AlascA - Actors & Liars http://www.stilllife.nl/media/reviews/photos/thumbnail/120x120s/47/5f/f6/689_alascaactorsliars_1329832113.jpg Hot

AlascA (let op de schrijfwijze) debuteert met Actors and Liars (geproduceerd Alan Branch). Naast Case Mayfield een nieuw muzikaal verantwoord geluid uit Volendam. En wat zeg ik: "nieuw". Nou laat ik dan vertellen dat AlascA al in de finale van de grote prijs van Nederland stond in 2010. Maar eerder nog won het een Lennon's beatles contest in 2007 en kwam in 2009 al een single uit met daarop Love son #19, Maybe, Showers en Actors & Liars. Dus je hebt al gelegenheid gehad om dit muziekgezelschap tegen het muzikale lijf te lopen. Prettige, stijlvolle en poëtische indiefolk in een enigszins Nederlands jasje. Het album heeft voldoende dynamiek in zich om te blijven boeien.

Soms wat poppy, edoch steeds voldoende binnen het stijlidioom van folk. Daarmee positioneren ze zich zeker in een stijl die zich mag verheugen in toenemende aandacht. Door muziekkenners is AlascA al aangemerkt als de belofte van 2012. In de komende maanden zullen ze dat waar moeten maken. Ze zijn zeker al ontdekt door de belangrijke muziekkanalen (3voor12, IndeKringloop, DWDD). Die kans hebben ze echter zelf verdient met het uitbrengen van Actors and Liars.
Als we even wat nummers langslopen die opvallen.
Pain, tower and hills intrigeert door de rust die het uitstraalt en de piano en zangstem die elkaar volgen in de melodie.
Actors & Liars start met een rustige gitaar en laat de zangstem horen in een zeer prettige hoedanigheid, waarmee het wint aan kracht.
Deja Vu, voor ons nog immer een opwindend verschijnsel, wordt door AlascA met een muzikale spanning gekoppeld aan de inhoud van de titel.
Never cry wolf laat in zeseneenhalve minuut een nimmer vervelende, wat psychedelisch aandoende opbouw horen. Krachtig en prachtig. Direct gevolgd door het eerlijk klinkende Politics, dat in 2010 uitgebracht werd als single.
Het album eindigt met Traveler's Vesper, waarin duidelijk de invloeden van de jaren 60 en 70 te herkennen zijn. Onder anderen door de typische gitaarsolo. Goed gedaan.

Dat AalascA wat te vertellen heeft blijkt al uit de vertolking van de teksten. In elk nummer wordt de narratieve melodiëring gekoppeld aan de muzikale ondergrond, waarbij de twee zich verweven tot een gezamenlijke relaas. Doorgaans lichtvoetig bewegend naar een eind en soms met een donkere ondertoon. Veelal gekenmerkt door goede harmonieën.
Als geheel een goed album. soms iets te braaf, maar desalniettemin kwalitatieve Poetica in musica waar we nog veel van verwachten.

http://www.youtube.com/watch?v=LjKUbbAMNKA