Al zeker 10 jaar timmert deze ierse singer-songwriter aan de weg. Zijn eerste album (a strange kind) zag in 1999 het licht. Daarna zocht Adrian (1979) zijn heil in Frankrijk en bracht nog vier albums uit. Deze Season of the sparks is daarvan de laatste. Dit album is uigebracht op Chemikal Underground, waarmee hij een wereldwijd contract heeft getekend. Chemikal Underground is onder anderen bekend van Arab Strap, Mogwai en Malcolm Middleton en past waarschijnlijk erg goed bij het geluid van Adrian Crowley.
Wat is er bijzonder aan Adrian Crowley. Afhankelijk van welke kant je het bekijkt alles of helemaal niets. Zijn nummers hebben eenzelfde uitstraling en sfeer. Dus daar zit geen verrassing. De sfeer is romantisch en dat zijn ook de teksten van Adrian. Nu is de sfeer ontzettend belangrijk bij muziek. Je zet vaak muziek op die aansluit bij de sfeer of je gemoedstoestand van het moment of om net een gewenste sfeer of gemoedstoestand op te roepen. Het 'beeld' van de muziek maakt dus voor een deel wat het bij je oproept. Ondanks dat de algehele indruk wellicht is dat het niet bijzonder is kan ik toch zeggen dat het met de sfeer wel goed zit. Deze muziek is te gebruiken om een een sfeer te maken. Daarbij zij opgemerkt dat het meestal niet de sfeer zal zijn die je op een gezellig feestje met vrienden hebt. Maar het roept bij mij toch ook niet de sfeer op van de echte sombermans, die aansluit bij de licht depressieve toestand van het moment dat je weet dat het zondagavond laat is en de maandag en een week werk al weer voor de deur staat (alhoewel een nummer als Squeeze Bees daar wel heel goed bij aansluit. Dat gelukkig weer gevolgd wordt door Liberty stream dat beslist beter bij de navolgende sfeerbepaling past). Voor mij sluit dit aan bij zondagmiddag, sneeuw rond het huis en een rode wijn, chips en enkele lezende familieleden (mijzelf incluis) bij de hand. Dan wordt het toch erg gezellig.
Het bijzondere komt pas als je wat beter luistert naar de nummers op dit album. Kabbelend water (liberty stream), harmonium (The three sisters), kerkorgel (the wishing seat) en bagpipes (Pay no mind), maar ook en vooral mooie producties met subtiel toegevoegde strijkjes en voorzichtig getokkelde gitaarpartijen. Het prachtig gezongen Season of the sparks, waarop Adrian zijn 'Leonard Cohen'-stem wat los laat is zo'n mooie productie. Een geweldig titelnummer. Maar er zijn zeker meer juweeltjes te beluisteren op dit vijfde album van Adrian Crowley. Dus beluister dit album enkele malen en geef het een eerlijke kans. Dat heb ik ook gedaan en heb er geen spijt van.
