In een nog jonge traditie organiseren Entrée, de jongerenvereniging van Het Concertgebouw, en het Koninklijk Concertgebouworkest het Koninginnenachtconcert. Na succesvolle edities met CocoRosie (2008) en Patrick Watson (2011), was het dit jaar de beurt aan Fink.

Fink bestaat uit Fin Greenall (zang/gitaar), Guy Whittaker (bass), Tim Thornton (drums) en Rob Kamer (geluid). Na hun concert bezocht te hebben in Paradiso oktober 2011, was de keuze om kaarten te kopen voor dit bijzondere evenement niet moeilijk. De aankondiging was in januari dit jaar. Echter, de VIP kaarten waren binnen een half uur uitverkocht. Op de site van KCO waren op dat moment geen kaarten beschikbaar. Later in het jaar kregen we een bericht vanuit de Fink stal, dat er kaarten beschikbaar waren gekomen voor dit concert. Geen twijfel... KOPEN.

Sowieso is een bezoek aan Het Concertgebouw een belevenis. Zeker als je er niet zo vaak komt, zoals wij. Zodra je de grote zaal in loopt raak je betoverd door het decor. De namen van grote componisten, het gewelf, de kroonluchters en bovenal het immense orgel acher het podium met de overbekende harp in top.

Op zich is een uitvoering van een popartiest met een orkest niet nieuw. Er zijn voorbeelden genoeg te noemen. Allen hebben hun eigen arrangementen die geweldig klinken. Voor dit evenement maak ik echter een uitzondering. Concertgebouw ontmoet Fink is van een geheel andere klasse. Allereerst zijn de arrangementen geschreven door Jules Buckley. Een Engelse componist en dirigent die hedendaagse muziekgenres dichter bij elkaar brengt. Hij is vaste gastdirigent van het Metropole Orkest en heeft eerder genoemde Koninginnenacht concerten gearrangeerd. Tel daarbij op Ivan Meylemans, de dirigent die het concert de juiste kant op stuurt. Hij is dirigent van Het Groot Entrée Orkest en heeft o.a. zijn strepen verdiend bij grote orkesten als het Radio Filharmonisch Orkest en het Rotterdams Filharmonisch Orkest.

Dan het concert zelf: het is opgedeeld in 3 segmenten.Bij opkomst van de dirigent klinkt een luid applaus. Maar bij opkomst van Fink wordt het applaus versterkt door het joelen en fluiten van de fans in de uitverkochte grote zaal. Net niet oorverdovend door de uitstekende akoestiek.Na de opening spelen Fink en het CGO samen werken van Fink. Vervolgens speelt Fink speelt enkele nummers zonder het CGO, waarna het CGO klassieke werken speelt van moderne componisten. Deze combinatie wijkt af van wat men doorgaans gewend is maar werkt uitzonderlijk goed.

Het eerste nummer is meteen een klapper, "Berlin Sunrise". Ingezet door Fink en na het eerste couplet subtiel aangevuld door het CGO. Na die eerste klanken van het CGO was het al duidelijk dat dit een bijzonder ervaring is die niet snel geëvenaard zal worden. De dynamiek en het spatzuivere spel van het CGO hebben mij gedurende het gehele concert kippenvel bezorgd.
Na deze uitmuntende uitvoering een stuk van John Adams uitgevoerd door het CGO.

Waar blijft Fink in de tussentijd, zal je je afvragen. Daar hadden ze het volgende op gevonden... gewoon op het podium. Vooraan op het podium was een zitje gemaakt met drie stoelen en een tafel. Daarop een kan met water en drie glazen. Geniale eenvoud.Door deze setting was goed te zien dat vooral Fin Greenall volledig opging in de klassieke stukken die het CGO ten gehore bracht.

Dat Fin Greenall meer met klassiek gaat doen bleek wel uit een stuk wat hij solo zong met het CGO.Het is een stuk van Purcell uit de zeventiende eeuw dat gaat over doodvriezen. Mijn vrees over onzuiverheid was geheel onterecht. Het kippenvel stond dit keer op mijn vingerkootjes. Prachtig. In een interview voor 3voor12 vermeldt hij dat hij dit stuk hoogstwaarschijnlijk op zijn nieuwe album gaat zetten. Dat belooft wat.

De klassieke werken die het CGO speelde zijn geen standaard werken. We, mijn vrouw en ik, zijn niet bepaald klassiek geschoold, maar hoorden wel de complexiteit van de stukken. John Adams is al genoemd, maar ook werken van Benjamin Britten (vier interludes uit de opera "Peter Crimes"), de Amerikaanse componist Christopher Rouse ("The Infernal Machine") en Charles Ives, componist, modernist, transcendentalist en succesvol verzekeringsagent ("The Unanswered Question"). Van het laatste werk zullen de spatzuivere klanken van de strijkers, de hectische klanken van de fluiten en de vragende toon van de eenzame trompet (bovenaan de trap), die uitmondden in totale stilte, heel lang in herinnering blijven.

De muziek van Fink laat zich typeren door een opzwepend ritme. Redelijk constant met een minimum aan tempowisselingen. Jules Buckley bezit het vermogen om naadloos op dit ritme te arrangeren. M.a.w. Fink doet zijn ding en Jules brengt de nummers naar een andere dimensie. Dit alles uiteraard uitgevoerd door het beste orkest van de wereld, gedirigeerd door een uitmuntende dirigent.
De playlist van Fink bestond uit het al genoemde Berlin Sunrise, gevolgd door Yesterday was hard on all of us, Trouble's what you're in, Perfect Darkness, Sort of Revolution, Walkin' in the sun.

Voordat dit concert plaatsvond heeft RCO een app op de markt gebracht. Met deze app kon men live het concert volgen op een iPad. Bij een volgende update van de app belooft men aanvullend materiaal uit te brengen.

We moeten toegeven dat dit één van de beste concerten was die wij ooit hebben gezien, maar vooral gehoord. Het gaat lang duren voordat een toekomstig concert deze belevenis naar het onderbewustzijn zal verbannen.

JoPo