Bell X1 is een fijn Iers Indie-kwartet dat nog niet massaal is opgepikt. Gelukkig maar zou ik bijna zeggen, want het is altijd leuk om iets moois een beetje voor jezelf te kunnen bewaren. Aan de andere kant maar goed dat niet iederen hier zo over denkt, want anders had mijn collega mij waarschijnlijk nooit op deze band gewezen. Een band die waarschijnlijk altijd gelinkt zal worden aan singer/songwriter Damien Rice, die in de  prenatale fase als Juniper nog deel uitmaakte van de groep.

Sinds de oprichting in 1999 heeft de band, vernoemd naar het vliegtuig dat voor het eerst door de geluidsbarriere heenbrak, een 3-tal studioplaten achter haar naam staan. De jongste worp, Blue Lights on the Runway, verscheen al begin dit jaar en werd me recentelijk dus aangeprezen door een collega die net iets meer gespitst is op nieuwe releases dan ondergetekende.

In het thuisland is de band inmiddels razend populair en ook in de VS heeft ze voet aan de grond gekregen middels tv-optredens bij David Letterman en het gebruik van hun songs in ook hier populaire series als The O.C. en Grey's Anatomy. En het Britse succes kan eigenlijk ook niet uitblijven aangezien bands als Snowpatrol en Starsailor ze in hun voorprogramma hebben opgenomen

De referenties met de muziek van Damien Rice zijn inmiddels ver te zoeken, maar met anderen des te meer. Blue Lights is een album geworden dat lichtjes ongrijpbaar is te noemen. Indie-rock, 80-ties new wave, een vleugje Americana, het komt allemaal voorbij. Maar de grootste overeenkomst valt te maken met een persoonlijke oude favoriet: The Talking Heads. Dat is voor mij de grootste aantrekkingskracht van dit album, zonder dat ik ze in de hoek wil zetten als epigonen of imitators. Integendeel zou ik zelfs willen zeggen. Maar de invloed van David Byrne c.s. is onmiskenbaar.

M.n. het hoogtepunt van het album, de single The great defector, is 100% Talking Heads. Niet alleen qua stijl, ook de zang van frontman Paul Noonan komt akelig dicht in de buurt van Byrne. Om over de cryptische songteksten nog maar te zwijgen, iets waar de Heads ook meester in waren.

Ik heb me nog wel even het hoofd gebroken bij welke TH-classic deze song het dichtst in de buurt komt en ben na eerst Wild Wild Life te hebben beluisterd uiteindelijk uitgekomen bij And She Was. Toegegeven, geen 100 % coversong, maar wie de overeenkomsten niet hoort , verwijs ik vriendelijke doch dringend naar de KNO-arts.