Nederlandse bands en ik matchen over het algemeen niet zo, maar voor Blaudzun maak ik graag een uitzondering. De naam zoemt al een tijdje rond in het circuit en nu is er dan het tweede album “Seadrift soundmachine”. Vorige week trad hij op in “De wereld draait door” en daar maakte hij met zijn korte optreden grote indruk. Blaudzun komt uit Arnhem en woont tegenwoordig in Amersfoort. Na een in eigen beheer uitgebrachte ep werd hij benaderd door verschillende platenmaatschappijen. Hij haalde de ep prompt van de markt, knutselde en fröbelde aan de nummers en dat leidde uiteindelijk tot een glansrijk en volwaardig album dat werd geroemd, maar vervolgens links is laten liggen. Kale, sobere ballads, een prettige mix van americana, country en folk. Nu, anno 2010 is er dan de opvolger. Het nieuwe album is weliswaar ingetogen, maar klinkt mede door de samenwerking met het Praags orkest een stuk spannender, afwisselender en vooral voller. Het zorgt voor drama en juist dat scherpe randje dat het debuut ontbeerde. De naam Blaudzun is afgeleid van een Deense wielrenner uit de tijd van Joop Zoetemelk. De liedjes zijn catchy, dromerig, de thema’s vrij zwaar. “Sommige mensen die de EP hoorden vroegen of ik er ook een touw bij lever. Maar zo ernstig is het nou ook weer niet”, verklaart de zwaar bebaarde en met grote bril ogende zanger Johannes Sigmond. Na jaren sappelen lijkt een grote doorbraak aanstaande: “Ik maak al jaren muziek, ook voor mezelf op mijn zolderkamertje. Ik vind het gewoon heerlijk om te zingen, dat is het. Ik moet liedjes schrijven. Op plaat staan er nu tien of elf, maar ik schrijf er heel veel. Iedere week wel één. Niet dat ze nu allemaal even goed zijn. Maar dat is voor mij wel een manier van leven geworden.”
"De nummers op de cd spoelden aan op mijn strand na een verschrikkelijke schipbreuk”, verklaart Sigmond metaforisch. Het is een mooie introductie die het album meer dan recht doet. Na de korte muzikale opener “Sea wolves” barst Blaudzun los met het aanstekelijke “Sunshine parade”, een carnavaleske tocht onder de warme zomerzon, zo stel ik mij voor. De trekharmonica zorgt voor een prettig folkloristische inslag, het geeft het nummer de “body” die het nodig heeft, alsof Beirut achter in de rij een partijtje meeblaast. Een heerlijk aanstekelijk nummer dat de sneeuw in de straten doet smelten. Naast de muziek, die zowel ingetogen als uitbundig klinkt, vormt de stem van Johannes de basis voor dit magnifieke album. Eindelijk weer een Hollander die echt kan zingen, kan ontroeren, tegelijkertijd extravert en introvert klinkt. Zijn vocalen zuigen je als luisteraar mee naar binnen, ze zijn dwingend en vestigen nadrukkelijk de aandacht op zich, zetten je hoofd in een (luister)klem. Een stem die herinneringen oproept aan de vroege Dave Eugene Edwards, omdat hij dezelfde passie en gedrevenheid voortbrengt, alsof elke ademtocht tevens de laatste kan zijn, alsof de duivel hem letterlijk op de hielen zit: “Last night I died in a chocking game, last night I tried to forget my name”, jammert hij in “The chocking game”. Zijn stem wisselt makkelijk tussen hoge en lage octaven, de muziek is sober maar oh zo spannend, je voelt zijn lijden. Strijkers en achtergrondvocalen verhogen die spanning ook nog eens. In “Midnight room” is weer sprake van die prachtige opbouw en samenzang. Single “Quiet German girls” klinkt een stuk lichtvoetiger, belletjes, geklap, voetengestamp doen sterk denken aan het theatrale “Get Well soon”. Een bedrieglijke banjo opent “Wolfs behind the glass”, Johannes knijpt met zijn stem, alsof hem de adem wordt benomen “Sleep tight, lay your head to rest, white lights grow, like the shadows on your wall, you don’t have to be afraid, soon will be the break of day, windows closed, tonight wolves behind the glas”. Je snapt het wel als je dit leest. “Jezebelle” is weer een stuk luchtiger, lekker gitaartje, licht aangeslagen drums, prettige tempowisselingen nodigen uit tot meedeinen en neuriën. In “Manhattan” laat Johannes horen een begenadigd zanger te zijn, als hij bijna croonend door het nummer gaat; je krijgt bijna de indruk met een andere zanger te maken te hebben. Het winterse “,February flare” voert ons over de golven op weg naar een onzekere, hopelijk warme en prettige bestemming: “Staring at the sun, nobody beats the drums February flare, take me out of here, take me to a place warm and tender grace”. Op straat predikende “Streetcornes shouters” krijgen er van langs: “Streetcorner shouters shout out loud, to hell with your devils, to hell with your Gods”. Het prachtige “Midnight room” wordt nog eens dunnetjes overgedaan, nu met het voltallige Praags orkest en vormt een prachtig slotakkoord van een magnifiek, rijk album dat meerdere luisterbeurten verdient om tot volle wasdom te komen. Laat je meevoeren door Blaudzun en lijd samen met zijn liedjes schipbreuk op een zonovergoten, weelderig strand.
Kwetal
