieker “Roll on arte”. Begin dit kalenderjaar verschijnt  het vijfde album, “Yonder is the clock”, één van de meest aansprekende releases van 2009. En gisteren was daar dan het optreden in de kleine zaal van Paradiso, een concert dat, verrassend genoeg, binnen de kortste keren tot de laatste plaats was uitverkocht.

Na een aardig optreden van AA Bondy is het de beurt aan de mannen van The Felice Brothers. Vijf man sterk betreden ze het veel te kleine podium, waar een internationaal (Amerikanen, Schotten, Denen, Engelsen enz. ) publiek smachtend en op elkaar geperst staat te wachten op de eerste tonen. Opener “Cooperstown” bewijst meteen dat er vanavond niks meer mis kan gaan, de magie hangt in de lucht en het publiek geeft zich al gewonnen. Het wordt duidelijk dat Paradiso vanavond mag genieten van een legendarisch optreden en onherroepelijk platgespeeld gaat worden. De afstelling van de instrumenten is perfect en de kleine zaal schudt al op zijn grondvesten. The Brothers trakteren het publiek op een uitgebreide en afwisselende set waarbij geput wordt uit alle vijf de albums. Yonder komt het meest aan bod, na “Cooperstown” volgt het vuige “Chicken wire”. In “Rise and Shine”, “Ambulance man” en “Boy from Lawrence county” krijgt  Ian de zaal met zijn krachtige stem muisstil; wat een performance! Het is niet allen Ian wat de klok staat, de mannen geven elkaar alle ruimte, broer James en maatje Christmas mogen ook regelmatig hun kunsten vertonen voor de microfoon. De overige bandleden zitten regelmatig eerbiedig geknield op het podium. De heren zijn goed geluimd en genieten zichtbaar van het enthousiaste publiek. Fiddle en wasbordspeler Farley zweept het publiek op en is kilometervreter op het podium, afwissend viool en wasbord met zich meeslepend. Publieksfavorieten “Frankie’s gun”,  “Whiskey in my whiskey” en “Hey hey revolver” doen de zaal huiveren en dansen. Dan is het over. Er volgen nog wat toegiften, o.a. een Townes van Zand klassieker, samen met leden van AA Bondy. De band verontschuldigt zich omdat ze gedwongen zijn om te stoppen; flauw van Paradiso. Na goed vijf kwartier wordt de betovering verbroken als  de zaallichten ruw aangaan. Wat blijft is de herinnering aan een optreden wat mij nog lang zal heugen en doen glimlachen. Ik ben fan voor het leven.

Kwetal