Spoon is een band die al 15 jaar puike indie rock muziek maakt. Denk maar aan albums als: "Gimme fiction" (2004) en "ga ga ga ga" (2007). dat schept natuurlijk verwachtingen.
Een stukje achtergrond info: Spoon is een Amerikaanse indie rock band uit Austin, Texas. The band bestaat uit Britt Daniel (vocals, guitar); Jim Eno (drums); Rob Pope (bass) and Eric Harvey (keyboard, guitar, percussion, backing vocals). De band is opgericht in 1993 en heeft tot nu, vanaf 1996, 6 albums gemaakt. In 2001, bracht Spoon hun derde album uit, getiteld "Girls Can Tell" . Dit nieuwe album was een succes, verkocht meer exemplaren dan de vorige albums tesamen. Hun album Gimme Fiction, werd uitgebracht in mei 2005 en kwam binnen op nummer 44 in de USA en verkocht 160.000 exemplaren. Niet slecht.
Zoals het leek, had Spoon geen problemen om zich te profileren als een indie-pop band, hun laatste twee albums werden klassiekers, bezaaid met schitterende pop-momenten. "GA GA GA GA GA" was pure pop voor het grootste deel en kreeg zelfs radio aandacht met "The Underdog", dus hun ongetwijfeld talloze nieuwe fans keken reikhalzend uit naar hun follow-up. In plaats daarvan doet Spoon een commercieel stapje terug, wat toch wel logisch is. Maar toch lijkt "Transference" meer en meer volmaakt als je wat vaker luistert. De band lijkt een stap terug te doen naar het minimalisme van de 2002 classic "Kill The Moonlight". Dit album voelde zeer pittig aan in eerste instantie, de liedjes direct herkenbaar, maar terwijl dat album uiteindelijk toch bleek te zijn geworteld in de pop.
"Transference" gaat nooit helemaal in die richting. In plaats daarvan nemen de songs stuk voor stuk een individuele plaats in, met de nadruk meer op de individuele emoties, stemmingen en geluiden. De nummers gaan nooit echt richting pop, het is duidelijk dat Britt Daniel en companen verwachten dat dit album geen commercieel single succes wordt, maar in plaats daarvan voelt het als een frisse nieuwe richting die hopelijk niet eindigt met dit album.
Het luisteren naar Transference kan in het begin een lichte teleursteling opleveren. Maar het duurt niet lang of het wordt heel herkenbaar. De gitaren worden vaak als ritme ondersteuning gebruikt. De melodielijnen zijn soms wat mager, maar worden voldoende gecompenseerd door prima gitaarwerk, drums, en prettige zang.
Spoon staat bekend als een van de beste indie-rock bands in een decennium dat absoluut was overspoeld met indie-rock bands. Het was de rage van de populaire muziek in de jaren 2000, de "zeroes" en elke band die klonk als Death Cab For Cutie werd direct het label "indie" opgeplakt. Spoon ging grotendeels schijnbaar onopgemerkt in deze zogenaamde indie rage, maar heeft toch z'n plaats opge-eist.
Transference, nu dus uitgebracht in het begin van het nieuwe decennium is gewoon een prima album, met als hoogtepunten: songs 3 en 4, 'the mystery zone" met z'n aanstekelijke ritme, en "who makes your money" als een gevoelige klassieker!
Theo Bervoets
