True Devotions is het tiende solo-album van Rocky Votolato. Rocky heeft daarnaast nog gespeeld in Waxwing en Lying on loot. De laatste is het bandje in zijn highschooltijd, maar Waxwing is in de buurt van Seattle uitgegroeid tot een bekende band in de stijl van straight-up rock met elementen van post-hardcore. Rocky schrijft in de tijd dat hij speelt bij deze band ook nummers die niet passen in deze stijl. Zo zijn er enkele jaren waarin Rocky albums uitbrengt met de band waswing en als solo-artiest.
Het zal duidelijk zijn dat deze recensie kiest voor de invalshoek van solo-artiest en het materiaal van Waxwing even buiten beschouwing laat.
Rocky is blijkens sommige verhalen behept met een full-time depressiviteit en angsten, die hem soms ernstig belemmeren in het goed functioneren (natuurlijk is voor een adequate differentiaaldiagnose naast een belemmering in het functioneren wat meer nodig). Voordat Rocky in staat was om dit album te maken heeft hij zich na de release van The Brag & Cuss in 2007 zeker een jaar teruggetrokken, nauwelijks zijn appartement verlatend met wat boeken over filosofie, theologie, geschiedenis en natuurkunde. Niet in staat om nieuwe nummers te schrijven of op te treden.
Vorig jaar heeft hij zichzelf weer bijeen geraapt met True devotions als resultaat. UIteraard schrijft Rocky op dit album het een ander van zich af. Dat deed hij eerder ook al blijkens de titels van eerdere albums (suicide medicin) en nummers (time is a debt, whiskey straight, Death - right, a discourse on killing, Deep in the earth, swallowing swords). Anderzijds is dit geen album dat een constante en diepgaande depressie uitstraalt (een diagnose richting bipolair met manische periodes komt dan om de hoek kijken). Dit album bevat een tiental songs waarvan er enkele een min of meer uptempo stijlvorm kennen, die beslist niet depressief aandoen. Rocky heeft alles zelf opgenomen en uiteindelijk met hulp van anderen (Casey Foubert [Sufjan Stevens, David Bazan] en goede vriend John Goodmanson [The Blood Brothers, Sleater-Kinney]) gemixt. Je vraagt je dan wel direct af wat de invloed is geweest van de beide helpers. Zijn songs nog aangevuld? Is de pitch-knop nog gebruikt voor iets meer tempo? Is er uberhaupt iets veranderd aan het karakter van de songs of zijn ze nu zoals ze oorspronkelijk bedoeld waren? Waarom vraag ik me dat af? Dat is omdat het juist de wat meer uptempo songs zijn, zoals Red River (een nummer dat ik na een aantal maal beluisteren van het album over wil slaan) en Eyes like Static, die minder bekoren. De stem van Rocky komt daarin minder tot zijn recht (gaat wat meer richting zangstijl Waxwing). Bij de andere nummers op dit Album zijn daarentegen enkele juweeltjes te vinden.
Rocky maakt in zijn nummers soms gebruik van samenzang (dubbele zangopname?) om het geheel wat voller te maken. In sommige recensies lees je dat het Simon en Garfunkel-achtige samenzang betreft. Tsja, moet het dan door zo'n kwalificatie ook direct kwlitatief goed en mooi zijn. In mijn optiek was het niet nodig geweest. De kracht zit bij de beste songs in sobere en eenzame uitstraling. Zo zijn de nummers Sparklers en Instrument prachtig tot aan de samenzang. Daarna verliezen ze wat aan kracht. Dit album is op een wat Amerikaanse wijze gepolijst. Dit in tegenstelling tot het eerste album dat Rocky uitbracht. Ongepolijst, eerlijk en daarom vol kracht in elke song. Dat heeft Rocky met de jaren wat verloren. Hij werd meer en meer geholpen bij het polijsten van zijn werk. Allemaal goede invloeden, die geleid hebben tot betere muziek. Echter ook meer gepolijst en daardoor steeds wat aan kracht ingeboet. Op Makers (2006) is weer iets van de oude kracht terug te horen. Maar ook nu had ik de kracht terug verwacht na het jaar in retraite, waarbij je weer helemaal bij jezelf komt. Terug naar je roots en naar muziek die je zieleroerselen op eerlijke wijze blootlegt. Toch moet gezegd worden dat op deze gitaarplaat (veel akoestische gitaar) eens te meer duidelijk is dat Rocky een goede stem heeft en zondermeer aardige composities maakt. Toch verzoek ik hem om terug te gaan naar zijn eersteling en deze nog eens goed te beluisteren. Trek je daarmee een jaar terug en probeer dat werk dan weer te benaderen.
