Jim White - Where it hits you http://www.stilllife.nl/media/reviews/photos/thumbnail/120x120s/09/f9/8b/691_whereithitsyoujimwhite_1330103815.jpg Hot

Duizendpoot Jim White heeft zijn sporen reeds lang verdiend. Hij heeft op zijn zachtst gezegd een bewogen leven achter de rug. De in Florida geboren singer songwriter koos niet direct voor een muziekcarrière, was bokser, surfer, taxichauffeur en studeerde een blauwe maandag film aan de New York University. Zijn belangrijkste wapenfeit, naast de muziek, bestaat uit de indrukwekkende film 'Searching for the wrong eyed Jesus', waarin hij zelf de hoofdrol vertolkt. Hij koopt een afgeragde pick-up voor 200 dollar en reist er de meest zuidelijke staten van de Verenigde Staten mee door, op zoek naar de (verborgen) plaatselijke religie. In die setting laat hij een aantal artiesten optreden, waaronder Dave Eugene Edwards. Ondanks die status is het sappelen voor White, want voor zijn zesde album moest hij op zoek naar geldschieters, aangezien hij geen platenmaatschappij heeft om het uit te brengen. Jim White kennende doet hij dat op geheel eigenzinnige wijze, zoals in het onderstaande filmpje duidelijk wordt. Voor een donatie van 5000 dollar vliegt hij over uit Amerika, maait je gras en geeft en passant ook een huiskamerconcert. Schijnbaar heeft het genoeg opgeleverd om zijn cd uiteindelijk toch op de markt te brengen. Het heeft hem bepaald niet meegezeten; halverwege het opnameproces loopt zijn vrouw ook nog eens bij hem weg. "I decided to use my savings on doing a new album on my own, hoping I could lean on my wife, who I'd helped over the years. Then she announced she was leaving and I had to drop everything for six months and raise money so I wouldn't lose my house. I was really afraid that I was going to end up homeless.". Het siert hem dat hij nergens op de zielige toer gaat, al heeft het uiteraard zijn sporen nagelaten bij het schrijfproces en de volgende opnamen.

De songs zijn diep geworteld in de americana, White gebruikt de grond waarop hij loopt als levensader voor zijn beschouwende liedjes. Voorzichtig aangeslagen banjo's, spookachtige pedal steel, zijn stem nergens over the top, neemt hij je op aangename wijze mee als toerist het landschap in, zorgvuldig de highlights vermijdend. Humeurig is hij zelden, nergens valt hij ons lastig met somberte, zoals op 'What rocks will never know' waarop hij vrolijk fluitend rondbanjert. De verstilde opener 'Chase the dark away' helpt bij het verjagen van onze demonen, maar lijkt ook een aanklacht tegen het toenemende individualisme: "We cast our dreams on what's dark, we just watch them drift away, we turn our eyes away, feel no need to pray". Dat hij in de piepzak gezeten heeft, maar desondanks nergens medelijden opwekt, blijkt uit het gelaten 'Sundays refrain': "I've got no-one to talk to nothing to see, I've got nowhere to walk to, nothing to be, saturdays rain falling down on me, sundays refrain, we're lost in this strange parade". Het lijkt er op dat hij 'The way of alone' (voorzien van mooie banjo) geschreven heeft de nacht nadat zijn vrouw de kuierlatten nam, maar opnieuw valt die gelatenheid op. "Some are born to love, some are born to cry, you where born to go alone". Met het dartele 'state of grace' trekt hij ons verder mee het zuiden in. 'Infinite mind' is naast een kleine stijlbreuk een welkome afwisseling. White voelt ook hier verbondenheid met de outcasts en probeert ze moed in te spreken. De kinderstem in 'Here we go' vertedert en leidt even de aandacht af, vormt een soort break in het album. Het droevige 'My brothers keeper' is een ballad over Harry, te gevoelig voor ons harde bestaan, één fatale liefde wordt hem fataal: "He gained 300 pounds and he wouldn't leave his house, no he never got out of bed, now Harry's dead, I never said goodbye to my childhood friend". In het volgende 'That wintered blue sky' gaat Jim White even heel diep, hetgeen vooral in de spookachtige muziek sterk tot uiting komt. Hij geeft zijn vertrekkende vrouw nog even een niet mis te verstane boodschap mee: "Quietly listen, now do as I say, packnyour belongings and just disappear, when you get where you're going, try to give me a call, take care in your troubles. Nobody ever got nowhere alone”. Met het magnifieke 'Epilogue to a marriage' slaat hij het huwelijksboek definitief dicht; de wat sinistere sfeer, mede door de achtergrondvocalen, wordt enigszins opgeheven door de piano die zich tegendraads opstelt: "On the best of days, still there's hell to pay". Het tekent Jim White om het, hoewel voor de hand liggend, niet als afsluiter op het album te plaatsen. Gelukkig maar, want 'Why it's cool' had niet mogen ontbreken.

Wereldreiziger White heeft uitgebreid zijn tijd genomen, maar overtuigt met 'Where it hits you'. Ik wil graag eindigen met wijze woorden die ik elders op het web las: "Where life hits you is somewhere that doesn't quite break through to the center, but the tremors are felt and remembered – all the way to the end". Beter kan ik de teksten van Jim White niet duiden.

Kwetal

Voor het beloofde filmpje, klik hier