Eens in de zoveel tijd stuit je op een zeldzame parel. Vandaag maakte ik kennis met het voor mij volslagen vreemde, Whitered Hand, en ik was meteen verkocht. In eerste instantie deed hij mij sterk denken aan Neil Young “Cornflake” en “Hard on”, maar Whitered Hand is origineel en heeft duidelijk een eigen weg gevonden. Stem en banjo vormen een sterke rode draad in de muziek van deze moderne Schotse bard, die van begin tot eind boeiend en vooral spannend is. Nergens klinkt het geforceerd of gedateerd, over dit album is goed nagedacht. Whitered hand is dan ook begonnen met twee ep’s, “Religious songs” en “You’re not alone”, duidelijke grondleggers voor een eerste volwaardig album. Over ep “Religious Hand” schrijft zanger Dan Willson het volgende: “Het is een krassende samensmelting van alt-pop, folk en punk”.
Het krassen wordt vooral veroorzaakt door het feit dat de muziek is opgenomen in een klein Schots achteraf slaapkamertje. Op het nieuwe album “Good news”, dat nu in de schappen ligt en een bezoek aan de dichtstbijzijnde platenboer rechtvaardigt, is dat krassende geluid geheel verdwenen. Al bij de eerste luisterbeurt ga ik voor de bijl, een vrij uniek gebeuren bij een debutant. Wie of wat is “WitheredHand”? Op my space stelt zanger Dan Willson zich met de nodige zelfspot voor: “some WITHERED HAND trivia. I finally managed to grow my hair and it looks pretty good at the back. I like heavy rock music because it makes me feel like a man. My therapist had a cool name, Faith. What else? er...well, nothing. Thanks for listening...One last thing.....If you like my songs you might like to look at some of my drawings…”.Zanger Dan Willson neemt het leven met een flinke korrel zout en schuwt het niet om naast lichte, ook vooral zwaardere thema’s te integreren in zijn teksten en muziek. Thema’s als liefde, wanhoop, geloof, drugs, sex en vooral de uitzichtloosheid van het bestaan. Al zijn hoofdpersonen missen richting in hun leven, zijn onzeker en hopeloos op zoek naar de zin van het bestaan en dat alles prachtig begeleid door licht klagende zang, banjo, gitaar en een spaarzame cello. Als je de naam van de band vertaalt, “Verschrompelde hand”, dan weet je genoeg, de meeste teksten stemmen niet tot vrolijkheid. Toch is dit alles behalve een deprimerende cd, omdat ironie en zelfspot de boventoon voeren. Die lichtvoetigheid vonden we bijvoorbeeld ook bij St. Thomas terug, die zijn muziek vooral gebruikte om zich te louteren en de depressie een stap voor te blijven. Helaas weten we waar dat bij hem toe geleid heeft. Dan Willson lijkt het leven beduidend minder zwaar te nemen; gelukkig maar. Naast schilderen beheerst hij duidelijk ook de kunst van het schrijven, getuige teksten als: “For the first time in my life, there’s a warm rain on the hotel balcony where we looked out upon, a darkening sea and the light out on the Mediterranean burn like candles in their memory, of all the things that we mislaid on our way here, I degree there’s a higher plane someplace of little consequence that I might see your face again, before the living and the dead are re-united en verderop “What is love in the time of ecstasy and bare-knuckle fight and Lord won’t you deliver me from the wave machine and the transparent bikini” (Love in the time of ecstasy). Prachtige tekst, voor mij gaat het over iemand die de dagelijkse sleur wil doorbreken en zich afvraagt of alles wat hij tegenkomt in zijn wereld wel de bedoeling van de Schepper is geweest. Ik blijf maar op repeat drukken bij deze wonderschone song, die prachtig wordt ingekleurd door de hemelse achtergrondvocalen van Hannah en de muziek.Andere pareltjes zijn “Religious song”, “Cornflake”(So I broke another of the ten commandments), “providence” en “For the maudlin”. Het album kent geen zwak moment. De Schotse scene heeft een nieuwe ster aan het firmament, een ster die vanaf het begin helder straalt. De cd zal moeilijk te krijgen zijn, dus verwijs ik jullie graag naar the SL online shop, waar hij rechtstreeks te bestellen is.
Kwetal