Bonnie 'Prince' Billy is voor mij een levende legende. De eigenzinnige troubadour, wars van elke etiquette, legt een productiedrift aan de dag die zijn weerga niet kent. Volgens mij is hij de man met de meeste liedjes in zijn hoofd, een arsenaal waar je een archief van een middelgrote stad mee kunt vullen. Elke maand een EP, elk jaar minimaal één volwaardig album en tussendoor duetten met dames die hij overal vandaan scharrelt. Een raadselachtig, niet te vatten genie, die vele gedaantes herbergt; Palace Brothers, Will Oldham en natuurlijk Bonnie 'Prince' Billy. Hij bedient zich in willekeurige volgorde van americana, folk, roots, altcountry en zelfs indie. Hij schuwt het experiment niet, getuige de samenwerking met de meest uiteenlopende, bonte gezelschappen. Begin 2012 doet hij Nederland aan, maar geeft slechts één optreden, maandagavond in Tivoli, Utrecht. Bij de ingang krijgen we een flyer in de handen gedrukt waarop nadrukkelijk gevraagd wordt om stilte tijdens de optredens, een flyer naar mijn hart. Vrijwel elk optreden wordt namelijk ontsierd door luid kakelende lieden die het verkeerde 'podium' uitkiezen om zich naar anderen toe te profileren. Als je wilt ouwehoeren en zuipen, zoek dan de dichtstbijzijnde kroeg op en zet je entreegeld voor het concert om in drank. Hoe moeilijk kan het zijn, vraagt de schrijver zich retorisch af.

Een hele avond staan in de meute, twee voorprogramma’s weerstaan alvorens de artiest verschijnt waar je het allemaal voor doet, niet een ideale opwarmer. Vervelende pijntjes in rug en bekken als je, net als ik, rond de 50 bent. En dan gaat natuurlijk net de langste man van de zaal voor jouw snufferd staan op het moment dat je held, inmiddels weer getooid met baard, het podium op loopt. Om nog maar te zwijgen over de types die gedurende het hele optreden, duwend en voortdurend op tenen trappend zich een weg banen op zoek naar bier en aanverwante artikelen. Redenen om voortaan af te zien van live optredens? Welnee, want een magistraal optreden van jouw held vergoedt alles en meer; het levert je weer een volle tank op, een tank vol duurzame energie, waar je lang op kunt teren.

Klokslag half 10 betreedt Bonnie het podium, met aan zijn flanken Angel Olson, de ruwe parel uit het zuiden van de VS, gitarist Emmett Kelly en multi instrumentalist Ben Boye die grand piano, autoharp en harmonium bespeelt. Vanavond toont hij ons vooral zijn ingetogen inborst; zijn reflecterende, soms pijnlijk melodieuze songs resoneren met een zeldzame schoonheid en literaire visie die tijdloos is. Tel daarbij op dat hij uitermate goed geluimd is, het is zijn eerste optreden van een korte toer, en je voelt en weet dat er iets bijzonders te gebeuren staat. De zaal, tot dat moment uiterst rommelig en rumoerig, slaat als bij toverslag om in een kapel waar stilte een vanzelfsprekendheid is, de uitgedeelde flyers in één klap overbodig makend. Het 'frivool' ingezette "Quail and dumplings" zet meteen de toon voor de avond, ambachtelijk, gepassioneerd en boordevol kwaliteit stuurt het viertal de soms volledig gestripte liedjes de zaal in. De avond is volledig akoestisch en dat legitimeert het feit dat meester Oldham vooral kiest voor repertoire van zijn laatste cd's die voornamelijk ingetogen van aard zijn. Vooral het in 2011 verschenen "Wolfroy goes to town" krijgt alle aandacht. Nummers als "No match" en "Teach me to bear you" zorgen voor kippenvel en tussen de bedrijven door neemt Bonniealle tijd om zijn verhaaltjes en grapjes te vertellen. Over een achter in de zaal hangende poster waar 'Weevoli' op staat grapt hij: "Ik dacht vanmiddag toch echt dat deze zaal Tivoli heet". Maar fraaier is het nog als hij 'bloedserieus' vertolkt dat de eerste 6 maanden van je leven de rest van je bestaan bepalen; je bent zo 'cute' dat alle zonden die je begaatgedurende de rest van je leven je vergeven worden. Het tekent het opgeruimde humeur van de bebaarde bard die dankbaar voor de aandacht zijn publiek trakteert op een onvergetelijk avondje uit. De vaak vertolkte klassieker "I see a darkness" krijgt een verrassend uptempo jasje aan en zo weet hij meer nummers fantasievol aan de man te brengen. Het is aandoenlijk om te zien dat zijn kompanen hem voortdurend in de gaten houden; het is en blijft natuurlijk een volkomen onberekenbare zanger, die zonder acht te slaan op zijn omgeving, moeiteloos uit de pas kan wandelen. Toch valt het te prijzen dat hij zijn excellente begeleiders alle ruimte geeft om voor het voetlicht te treden. De uit de traditionele country getrokken Angel, waar haalt hij ze telkens weer vandaan (?),weet met haar Southern stemgeluid de zaal net zo makkelijk aan zich te binnen als de grootmeester zelf en gitarist Emmett Kelly kan zich met zijn weerwolfachtige uithalen (gezicht parmantig in de lucht) meten met medeweerwolf Bonnie. Een nieuw fenomeen is geboren: het 'weerwolvenduet'. In woord en vooral gebaar zet hij zijn statements en liedjes kracht bij, zijn mimiek en motoriek spreken boekdelen en zijn op zich al een studie waard. Weer valt op hoe ongelooflijk goed hij in de loop der jaren is gaan zingen. Van hoog tot laag weet hij moeiteloos toon te houden. Stiekem vind ik dat zelfs een beetje jammer.

Na ruim twee uur, inclusief een uitgebreide toegift, is het voorbij. De spieren zijn pijnlijk, maar de geest is verruimd en fris en tevreden spinnend keer ik naar Amsterdam terug. Vriendlief heeft de Iphone op schoot en het nagenieten is al in de auto begonnen. Ik 'betrap' mijzelf, ondanks de korte nacht, op een uitstekend humeur de volgende dag. Mijn klas geniet mee en roept in koor dat ik vooral vaker concerten moet bezoeken. De foto van heer Billy doet ze echter wel fronsen. Commentaar blijft dit keer gelukkig achterwege.

Kwetal