Vrijdagavond half negen. De deuren gaan open. Een lichte kriebel maakt zich los zo rond en middenrif en tracht naar zich in hoger regionen te nestelen.

Het is vandaag dat je deze artiest voor het eerst mag zien en horen. Op zijn site heb je vandaag gelezen dat tussen grotere plaatsen als Zwolle, Groningen Londen, Keulen, Dusseldorf, Berlijn ook de kleinere plaatsen aangedaan worden. Zoals vandaag Moergestel, een plaatsje dat bij Oisterwijk hoort en ongeveer 7000 zielen telt. In de zaal kunnen 350 mensen. Als we binnenkomen staat op verschillende plaatsen aangekondigd dat het concert uitverkocht is. Binnenkomend speelt een folk-formatie (gitaar, trom en twee accordeons) een gezellig 'muziekske'.

Bij de bezoekers blijken ook een flink aantal doorgewinterde fans van 'buiten' te zijn hoor ik aan de gesprekken die over andere optredens gaan die ze bijgewoond hebben.

Luka Bloom (Barry Moore, 1955), want daar praten we hier over maakt al erg lang muziek en heeft ook al 18 albums op zijn naam staan (waarvan drie onder de naam Barry Moore).Dus het werd wel eens tijd om de man in levende lijve te ervaren. Het concert is een luisterconcert, zo wordt aan het begin meegedeeld. Dat betekent alleen stil op een stoel zitten en luisteren (alhoewel ik vermoed dat Luka op sommige momenten graag wat meer moeite gedaan had om het publiek te veroveren).

Luka is gezegend met een warm en herkenbaar stemgeluid. Zeer prettig om aan te horen. Daarnaast is zijn gitaargeluid herkenbaar. De man schijnt vroeger een unieke tokkelende speelstijl gehad te hebben die hij op heeft moeten geven vanwege een vorm van rsi. Nu hanteert hij in zijn gitaarspel een opvallende instelling van de lage tonen. Deze klinken doorgaans wat zwaarder en en duidelijker in zijn spel naar voren. In een zaal met niet de beste akoestiek zou dat wel wat minder mogen.

Luka vertelt voor elke song een kort verhaaltje. Hij is zeer onderhoudend, maar als je Luka vaker gezien hebt zou saaiheid kunnen optreden, omdat de verhaaltjes (begrijpelijk) vaak hetzelfde zijn. Opvallend is verder dat Luka speelt zonder playlist, maar de liedjes speelt die naar zijn gevoel op dat moment het beste passen. Hij heeft dan ook een ruim repertoire om uit te kiezen.

Een aantal bekende nummers worden gespeeld, maar ook de minder bekende nummers. En alles zondermeer goed. Op een enkele uitglijder na. Zo speelt Luka een nummer van John Martin, een recent overleden singer-songwriter, vriend en groot voorbeeld. Hij bekend nog nooit eerder een nummer van John Martin gespeeld te hebben tijdens een optreden. Deze eerste keer blijkt dat het gekozen nummer hem niet zo ligt en hij ook moeite heeft met de toonsoort. Het nummer past niet. Terwijl je toch eigenlijk mag zeggen dat Luka een meester is in het naar zijn hand zetten van songs van anderen (Keeper of the flame). Deze bracht mogelijk teveel extra emotie met zich mee.

In anderhalf uur doorloopt Luka zijn repertoire en weet het publiek in enkele songs tot meezingen te bewegen (o.a. Sunny Sailor Boy). Hij geeft daarna nog enkele toegiften om pas na twee uur muzieken te stoppen. 
Een mooi concert, waarbij ik me meteen afvraag wat er van blijft hangen. Alles goed gespeeld en gezongen, maar het dringt me op dat het ook allemaal net wat te zoet, te makkelijk is. Geen uitspattingen, geen opbouw in spanning, geen 'guts'. Dus tevreden, want het is en blijft mooi, maar met een kleine leegte waar eerder de lichte kriebel zich losmaakte.
mwbaer

Tweet