Sigur Ros - Valtari http://www.stilllife.nl/media/reviews/photos/thumbnail/120x120s/d7/3e/7d/713_sigurrosvaltari_1337175761.jpg Hot

"I really can’t remember why we started this record, I no longer know what we were trying to do back then. I do know session after session went pear-shaped, we lost focus and almost gave up...did give up for a while. but then something happened and form started to emerge, and now I can honestly say that it’s the only sigur rós record I have listened to for pleasure in my own house after we’ve finished it." - georg

Voor Sigur Ros begrippen een lyrische beschrijving van het opnameproces voor 'Valtari', de nieuw te verschijnen zesde schijf van de eigenzinnige IJslanders. De gemiddelde journalist waagt zich allang niet meer aan een interview met de heren, daar stilzwijgendheid over het algemeen zijn/haar deel is. Dat maakt, geheel in de lijn van het land van herkomst, dat het gezelschap te boek staat als ongrijpbaar, mystiek, vrijwel niet te peilen en te doorgronden. Om van het ´gezeur´ af te zijn werd een oudere cd `Takk` slecht voorzien van nummers, zonder namen dus. De heren hadden schoon genoeg van mensen die de veelal eigen bedachte taal probeerden te duiden en verklaren. Geen missionarissen van de taal dus, maar daarentegen des te meer van de muziek. Ook op 'Valtari' wordt weer wonderschoon gemusiceerd en de vocalen zijn wederom van een tijdloze schoonheid. Weids uitlopende melodielijnen worden prachtig ingekleurd met 'taal'. De gemiddelde natuurliefhebber zal er wederom zijn vingers bij aflikken.

Waar voorganger 'Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust' veel liedjes met kop en staart had (sommigen waagden hem zelfs poppy te noemen), valt het aan te raden 'Valtari' meer als geheel te beluisteren. Het is een album dat vooral met oortjes in zijn momenten kent en dan tot ongekende IJslandse hoogtes stijgt. De bodem wordt daarbij volledig onder je voeten weggeslagen. Je bevindt je in ijle lucht en mag je even helemaal verliezen en losmaken van de grauwe werkelijkheid van het aardse bestaan. De plaat is over de linie rustiger dan vorig werk, bij tijd en wijle zelfs ambient en er wordt zelden naar een climax toegewerkt. Uitzondering is 'Varuo' dat op het eind zelfs uit je boxen dreigt te knallen. Maar toch werken de nummers soms ook beklemmend, het moeizame opnameproces, door de heren beschreven, is merk- en voelbaar. Het kost weinig inlevingsvermogen om je voor te stellen dat de band tricky momenten heeft gekend. Na het absolute prijsnummer 'Dauoalogn' (voorzien van een adembenemend achterkrondkoor), misschien wel één van de mooiste Sigur songs ooit, eindigt het album met drie instrumentale liedjes op rij. Prachtig, maar toch, je gaat zo hevig verlangen naar de vocalen van Jonsi, dat je onvermijdelijk met een ambivalent gevoel achterblijft. Nergens zakken de jongens onder de middelmaat, maar het hoge niveau wordt niet meer gehaald. Maakt het dit tot een teleurstellend album? Geenszins, ik durf nu al te verklaren dat hij mijn eindlijst van 2012 moeiteloos zal halen.

Geef het de tijd, laat het zorgvuldig rijpen en waag het om je er aan over te geven. Laaf je ondertussen aan het filmpje van 'Dauoalogn'

Kwetal