Okay, ik geef het ruiterlijk toe: ook ondergetekende heeft zo zijn guilty pleasures. Voor de ontwetenden: dit zijn songs en artiesten waarvan je in het bijzijn van kenners (?) niet durft toe te geven dat je ze eigenlijk heel graag draait. Je weet immers dat pek en veren je ten deel zullen vallen. In plaats daarvan zeg ik dan heel muzikaal correct dat ik uiteraard de laatste Nick Cave maar zozo vond (en dat vond ik ook echt) en dat de vroege Tom Waits je meer weet te bekoren dat hetgeen hij de laatste jaren op plaat zette (hetgeen ook op waarheid berust). Andersom kan trouwens ook, men zal je daar niet minder om serieus nemen.

Maar ja, ik heb altijd een zwak gehad voor bijvoorbeeld een Olivia (Sam, Sam, you know where I am), een Karen (Every shalalala, every whohohoho...), een Agnetha (Where are those happy days, they seem so hard to find...) en ..... voor de mannen van KISS.

Met Kiss is iets vreemds aan de hand. De band kon in hun hoogtijdagen - de jaren '70 - wereldwijd rekenen op een enorme aanhang, de KISS-army. Ook Nederland kende jarenlang een grote fanclub. Maar opmerkelijk genoeg zal de gemiddelde Nederlandse muziekliefhebber maar weinig KISS-songs bij naam kennen. Ja, I was made for lovin' you en met een beetje geluk Sure know something, maar dan heb je het wel zo'n beetje gehad. KISS is hier altijd een albumband gebleven die door de muzikale koerswijziging op het 7e studioalbum Dynasty (1979) ineens internationale hitsingles op op haar naam kreeg. De voorgaande LP's waren vrijwel allemaal een groot commercieel succes, maar hun over the top optredens en natuurlijk de waanzinnige outfits en dito make-up waren reden genoeg om de band in de serieuze pers af te serveren. Om nog maar te zwijgen over de goedlopende merchandising (poppen, flipperkasten en strips) die de band helemaal verdacht maakte. En dan uitgerekend met een discosong een nummer 1 hit scoren, erger kon haast niet.

Maar in mijn oren kent het KISS-repertoire genoeg hoogtepunten die de band in muzikaal opzicht wel degelijk tot een topact maakte.  Maakte, omdat ook wat mij betreft in de jaren na Dynasty de band weinig opzienbarende platen maakte. Of het moet het MTV-Unplugged album uit 1996 zijn waarop de band een aantal eigen klassiekers gestript speelde en daarmee onderstreepte dat ondanks de glitter en bombast de band dus wel degelijk in staat was tot het schrijven van sterke songs: Rock 'n roll all nite, Plaster Caster, Beth en Comin' home. Helaas ontbreekt hierop mijn favoriete KISS-song, Hard Luck Woman. Deze verscheen in 1976 op het album Rock 'n roll over. Zanger/gitarist Paul Stanley schreef de song oorspronkelijk voor Rod Stewart. Diens wereldhit Maggie May diende hiervoor als blauwdruk.  Stewart weigerde echter beleefd waarna de band het dus zelf opnam en er vervolgens een vette Amerikaanse hit mee scoorde. Midden jaren '90 werd de song voor het tribute-album KISS my Ass gecoverd door Countryster (!) Garth Brooks. Dat dit in de praktijk minder gek is dan het op papier lijkt kun u hieronder zelf controleren.

De Noorse popzangeres Maria Mena (1986) was vorig jaar aan alweer haar 4e album toe, Cause and effect. Hiermee bevestigde zij haar reputatie als het luchtigere muzikale zusje van Alanis Morisette. Ook zij grossiert in persoonlijke teksten die m.n. een jong, vrouwelijk publiek zullen aanspreken. Maar haar sympathieke verschijning, haar prettig in het gehoor liggende stem en radiovriendelijke songs maken haar ook geschikt voor een wat breder publiek. De singles All this time en I'm in love zijn aangename popsongs die representatief zijn voor het gehele album. Het album is -zoals tegenwoordig wel vaker het geval is - in verschillende versies verkrijgbaar. Met en zonder bonustrack dus. Deze bonustrack betreft een coverversie van KISS' I was made for lovin' you.

De verguisde discorock van het origineel wordt door Mena volledig terzijde geschoven en maakt plaats voor een midtempo country(!) bewerking. De aangename twangy gitaar en dito steelguitaarsolo doen je meer wanen op een Texaanse veranda tijdens een lome, zomerse dag dan in een stampvolle NewYorkse discotheek. Aanvankelijk vond ik deze cover wat tam en ietwat saai. Maar na diverse draaibeurten vind ik Mena's versie uitermate genietbaar. Zelfs genietbaarder dan de toch ook wel geslaagde Chris Isaak-pastische (let ook op de clip) die de Zeeuwse singer/songwriter Danny Vera er enkele jaren geleden van maakte. Beide versies krijgen van mij dus een thumbs up, hetgeen niet gezegd kan worden van de vreselijke house-disco crap die het Duits Scooter er van bakte. Deze zal ik u besparen, Mena en Vera krijgt u van mij met graagte hieronder kado.