Peter Hammill - Consequences http://stilllife.nl/media/reviews/photos/thumbnail/120x120s/b7/52/d3/706_Cover_1335725102.jpg Hot

De sympathieke, op en top Engelse gentleman, Peter Hammill is één van de meest productieve artiesten in de popmuziek. Die productiviteit is echter nimmer van invloed geweest op de kwaliteit; Hammill legt zichzelf namelijk een ongekend hoge standaard op, waardoor elke nieuwe plaat raak is. 'Consequences' is alweer zijn dertigste(!) officiële solo album en dat maakt zijn oeuvre zowel imposant als bijna aan het ongelooflijke grenzend. Gezien het feit dat zijn muziek zelden gemakkelijk weg luistert kan hij niet beschikken over een grote schare volgers. Veel luisteraars voelen zich schijnbaar ongemakkelijk. Die fans die wel op zijn hand zijn mogen als hondstrouw worden aangemerkt. Tot die groep reken ik mijzelf. In 2003 wordt Hammill tijdens een zondagse wandeling getroffen door een hartaanval. Naar eigen zeggen is hij daarna een stuk bewuster gaan leven, al valt op dat hij griezelig mager is. De laatste jaren is hij zijn teksten en muziek vooral beschouwend gaan schrijven, waarbij hij voortdurend de balans opmaakt en nadenkt over de consequenties van zijn en ons handelen. Dat verklaart meteen de titel van dit weer fraaie album, 'Consequences'. Zijn pen is even scherp als altijd, zijn teksten - soms ondoorgrondelijk - dan weer helder als glas, zijn pure proza. Tel daarbij op dat hij werkelijk alle instrumenten zelf bespeelt, alle vocalen voor zijn rekening neemt en je hebt een eenmansproject dat klinkt als een voltallige band; een prestatie van formaat. Het siert hem dat hij nergens de weg van de minste weerstand kiest en ondanks het feit dat ik mijzelf tot de Hammill adepten reken, kost het meerdere luisterbeurten om alle melodieën op 'consequences' goed te doorgronden. Instappen met dit album is dan ook uit den boze.

Opener 'Eat my words, bite my tongue', een relaas over een allang gestrand huwelijk, klinkt wrang en bitter. De hoofdpersoon blikt vol spijt terug op de woorden die hij ooit tegen zijn echtgenote bezigde: "Clearly I'd eat my words when all is said and done. By now you'd think, I might have learned to bite my tongue". Hij beseft dat zijn vrouw elk moment de benen zal nemen en de stekker uit het huwelijk zal trekken. Even venijnig, maar nu vanuit een ander perspectief, klinkt 'That wasn't what I said', de rollen zijn omgedraaid. Iemand wordt, tenminste in zijn ogen, vals beschuldigd en is niet in staat zich adequaat te verdedigen. Wat rest is woede en frustratie: "The way this narrative's unfolding, I've got in way above my head, Sense I'm about to be held to account for some words I never said". Relatieve rust in het fraaie "Constantly overheard". Het laat, in tegenstelling tot de eerste liedjes, wel ruimte voor bezinning en vergeving: "You didn't mean it to come out as it did but the narrative still escaped". Er schuilt ook een heldere boodschap in. Weeg je woorden zorgvuldig voordat je ze bezigt. Een vrouw dringt zich op in het scherp observerende 'New pen-pal' dat een beklemmende sfeer oproept: "She's on a mission. She wants to be your new pen-pal". Zoete achtergrondvocalen leggen een verhullende sluier over de grimmige tekst van 'Close to me'; de piano wordt lichtjes aangeslagen en alleen de scherp aangeslagen gitaar vertoont realiteitszin: "She got dangerously close you see, she got dangerously close to me". De berusting volgt in 'All the tiredness', het hoofd kan even in de schoot worden gelegd: "Hold the darkness back for a moment. Hold the darkness back for as long as you can". Het gelaten klinkende 'Perfect pose' lijkt te handelen over iemand die zich realiseert dat roem vergankelijk is en dat gestelde doelen onbereikbaar blijven; het einde nadert met rasse schreden: "He'll disappear, it's nearly time, the shutter's opening". De meest toegankelijke songs heeft Hammill voor het laatst bewaard en paradoxaal genoeg zijn het songs die de meeste indruk achterlaten. Met 'Bravest face' steekt hij ons een hart onder de riem: "Though I'm scared as hell still I know it's only natural to feel so vulnerable and alone, in extremis we're on our own". Afsluiter 'A run of luck' is van een nauwelijks te bevatten schoonheid, al maakt hij duidelijk dat er voor ieder van ons onherroepelijk een moment van verantwoording volgt: "Pay the debts, play the position, just don't pretend that you've not known all of this before"

Nieuwe zieltjes zal hij niet winnen, maar de oude worden zorgvuldig bij de kudde gehouden en dat maakt zijn missie meer dan geslaagd.

Kwetal