The Cat Empire – Paradiso 02-11-11
Op een woensdagavond in november heeft Amsterdam meer te bieden dan alleen maar voetbal.Hoewel de tijd om binnen te komen voor het optreden van de Australische band The Cat Empire bij Paradiso ongeveer even lang is als bij een risicowedstrijd in de Arena.
Ongelofelijk dat je met een capaciteit van 1500 bezoekers de kaartjes door maar 2 man laat scannen. Door het (verplichte) lidmaatschap dus ook nog dubbel, wat dan ook voor een half uur vertraging zorgt. Een restant van het provo tijdperk zullen we maar zeggen.
Het sloot wel weer mooi aan bij een tafereeltje vooraf. De verschijning bij de toerbus van enkele bandleden zorgde voor ouderwets geren en opgewonden gilletjes van een aantal (wel erg jonge) vrouwelijke fans. De twee frontmannen Felix en Harry zijn ondanks hun leeftijd blijkbaar een soort popidolen. Of ze daar blij mee zijn weet ik niet, maar ze maken er tijdens de show wel dankbaar gebruik van. Die show is overigens zonder meer geweldig. Weliswaar heel anders dan het doorsnee popconcert, maar het totaalbeeld klopt helemaal. Als er al referenties zijn dan moet je vaag denken aan Shinehead, Kyteman en Manu Chao.
Die laatste staat dan ook op hun verlanglijstje om samen mee op te treden. Ze hebben ondertussen al wel het podium gedeeld met Godfather James Brown.
De mix van – pak hem beet – jazz, funk, Son, merengue (en alle andere latin soorten), rock, ska en reggae zou bij een minder professionele band niet werken. Ze noemen het zelf “Life Australian Music”. Deze gasten treden echter al 10 jaar samen op en beheersen hun instrumenten dan ook perfect. Met 8 man op het podium heb je ook nogal wat mogelijkheden.
Zelfs een aantal op het eerste gehoor vreemde uitstapjes pasten helemaal bij het optreden.
Er waren lange blazer solo’s, er was een heuse blazers battle, Harry zong een scat nummer, de DJ van dienst deed een solo op draaitafel (!) en een drumsolo van 5 minuten hebben we sinds de zeventiger jaren ook niet meer gehoord.
Als je het niet wist zou het pas naderhand opvallen, dat er geen gitaren gebruikt worden. Alleen een (functionele) bas die netjes op de achtergrond bleef.
De band is vernoemd naar een schilderij van de jongere broer van zanger Felix. Daarop staan een aantal katten afgebeeld als gangsters. De houding en muziek van de band staat dan ook voor een open maatschappij, zonder intolerantie, conflicten en voor culturele diversiteit. Die diversiteit zit dus ook in de muziek – hun tweede album is zelfs in Havanna, Cuba opgenomen met alle invloeden van dien. In Europa hebben ze een paar bescheiden hits gehad, waarvan Days Like These wel de bekendste is. In 2010 brachten ze hun (voorlopig) laatste cd “Cinema” uit.
Toch moeten ze het daar niet van hebben. Dit is een band die je moet beleven en niet alleen horen. Zoals ze zelf zeggen: ook in landen waar hun cd’s niet worden uitgebracht zijn de concerten altijd uitverkocht en zingt het publiek de teksten mee. De opbrengst van de concerten is dan een mooie compensatie voor alle illegale downloads.
Het twee uur durende optreden verveelde geen moment en bevestigde helemaal de live reputatie die de band heeft opgebouwd. Hoewel ze in de Arena ongetwijfeld ook genoten hebben (4-0 voor Ajax) hoefde in Paradiso ook niemand spijt te hebben van zijn/haar keuze voor dit concert. Zoals we later op de A2 konden zien, keerde vanavond iedereen moe maar voldaan huiswaarts.
Adrem
