Nir blu is een canadese singer-songwriter. En Nir blu is bijzonder.
Bekijk zijn website. Een van de weinigen die enige vorm van 3d/perspectief in zich heeft. Nir blijkt dat soort graphics (dan bedoel ik niet het stomme cliche-blokje met links op de site) ook in zijn shows in te bouwen. Nir Blu is dus een man die zowel het auditieve als het visuele aspect wenst te beheersen en dat ook als uitingsvorm combineert. Zo schrijft hij naast zijn eigen albums ook nog filmmuziek. Ook daar weet hij het beeld te combineren met het juiste ondersteunende audiospectrum.
Voor mij weet Nir Blu, net zoals dat bijvoorbeeld bij Loney Dear het geval is, een landschap te scheppen. Nir Blu weet met zijn audio-scaping ook daadwerkelijk een beeld op te roepen. En zoals het een landscape-artist betaamt is het een veelzijdig en afwisselend landschap. Waarschijnlijk is het die combinatie van disciplines die maakt dat het leeft.
Ik waan me lopend door de stad, Egress hard aan op mijn ipodje en verplaats me langzaam door de stad. Het eerste nummer (I don't care) laat direct met enige bombast een in verval geraakt stadsdeel zien, waar geen hoop op verbetering te horen is. Dan loop ik met mijn Girlfriend door een drukke winkelstraat. Soms bots ik tegen andere mensen en we komen shoppend tegen wat we nodig hebben. Blij met mijn nieuwe aankoop ga ik naar huis. Het is prettig thuiskomen (Opinion) met een gevoel van Pink Floyd in mijn hoofd. My Friend zet een heerlijk kopje thee en we nestelen ons op de bank. Het diepgaande gesprek waarin we vervolgens verwikkeld raken heeft helaas consequenties voor ons beiden. Slechts een van ons loopt fluitend weg. Tijdens Een kleine wandeling in het park denk ik diep na over hetgeen zich zojuist heeft afgespeeld. Uiteindelijk zorgt dat ervoor dat ik me weer wat beter voel (Feel good). In het park kom ik terecht in een speeltuin. Met een blues-gevoel kijk ik naar de spelende kinderen en bedenk dat ik dat dus niet meer mee kan maken met My woman. De speeltuin maakt toch wel enige blijheid in me los. Ik wil actie ondernemen (Ewe). Ik loop resoluut tussen hoge flats en kantoorgebouwen door. Rondkijkend waar te beginnen ga ik door de tollende draaiendeur en stap een lift in. Als ik met de lift omhoog ga heb ik een wijds uitzicht over de stad (Winter). Op de achtste verdieping besluit ik helemaal naar boven te gaan. De 28ste verdieping laat me over de omringende gebouwen heenkijken naar de zee. De hoge golven zijn als witte lijnen te zien. Een oceaanstomer glijdt heel in de verte voorbij. Met de wind in mijn haren en een bonkende hartslag denk ik aan jou en langzaam komt het besef van mijn beslissingen. Wish you could see me.
De beelden die Nir Blu weet op te roepen zullen natuurlijk (en gelukkig) niet voor iedereen hetzelfde zijn. Vraag is vervolgens of het opgeroepen beeld voldoende beklijft en voldoende interessant is om meerdere maken te beleven. Goede muziek roept iederen keer opnieuw een beeld op en zorgt ervoor dat je steeds terug wilt naar die belevenis. De belevenis wordt een soort drug, die prettig is om opnieuw mee te maken. Je kijkt uit naar de belevenis. De belevenis werd bij mij na enkele malen draaien niet groter. Het beeld werd niet zoveel rijker. Dus een album met een aardig verhaal, maar voor mij pas weer over een tijdje boeiend.