Lambchop - Mr M http://www.stilllife.nl/media/reviews/photos/thumbnail/120x120s/2e/75/b1/690_lambchopmrmstill_1329935083.jpg Hot

Lambchop roept zo langzamerhand ambivalente gevoelens bij mij op. De stem van Kurt Wagner is bloedmooi, maar tegelijkertijd uit duizenden herkenbaar; je kunt je simpelweg niet vergissen. Elke nieuwe cd staat garant voor kwaliteit, de liedjes zijn goed doordacht en vooral zorgvuldig gearrangeerd, maar toch krijg je steevast het gevoel het allemaal eens eerder gehoord te hebben. Wat rest is natuurlijk het hoge niveau dat Kurt en zijn mannen elke plaat weer aan de dag leggen. Een negatief begin van mijn recensie? Geenszins ... Lambchop heb ik allang in mijn hart gesloten en naar elke nieuw album kijk ik reikhalzend uit. Verzorgde kamerpop om heerlijk bij weg te mijmeren en telkens weer die heerlijk gedragen stem van Mr. Wagner himself. Hij heeft een voorliefde voor zwaarmoedige thema's als pijn, verdriet, sarcasme, gemis en afscheid, thema's die natuurlijk aansluiten bij zijn vol timbre klinkende vocalen. Het surrealistische sfeertje dat hij oproept heeft iets onwerkelijks en ongrijpbaars, maar is uitermate behaaglijk en aantrekkelijk. In 2012 is het woord aan 'Mr. M.', een plaat waarop Kurt Wagner in stijl afscheid neemt van zijn boezemvriend, mentor en grote inspirator Vic Chesnutt. Diens geest waart op het hele album rond. Naar eigen zeggen was hij een tijdje niet in staat muziek te maken en vond zichzelf terug in het schilderen en beeldende kunst. Mark Nevers - voormalig Lambchop lid en producer- wist hem uiteindelijk over te halen om weer eens de studio in te duiken.

Prachtig, karakteristiek en orkestraal opent Kurt met 'If not, I'll just die' waarin opa het zwaar te verduren heeft en de ironie (de teksten van Wagner zijn mild giftig) voortdurend op de loer ligt. Het is overigens niet opa, maar een koffiezetapparaat dat de hoofdrol opeist: "Don't know what the fuck they talk about, maybe blowing kisses blowing, and really what difference does it make, grandpa's coughin' in the kitchen, but the strings sound good, maybe add some flutes". De benauwdheid van opa ten spijt, veel voornamer is de staat van het apparaat: "Clean your coffee maker" oreert hij keer op keer. De strijkers voorzien het nummer van een subtiele achtergrond en de vocalen van Kurt klinken zacht, maar zoals altijd vief en vitaal. Je kunt een album een stuk beroerder beginnen. Eenzaamheid troef in het droevige '2 b 2', dat ook verhaalt over dagelijkse beslommeringen, zaken waar je je, mits je er oog voor hebt, over kunt verbazen : "Took the christmas light of the front porch februari 31/ I don't want to go to sleep when I'm hungry, I don't want to wake up when I'm stoned". Wagner maakt zich zorgen over een lange afstands relatie die maar niet vlot te trekken valt. In 'Gone tomorrow' wordt het tempo enigszins opgeschroefd. Halverwege krijgt het nummer een soort freestyle jazz tintje, alsof Lambchop even de teugels wil laten vieren, om vervolgens weer in het vertrouwde keurslijf te kruipen. Kamermuziek voor in de salon in 'Mr. Met', om 'vrolijk' uitgedost in je luie stoel te ondergaan. "God made us rational, I think of you today". De achtergondvocalen van Cortney Tidwell vormen een welkome aanvulling op Kurt en zijn strijkkwartet. In het interlude 'Gar' mag Kurt even het vermoeide (vocale) hoofd in de schoot leggen om tot bezinning te komen. De overige leden mogen zo even hun excellente kunsten tentoon spreiden. In 'Nice without mercy' (prachtige titel) gaan oud "Catching fish with just our hand'"  en nieuw "Taking pictures with our phone" hand in hand. Spitsvondige teksten "The sky opens up like candy and the wind don't know my name" maken het tot één van de meest bijzondere songs. De bijnaam van vriend Vic 'Little Jimmy Dickens', komt ook nog langs. De prachtige afsluiter 'Never my love' is met zijn simpele tekst bijna een dissonant. Is liefde dan toch zo eenvoudig als hij het hier schetst en logenstraft hij zijn openingswoorden van de cd? "I've never been love before and I needed nothing, nothing more than to be with you, make a sweet scene with you"

Het is een complex album geworden, bij vlagen bitterzoet, maar ook voorzien van randjes gal. Alledaagse schoonheid zit hem in de kleine dingen, dingen die Wagner lang niet altijd noemt bij naam. Hij is in staat voortdurend de wereld om te draaien, het perspectief te wijzigen. Wie geeft een koffiezetapparaat of een lege salonkast de hoofdrol? Het maakt dat Kurt Wagner en zijn Lambchop ongrijpbaar zijn, ondanks het feit dat je de weg eigenlijk al kent; je bent hem tenslotte al eens eerder gegaan. Maar op die gangbare weg ontdek je weer nieuwe dingen, naast alles wat al vertrouwd was.

Conclusie: De nieuwe Lambchop bevat niets nieuws onder de zon, maar is evengoed bloedmooi. Gek genoeg denk ik nergens aan termen als herhaling, verveling en gezapigheid. Eerder aan consistentie, waarborging en vasthoudendheid en dat maakt dat ik volmondig positief oordeel over Mr. M. Kurt is een stayer, in staat om je in slaap te sussen, maar wees waakzaam, want je kunt hem niet afschudden. Hup, nog maar eens draaien dan, want voorspelbaarheid klonk nog nooit zo lekker.

Kwetal