Als onderdeel van het online georiënteerde platenlabel Beep! Beep! organiseert Vette Analoge Shit (V.A.S.) optredens van zowel nationale als internationale underground artiesten. Beep! Beep! werkt non-profit en bezorgt de wereld dan ook gratis muziek van deze artiesten. Met het geven van dit soort shows lukt het hen zowel de muzikanten als de luisteraars tevreden te houden. Zij zorgen namelijk voor inkomsten (door middel van optredens en merch-verkoop) en naamsbekendheid voor de artiesten en voor gratis muziek voor de luisteraars (meer informatie over dit concept vind je op http://www.beepbeep.nl/). Zo kon het worden waargemaakt dat ik donderdag 12 augustus Alarma Man een show zag geven in de dB’s in Utrecht. De deuren naar de zaal zouden op deze avond om negen uur openen, waarna het optreden om half tien zou beginnen. Zodoende doken mijn vriendin en ik om kwart over negen in het diepe, en stapten wij het ons nog onbekende dB’s binnen. Nu lijkt dB’s mij sowieso een van de meest bijzondere plaatsen voor zowel jong als oud Utrecht om binnen te stappen, maar als volledige dB’s-leek voelde ik me behoorlijk geïntimideerd door zoveel coolheid en vriendschappelijkheid daarbinnen. dB’s was op het moment van onze entree één grote bom van gezelligheid en ons-kent-ons-cultuur, waar niemand zich druk scheen te maken om het feit dat de deur naar de zaal zelf nog gesloten was. Als de deuren om kwart voor tien dan eindelijk openen, druppelt het publiek langzaam de zaal binnen om aan de randen plaats te nemen en al pratend afwachtend af en toe naar het podium op te kijken. Enige minuten later betreedt het Utrechtse Sanchez, the Devil & The Hierophant weinig theatraal het podium. Sanchez brengt een mix van verschillende genres op het podium en lijkt daarmee een vernieuwende band te zijn. Toch straalt de onwennigheid om voor een publiek te spelen er wel een beetje vanaf. De bandleden communiceren meer met elkaar dan met het publiek en doordat ze soms wat vertwijfeld de zaal inkijken, ziet het er niet altijd even enthousiast uit. Als dit echter niet het geval is, en er blijkbaar een nummer ten gehore wordt gebracht dat alle bandleden goed bevalt, is Sanchez een plezier om naar te kijken. De zang komt (in de mix van verschillende genres) uit de Post-hardcore en is daarmee in feite… geschreeuw. Nu kan ikzelf Hardcore niet als mijn eerste keus in muziekgenres noemen, maar op het podium weet zanger Miguel (af en toe fanatiek in het rond springend) daar wel het nodige mee uit te drukken. Dit, afgewisseld met muziek die meer op de experimentele rock steunt, weet op sommige momenten de liefde voor muziek toch nog uit de muzikanten te trekken. Zodra het optreden van Sanchez is afgelopen, stroomt de zaal van dB’s weer leeg. Als plusminus een halfuur later Alarma Man het podium oprent, is de zaal echter weer half gevuld met mensen en kan het echte feest beginnen. De energieke Zweedse muzikanten vullen met gemak het kleine podium van dB’s. Met zoveel gemak dat het aan het begin van het optreden lijkt alsof ze wat moeite hebben met de grootte van het podium. Ook schijnen de leden van Alarma Man aan het begin van de avond nogal gefocust te zijn op zichzelf en hun eigen instrumenten. Vooral zanger/bassist Niklas rent graag rond op het podium, waarbij hij af en toe genoodzaakt is weg te duiken voor een gitaar van een ander bandlid. Jammer is het dan weer wel dat de zang ten opzichte van de andere muziekinstrumenten relatief zacht is ingesteld. Hierdoor lijkt de muziek tijdens de show af en toe vooral op wat gerag op gitaren, waarin met name de drums er uitspringen. Doordat de drumkit meerdere malen bemand is door twee van de bandleden, is dit echter geen schande en juist een leuke variatie op de muziek die op plaat te horen is. Naar mate het optreden vordert wordt er beetje bij beetje iets gedaan aan het volume van de zang, zodat ook dit kleine probleempje wordt verholpen. Bovendien lijken de mannen van Alarma Man inmiddels beter om te kunnen gaan met de grootte van het podium en de persoonlijk ruimte die daarin voor hen beschikbaar is. Dit zorgt ook voor een grote vordering in het onderlinge samenspel. Als het einde van het optreden begint te naderen, spat het enthousiasme van de bandleden eraf, wordt het contact met het publiek beter en wordt het onwennig begonnen optreden nog een heuse goede show. Het laatste nummer voordat de band het podium verlaat is dan ook het hoogtepunt van de avond en het lukt niemand in het publiek meer om echt stil te blijven staan. Onder een waardig applaus verlaat Alarma Man vervolgens het podium, om een krappe minuut later weer bomvol energie terug te komen. Tijdens de toegift blijkt pas écht dat de mannen genieten van het geven van optredens en wel degelijk op elkaar ingespeeld zijn. Op dit spel is absoluut niets aan te merken; er is energie, er is muzikaliteit, en er wordt genoten, zowel door de band als door het publiek. Het einde van de show is spetterend, en ditmaal onder luid applaus verlaat de band voor de laatste keer het podium.
Meike
In de ban van Joanna Newsom Melkweg A'dam 30 mei
Als een concert vroeg begint en er zijn louter zitplaatsen dan wil je ook op tijd aanwezig zijn. Aanvang 20.00 uur, zaal open 19.00 uur, aldus de info op het kaartje en internet. Klokslag zeven uur stonden wij voor de deur. Guur, winderig en nat weer maken het buiten wachten bepaald niet aantrekkelijk. Op het raam hing een bordje met een simpele edoch vervelende mededeling: zaal open 19.30! Een half uurtje blauwbekken in het vooruitzicht; het moet maar. Half acht de deur open? Forget it! Pas na achten werd de veel te smalle deur geopend. De rij was inmiddels aangezwollen tot ruim op het Leidseplein. Ik heb het al niet zo op grote meutes, maar ik kan u zeggen dat het niet prettig is om door een te nauwe ingang naar binnen te worden geperst. In mijn achterhoofd spookt de parkeermeter; het wordt een lange avond waarbij de parkeerkosten de kosten voor een concertticket doen verbleken. Wordt het dan toch nog een boeiende avond? Ja en nee. Het begint werkelijk dramatisch als Roy Harper zijn vergane glorie liedjes uit de jaren zestig en zeventig ten gehore brengt. Nu zijn voorprogramma’s niet altijd boeiend, maar deze man weet het wel heel bont te maken. Dramatische stem, hoogst irritante echo in de microfoon en een meelijwekkende performance. Ik zak weg in mijn stoel en trek mij diep in mezelf terug. Naast en achter mij wordt anders gereageerd. Mensen zitten letterlijk met de mond open van verbazing en er zijn er die hun lachspieren niet in bedwang kunnen houden. Wat bezielt Joanna Newsom om zo iemand mee op tournee te nemen? “This is my last song”, galmt hij door de microfoon en opgelucht veer ik op, op dat moment nog niet wetend dat het nummer wel tien minuten duurt. De mensen achter mij verdragen het niet meer, lachen nog harder en het meisje voor mij draait zich geërgerd om en geeft mij de volle laag. Gelukkig is mijn echtgenoot er om mij te kalmeren. Wat een onrecht, ik leed toch echt in stilte! Wat een avond; deze lijkt toch echt reddeloos verloren.
Weer wachten, het loopt tegen tienen en er wordt een uitgebreide soundcheck gedaan. Dan dimmen de lichten, wordt het muisstil in de zaal en komt er een modern elfje het podium op huppelen om vervolgens plaats te nemen achter een prachtige harp. Joanna Newsom kirt en flirt vanaf minuut één met de zaal en vertelt dat ze zo klunzig is dat ze tijdens elk optreden haar flesje met water omschopt. Ze belooft er vanavond op te letten. Na het eerste nummer solo te vertolken nodigt ze haar band uit en stelt ze uitgebreid aan het publiek voor. Het zijn stuk voor stuk multi instrumentalisten die allen mede verantwoordelijk zijn geweest voor de productie van haar driedubbelalbum “Have one on me”. De techniek en vooral kundigheid druipt van de muzikanten af en ze laten zich door de zichtbaar geïnspireerde Joanna tot grote hoogte stuwen. Zelden maakte ik een optreden mee dat technisch zo perfect en hoogstaand was. Het is alleen al een genot om de verschillende muzikanten te observeren, om te zien hoe ingenieus ze hun instrumenten behandelen en bespelen. Zelden een drummer zo’n arsenaal aan trucs uit zijn hoge hoed zien toveren. De band communiceert met alles wat het in zich heeft, zowel verbaal als non verbaal. Waar ik voor het optreden nog enige angst had dat het wel eens aan eentonigheid en saaiheid ten onder zou kunnen gaan, wordt dat vanavond op alle fronten gelogenstraft. De zaal krijgt een gevarieerd optreden voorgeschoteld dat zijn weerga niet kent. De variatie zit hem niet in de voordracht, maar vooral in de kunde. Er is een rode draad waarneembaar. De meeste songs beginnen met Joanna op haar harp of piano, waarna de muzikanten gaandeweg de nummers hun steentje bijdragen.
Het valt op dat Joanna naast de harp ook de piano moeiteloos weet te hanteren. Het lijkt alsof de muzikanten met een draadje aan haar verbonden zijn, ze houdt voortdurend oogcontact. Door de snaren van haar harp heen zoekt ze regelmatig het contact, waardoor ze de anderen net zo centraal stelt als zichzelf. Achter de piano heeft ze één tweetjes met haar drummer en juist deze interacties zorgen ervoor dat je als luisteraar en kijker regelmatig de anderen op het podium in ogenschouw neemt, waardoor je een nummer aan rijkdom ziet groeien. Bewerkingen die ze eerst alleen met haar harp uitvoerde krijgen door toevoeging van het uitgebreide instrumentarium extra gelaagdheid. Zo wordt het soms bijna een sport om te horen hoe de harp, de luit en de banjo hun geluid met elkaar verweven en is het lastig om te ontwaren wat nou eigenlijk bij wie hoort. Kortom, niet alleen een luister- maar vooral ook een visueel spektakel. Nog apart te vermelden is de trombonist. Bij een eerste aanschouwing vraag je je nog af, hoe een trombone zich verhoudt tot de harp. Het antwoord is: uitstekend. De man weet het instrument zo soepel te hanteren dat het lijkt alsof hij zich meebuigt met de harp. Knap, want volgens mij is het een alles behalve soepel instrument. De afwisseling zit hem verder in de wisseling tussen de harp en de piano als leidende instrumenten. Ze geeft hier zelf een kleine uitleg bij. De harp heeft tussentijds “rust” nodig. Ze probeert te voorkomen dat het instrument gestemd moet worden tijdens het optreden, een saaie en vooral tijdrovende klus. De avond wordt vooral gevuld met de langere nummers van haar laatste cd, maar ook ouder werk, zoals “The book of right on” krijgen een plekje. Bij het beluisteren van de eerste albums van Joanna schiet al snel de gedachte door je hoofd, hoe iemand het vol kan houden om op zo’n manier te zingen. Ze was er dan ook een tijd uit vanwege stemproblemen. Daar is in dit concert niets van te merken. Ze laat een razend knappe stemtechniek horen waarin ze haar mond gebruikt als klankkast en ook de stand van haar mond lijkt van invloed op het geluid. Haar mimiek is een studie waard, maar je begrijpt waarom ze het doet. Ik heb niet eerder gezien dat een artiest zo opgaat in haar eigen instrument; ze vleit haar gezicht liefdevol tegen de tere snaren, waardoor het lijkt alsof ze communiceert met haar harp. De avond wordt perfect afgesloten als ze zich verontschuldigt over het feit dat ze bij het signeren van een elpee, direct na de laatste klanken, waarschijnlijk de hoes heeft geperforeerd. Het toont de klasse van een vrouw die anderen de ruimte geeft en zichzelf kwetsbaar op durft te stellen. Oh ja, ook het flesje water bleef, net als het optreden, kaarsrecht overeind staan.
Karin en Kwetal
Micah P. Hinson Ekko Utrecht 27 mei
Omdat we ruim voor aanvang van het optreden aanwezig waren, hadden we de gelegenheid om een tijd met de uiterst sympathieke Texaan uit Abelene te praten. Ik overhandigde hem de recensie van zijn laatste meesterwerk “And the pioneer saboteurs”. Hij bestudeerde de lovende woorden en vertelde mij uiterst trots te zijn op zijn nieuwste album, omdat hij zowel voor de muziek als de productie het heft volledig in eigen hand heeft gehouden. Het is ontwapenend om te zien hoe dankbaar en blij hij is met alle lovende woorden die hem ten deel vallen. “A 10 for my new record?”, vraagt hij verbaasd. “A 10 out of a 100”, grapt zijn vrouw Ashley tussen twee happen door. Voor ons (Johan en Ruud) als groot bewonderaar kan de avond dan al niet meer stuk. Hij kijkt uit naar het optreden, solo dit keer, vooral ook omdat de zaal goed vol stroomt en dat is wel eens anders geweest.
Het voorprogramma Bullfight is grappig, maar niet meer dan dat. Het drietal, ondersteund door gitaar en viool, laat zich nog het beste omschrijven als de Nederlandse Dresden Dolls, maar dan minder theatraal en charismatisch. De liedjes zitten goed in elkaar maar de beperkte vocalen zorgen ervoor dat het maar moeilijk beklijft.
Dan is het tijd voor Micah P. Hinson. Hij oogt wat nerveus, de tour is ook nog jong. Het valt op dat hij zijn gitaar hoog draagt, als een soort buffer tussen hem en zijn publiek, of misschien om duidelijk te maken dat hij ergens symbool voor staat. De gitaar is voorzien van een foto van Ashley (zijn vrouw) en onderaan de tekst: “This guitar kills all the fascists”. Net als in zijn muziek en teksten toont Micah zich deze avond een maatschappelijk geëngageerd man die niet schroomt om heilige huisjes omver te schoppen en zich kritisch uit te laten. Het zijn de openhartige verhaaltjes en anekdotes tussendoor die het optreden de nodige glans geven. Het kost hem geen enkele moeite om zich kwetsbaar op te stellen.Waar Micah op zijn albums rijk gearrangeerd klinkt brengt het optreden in Utrecht hem solo met slechts zijn gitaar back to basics, terug naar de oorsprong. Hij weet de uitbundige zaal moeiteloos een uur en drie kwartier aan zich te binden, met een kruisbestuiving van oud en nieuw materiaal. Hij opent met het nieuwe 2’s and 3’s en vanaf de eerste klanken kijkt de zaal vol bewondering naar de man die zich maar moeilijk een houding weet te geven. Het heeft een ontwapenend effect op het publiek, ook omdat hij wezenlijk contact maakt. Zijn scherpe verhalen zorgen ervoor dat we diep in zijn ziel kunnen kijken, zoals in het hartverscheurende en troosteloze Seven horses seen dat gaat over een jeugdvriendje, die net als hij aan lager wal raakt na een afschuwelijke jeugd en zich uiteindelijk door het hoofd schiet. “I was Lucky”, zegt hij en wisselt een blik van verstandhouding met zijn vrouw Ashley die naast ons in het publiek staat. Ze knikt hem bemoedigend toe, alsof ze duidelijk wil maken dat de chemie er is deze avond. Micah vertelt dat hij zich heeft verzoend met zijn ouders en dat het respect is teruggekeerd. Dat oogcontact blijft hij de hele avond zoeken, het is zijn referentiekader, zijn houvast, net als zijn elektrische sigaret die hij voortdurend kwijt is. Af en toe haalt hij vocaal hard uit, om daarna weer terug in balans te komen met zichzelf. Alles uitstekend getimed en uiterst effectief. Naast veel nieuw werk komt Micah met prachtige, soms tot op het bot uitgeklede versies van Beneath the rose, Letters from Huntsville, Close your eyes, Drift of to sleep en het wonderschone, op ons verzoek gespeelde Dying alone. Tussendoor speelt hij een lied dat hij heeft geschreven voor Amnesty International, een lied over zijn grootvader die het nooit in hem heeft zien zitten: The life, living dying and death of one certain and peculiar L.J. Nichols. Ik weet na vanavond waar de tekst op zijn gitaar vandaan komt! Als de laatste klanken wegsterven verontschuldigt hij zich voor het feit dat Ekko hem heeft verteld zich strikt aan de tijd te houden.
Gelukkig mag hij nog een kwartiertje doorspelen. Na afloop vliegen zijn cd’s over de toonbank en lijkt het erop dat ook Nederland langzaam maar zeker gaat zwichten voor deze getormenteerde anti held die wel nooit helemaal in het reine zal komen met zijn omgeving en verleden. Voor zo’n man zijn zulke avonden de olie om zijn motor draaiende te houden. Wij zijn blij dat we daar een bescheiden bijdrage aan hebben mogen leveren.
Johan en Kwetal
Vitaal en indrukwekkend Mumford & Sons (Tivoli Utrecht 26 april)
Mumford & Sons verraste vriend en vijand in 2009 met hun overrompelende debuut “Sigh no more”. De lezers van Stilllife verkozen het album bijna unaniem tot beste van 2009. In mijn ogen (en oren) een raadsel, aangezien de muziek allesbehalve vernieuwend en eigentijds is. De melodieën leunen zwaar op de folk en het instrumentarium is voornamelijk akoestisch. Hoe verklaar je dan dit megasucces? Hangend over de balustrade boven in Tivoli heb ik, als grijze muis, met verbazing naar beneden in de zaal staan staren. Een zaal, voornamelijk bevolkt door tieners en studenten. Giel Beelen en Edwin Evers fans? Ja, dat moet wel, want het wordt veelvuldig op de radio gedraaid en dus massaal opgepikt. Het concert was binnen een dag uitverkocht en een uur voor aanvang stond er een lange rij langs de Oudegracht. Hunkerende mensen, gretig, klaar om alles wat Mumford & Sons uitademt te absorberen. Vooral Nederland is massaal gevallen voor de mannen en het overdonderende succes maakt ze zichtbaar verlegen. Laten we niet vergeten dat ze nog maar net zijn begonnen en in de verste verte niet hebben kunnen bevroeden waar het zo snel toe zou leiden.
Het is een goede set om een voorprogramma mee te nemen waarin het publiek zich kan herkennen als je naar de muziek van Mumford luistert.Johnny Flynn & The Sussex Wit vormt de perfecte opwarmer voor de hoofdact. De muzikaal onderlegde Flynn (gitaar, viool, drums en trompet) laat horen over talent te beschikken. Geïnspireerd door Yeats en Shakespeare brengt hij zijn folkliedjes voorzien van een modern jasje. Helaas wordt het optreden grotendeels verziekt door de basgitarist, die met zijn irritant dreunende bas een dissonant vormt. Toch denk ik dat we meer gaan horen van Johnny en zijn mannen.
Ruim na tienen, wat ben ik blij dat ik af en toe kan hangen, betreden Mumford en zijn Sons het podium. Al voor er één noot gespeeld is wordt de zaal afgebroken. Dit kan dus al bijna niet meer mis gaan. Van hun snelle snit moeten de mannen het niet hebben, sterker nog, met korte broek, foute schoenen, bretels en te hoog opgetrokken sokken, is vooral banjospeler Winston Marshall een opvallende verschijning. Hij steekt niet eens erg af bij de rest van de band. Als de heren samen beginnen te zingen verstomt het tot dan toe irritant kakelende publiek. Ik verbaas mij over de power en loepzuiverheid van de harmonieën en ben direct diep onder de indruk. Hier staat één brok talent in de personificatie van vier jongens uit Londen. “We love Edwin van der Sar”, grapt Marshall na afloop van het nummer. Ondanks hun prille bestaan ogen de jongens ontspannen en vooral zelfverzekerd, hetgeen bewijst dat ze snel volwassen zijn geworden. Het publiek wordt uitgebreid getrakteerd op hun handelsmerk, stemmig gezongen harmonieën, toewerkend en ontaardend in een luidruchtige apotheose. Je vraagt je af of dat ook zal gaan werken op een eventueel tweede album. Een vraag die wordtgelogenstraft door het spelen van nieuwe nummers die een duidelijk hoorbare koerswijziging aankondigt. De heren beseffen zich dus terdege waar ze mee bezig zijn. Knap is ook om te zien dat ze voortdurend wisselen van instrumenten. Zo is zanger Marcus Mumford regelmatig achter het drumstel te vinden. Wat een stem, wat een brok dynamiet en wat een vitaliteit straalt deze man uit. Af en toe lijkt hij helemaal in zichzelf gekeerd en in trance te zijn als hij zijn ogen wegdraait terwijl hij met zijn krachtige, licht gruizige stem het publiek in vervoering brengt. Die man moet kilo’s afvallen tijdens een optreden. Opvallend is dat vrijwel alle nummers luidkeels worden meegezongen, hetgeen de band al niet meer schijnt te verbazen.De verlegen praatjes tussendoor, waar niet altijd een touw aan vast is te knopen, werken pretverhogend. De eerste cd wordt bijna volledig gespeeld. Sigh no more, The cave, Roll away your stone, I gave you all, het prachtige little lion man (één van de hoogtepunten), Awake my soul, Timshell, lover of the light e.a. worden zo passievol gezongen en gespeeld dat het dak er volledig afgaat. Na vijf kwartier is het voorbij. Ik realiseer mij dat deze groep, ondanks zijn nog maar prille bestaan, het clubcircuit snel zal ontgroeien om stadions en festivals uit te gaan verkopen. Die gedachte vormt voor mij het enige smetje op deze memorabele avond.
Kwetal
setlist: 1.Sigh No More Awake My Soul 2.Roll Away Your Stone 3.White Blank Page 4.New song (unknown) 5.Little Lion Man 6.Thistle & Weeds 7.Timshel 8.Lover Of The Light 9.The Cave 10.Dust Bowl Dance 11.Encore: 12.Whispers In The Dark
The Unthanks - Paradiso 16 april
Het valt soms niet mee om de gedachtegang van de gemiddelde muziekliefhebber te volgen. Het door de muziekpers op handen gedragen en onder superlatieven bedolven The Unthanks speelt in de kleine zaal van Paradiso en tot aan de avond van de voorstelling blijven kaartjes a €12 beschikbaar. Gelukkig verkoopt het op het nippertje toch uit en is het gezellig druk in de bovenzaal. Begonnen als Rachel Unthank and the winterset, later omgevormd tot The Unthanks op het moment dat zus Becky haar intrede maakt. "Music as tough as it is gentle, as ancient as it is modern, and as coldly desolate as it is achingly intimate. They might not end up being the best-selling British all-girl group of all time, but they're well on their way to being the most charismatic and imaginative" schreef Paul Morley, een verklaring die ik van harte onderschrijf. Na debuutcd "Cruel sister" en opvolger "The bairns" werd de groep genomineerd voor beste liveact, beste folkalbum en folkgroup of the year in 2008. In 2009 komen The Unthanks met het pastorale "Here's the tender coming, een album dat verleden en heden in een magnifieke symbiose brengt. De traditionele folksongs worden in een strak modern jasje gegoten, zonder hun "oude" zeggingskracht te verliezen. De groep vergaart nu meer roem, ze zijn o.a bij Later (Jools Holland) te gast. En vrijdag dus in Paradiso.
Leadzangeres Rachel Unthank klimt goedlachs het podium op om het voorprogramma, Johnny Kearney and Lucy Farrell, met de lovende woorden, "They've the best voices in all England" aan te kondigen. Voor het gemak gaat ze dan maar even aan de stemmen van haar zus en haarzelf voorbij. Ze blijft verwachtingsvol aan de zijkant van het podium staan, betovert de eerste rijen met haar oprechte, vriendelijke glimlach en ziet na een paar nummers dat het goed komt en verdwijnt vervolgens achter de coulissen. Of het komt door de aankondiging weet ik niet, maar tijdens het optreden blijft het opvallend stil in de zaal. Lucy is erg op haar gemak en kwettert er lustig op los met het publiek, terwijl Johnny verlegen af en toe iets in de microfoon mompelt. De folkliedjes, voorzien van spitsvondige teksten, smaken als een lekker voorafje.
Dan is het de beurt aan The Unthanks die met zeven bandleden, vier vrouwen en 3 mannen, maar nauwelijks passen op het kleine podium. Tel daar het uitgebreide instrumentarium nog eens bij op en bedenk dat het op het podium meer dringen is geblazen dan in de zaal. De prachtig gevoelige opener Sad februari laat de zaal volledig stilvallen. De minimale begeleiding zorgt ervoor dat de dames hun stemmen tot volle wasdom kunnen laten komen. De (zuivere) toon voor de avond is gezet. Na het nummer zakken de dames amechtig door de knieën om razendsnel van schoeisel te wisselen. De pianist voert het wisseltempo nog verder op door de toetsen steeds sneller aan te slaan. Als Rachel en Becky weer staan hebben ze echte "jig-schoenen" aan om het dreigende Lucky gilchrist van de juiste Ierse danspassen te voorzien. Het levert de dames een hartverwarmend applaus op. In het hartverscheurende liefdesdrama Anachie Gordon laat de band goed horen de instrumenten tot in de puntjes te beheersen, bijna beeldend wordt het verhaal uit de doeken gedaan. Het trieste lot van een meisje, verliefd op de arme en onbereikbare Anachie Gordon, dat op de dag van haar gedwongen trouwerij zelfmoord pleegt snijdt de zaal door de ziel. Het is opvallend dat geen van de zusjes Unthank de hoofdrol opeist en het is vooral de zaal die daar ten volle van profiteert en geniet. Uiteraard voeren de liedjes van de laatste cd de boventoon, maar met nummers als Felton, Guard yer man, Blackbird en Twenty long weeks is er ook meer dan voldoende ruimte voor eerder werk van Rachel. Becky waagt zich aan het "heilige" River man van Nick Drake en weet mij daarmee tot tranen toe te roeren. Eens te meer doet het je beseffen dat hij zijn tijd ver vooruit was in zijn veel te korte leven. Een ander hoogtepunt is het lied dat verhaalt over de zware arbeid die ook vrouwen moesten verrichten in de Engelse mijnen The Testimony Of Patience Kershaw. Ook hier valt op dat het geen enkele moeite kost om de beelden voor je te zien. Omdat er tussen de zwaardere nummers genoeg ruimte is voor luchtigheid (Betsy Belle, Sexy Sadie) blinkt het concert uit door zijn afwisseling. Halverwege is er nog ruimte voor een loepzuiver gezongen acapella nummer Quard yer man. De dames nemen plaats aan de zijkant van het podium en zingen zonder microfoons de sterren van de hemel. Na het toetje Here's the tender coming is het over; anderhalf uur magie voor slechts €12!! Ze zijn er nog, idealisten en puristen die zichtbaar genietend van het publiek, hun liedjes ten gehore brengen. BRAVO!
Als een concert vroeg begint en er zijn louter zitplaatsen dan wil je ook op tijd aanwezig zijn. Aanvang 20.00 uur, zaal open 19.00 uur, aldus de info op het kaartje en internet. Klokslag zeven uur stonden wij voor de deur. Guur, winderig en nat weer maken het buiten wachten bepaald niet aantrekkelijk. Op het raam hing een bordje met een simpele edoch vervelende mededeling: zaal open 19.30! Een half uurtje blauwbekken in het vooruitzicht; het moet maar. Half acht de deur open? Forget it! Pas na achten werd de veel te smalle deur geopend. De rij was inmiddels aangezwollen tot ruim op het Leidseplein. Ik heb het al niet zo op grote meutes, maar ik kan u zeggen dat het niet prettig is om door een te nauwe ingang naar binnen te worden geperst. In mijn achterhoofd spookt de parkeermeter; het wordt een lange avond waarbij de parkeerkosten de kosten voor een concertticket doen verbleken. Wordt het dan toch nog een boeiende avond? Ja en nee. Het begint werkelijk dramatisch als Roy Harper zijn vergane glorie liedjes uit de jaren zestig en zeventig ten gehore brengt. Nu zijn voorprogramma’s niet altijd boeiend, maar deze man weet het wel heel bont te maken. Dramatische stem, hoogst irritante echo in de microfoon en een meelijwekkende performance. Ik zak weg in mijn stoel en trek mij diep in mezelf terug. Naast en achter mij wordt anders gereageerd. Mensen zitten letterlijk met de mond open van verbazing en er zijn er die hun lachspieren niet in bedwang kunnen houden. Wat bezielt Joanna Newsom om zo iemand mee op tournee te nemen? “This is my last song”, galmt hij door de microfoon en opgelucht veer ik op, op dat moment nog niet wetend dat het nummer wel tien minuten duurt. De mensen achter mij verdragen het niet meer, lachen nog harder en het meisje voor mij draait zich geërgerd om en geeft mij de volle laag. Gelukkig is mijn echtgenoot er om mij te kalmeren. Wat een onrecht, ik leed toch echt in stilte! Wat een avond; deze lijkt toch echt reddeloos verloren.
Omdat we ruim voor aanvang van het optreden aanwezig waren, hadden we de gelegenheid om een tijd met de uiterst sympathieke Texaan uit Abelene te praten. Ik overhandigde hem de recensie van zijn laatste meesterwerk “And the pioneer saboteurs”. Hij bestudeerde de lovende woorden en vertelde mij uiterst trots te zijn op zijn nieuwste album, omdat hij zowel voor de muziek als de productie het heft volledig in eigen hand heeft gehouden. Het is ontwapenend om te zien hoe dankbaar en blij hij is met alle lovende woorden die hem ten deel vallen. “A 10 for my new record?”, vraagt hij verbaasd. “A 10 out of a 100”, grapt zijn vrouw Ashley tussen twee happen door. Voor ons (Johan en Ruud) als groot bewonderaar kan de avond dan al niet meer stuk. Hij kijkt uit naar het optreden, solo dit keer, vooral ook omdat de zaal goed vol stroomt en dat is wel eens anders geweest. 
Mumford & Sons verraste vriend en vijand in 2009 met hun overrompelende debuut “Sigh no more”. De lezers van Stilllife verkozen het album bijna unaniem tot beste van 2009. In mijn ogen (en oren) een raadsel, aangezien de muziek allesbehalve vernieuwend en eigentijds is. De melodieën leunen zwaar op de folk en het instrumentarium is voornamelijk akoestisch. Hoe verklaar je dan dit megasucces? Hangend over de balustrade boven in Tivoli heb ik, als grijze muis, met verbazing naar beneden in de zaal staan staren. Een zaal, voornamelijk bevolkt door tieners en studenten. Giel Beelen en Edwin Evers fans? Ja, dat moet wel, want het wordt veelvuldig op de radio gedraaid en dus massaal opgepikt. Het concert was binnen een dag uitverkocht en een uur voor aanvang stond er een lange rij langs de Oudegracht. Hunkerende mensen, gretig, klaar om alles wat Mumford & Sons uitademt te absorberen. Vooral Nederland is massaal gevallen voor de mannen en het overdonderende succes maakt ze zichtbaar verlegen. Laten we niet vergeten dat ze nog maar net zijn begonnen en in de verste verte niet hebben kunnen bevroeden waar het zo snel toe zou leiden.
Het valt soms niet mee om de gedachtegang van de gemiddelde muziekliefhebber te volgen. Het door de muziekpers op handen gedragen en onder superlatieven bedolven The Unthanks speelt in de kleine zaal van Paradiso en tot aan de avond van de voorstelling blijven kaartjes a €12 beschikbaar. Gelukkig verkoopt het op het nippertje toch uit en is het gezellig druk in de bovenzaal. Begonnen als Rachel Unthank and the winterset, later omgevormd tot The Unthanks op het moment dat zus Becky haar intrede maakt. "Music as tough as it is gentle, as ancient as it is modern, and as coldly desolate as it is achingly intimate. They might not end up being the best-selling British all-girl group of all time, but they're well on their way to being the most charismatic and imaginative" schreef Paul Morley, een verklaring die ik van harte onderschrijf. Na debuutcd "Cruel sister" en opvolger "The bairns" werd de groep genomineerd voor beste liveact, beste folkalbum en folkgroup of the year in 2008. In 2009 komen The Unthanks met het pastorale "Here's the tender coming, een album dat verleden en heden in een magnifieke symbiose brengt. De traditionele folksongs worden in een strak modern jasje gegoten, zonder hun "oude" zeggingskracht te verliezen. De groep vergaart nu meer roem, ze zijn o.a bij Later (Jools Holland) te gast. En vrijdag dus in Paradiso. 
Aangepast zoeken
