Het contrast kan, wachtend voor de massieve deur van Paradiso, niet groter zijn. Bont uitgedoste jeugd, die trappelend van ongeduld de uitverkochte zaal wil betreden waar een rapper wiens naam mij is ontschoten zal optreden, vormt de boventoon. Her en der verspreid tussen de jeugdigen een grijze verschijning (waaronder ondergetekende) geduldig wachtend op Jim White in de kleine, maar knusse bovenzaal van hetzelfde pand. Jim White, de bedenker, initiator en hoofdrolspeler van de ontwapenende en originele film ‘Searching for the wrong eyed Jesus’, een zoektocht naar verborgen religies diep in de krochten van de zuidelijke staten van de Verenigde Staten. Hij koopt een pick up voor 200 dollar en trekt min of meer onvoorbereid het avontuur tegemoet. Vooral de zelfkant van het geloof brengt hij op onnavolgbare wijze voor het voetlicht. Maar Jim White is meer. Het is een optimistische, goedgeluimde en uiterst aimabele muzikant die het hart op de goede plaats draagt en op geheel eigen wijze invulling geeft aan het singer songwriterschap. Recentelijk aan de kant gezet, zowel door zijn platenmaatschappij als echtgenote komt hij ook nog op zwart zaad te zitten. Een ludieke inzamelingsactie via you tube - hij is er de man niet naar om bij de pakken neer te zitten – levert hem het benodigde geld op om zijn laatste album ‘Where it hits you’ te maken en aan de man te brengen.

Gelukkig is de zaal goed gevuld als hij rond 19.30 uur geflankeerd door twee Belgische muzikanten van ‘Stanton’ het podium betreedt. Met het haar keurig in een scheiding en een iets te wijde blouse, kijkt de herder tevreden naar zijn schapen in de zaal en ziet dat het goed is. Dat ondanks het feit dat hij aan Amsterdam niet de beste herinneringen bewaart. Hij heeft hier namelijk een tijdje gewoond.

Al tijdens de openingsklanken wordt duidelijk dat het een goede zet is dat hij twee muzikanten met contrabas, banjo en gitaar heeft meegenomen. Ze verstaan hun vak en ogen uiterst ontspannen. Als een heuse verhalenverteller lijmt White de liedjes ambachtelijk aan elkaar. Het zorgt voor een afwisselende set waarbij hij een gelukkige hand van kiezen heeft. Regelmatig wordt vanuit de zaal meegezongen en dat doet hem zichtbaar goed. Rode draad vormt vanzelfsprekend het laatste album dat o.a. met ‘Chase the dark away’, ‘Sunday’s refrain’, ‘Rocks’, en het hartverscheurende ‘My brothers keeper’ dat verhaalt over de dood van een goede vriend, ruimschoots aan bod komt. “Dit is de single van ons laatste album, omdat het het snelste nummer is”, grapt hij de zaal in als hij ‘Infinite mind’ inzet. Verder kleurt hij de avond in met vertolkingen van 'Jailbird', 'Christmas Day', 'Still waters', 'If Jesus Drove a Motor Home', 'Phone booth in Heaven', 'Handcuffed to a fence in Mississippi', Perfect day to chase tornados' en nog veel meer moois.

Het is een kruisbestuiving van stijlen die White en zijn kompanen laten horen. Van verstilde americana tot uitbundige hoempapa krijgen wij voorgeschoteld. Relativering is het sleutelwoord, of het nu om grappige, of serieuze, soms ronduit trieste anekdotes gaat, Jim White heeft voor alles een oplossing, al klinkt hij gelukkig nergens pretentieus. Hij is zoals hij is, puur natuur, behept met een gezonde dosis zelfspot. Zo vertelt hij, bijna quasi grappig, dat hij ernstig ziek is geweest en dagelijks op en neer naar de winkel wandelde om aan te sterken. Een dokter kon hij alleen de eerste keer betalen. Tevens verbaast hij zich over het feit dat 'Still waters' te pas en te onpas gebruikt wordt in films, documentaires en reclames. Feit is dat hij de zaal bijna 2 uur lang trakteert op vermaak van niveau en bij het publiek gaandeweg het optreden steeds meer sympathie oproept. Na afloop neemt hij uitgebreid de tijd om fans te woord te staan en cd's en films te signeren.

Vermeldde ik eerder zijn geldzorgen, het kostte hem tenslotte alle moeite om geld bij elkaar te schrapen voor zijn laatste cd, toch geeft hij de fooi die ik hem schenk bij het kopen van zijn film aan de organisatie ‘Doctors without borders’, hetgeen mij tekenend lijkt voor de mens Jim White. Binnenkort zal Stilllife hem interviewen. Mocht je vragen hebben, mail ze dan naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Kwetal