“We zaten met zijn allen op het grasveld en genoten van elkaar en het mooie weer”
Door Anique Mulder

Een groot grasveld vol met groepen festivalbezoekers en aan de zijkanten standjes met eten, drinken en merchandising. Overal liggen plastic bekers op de grond en vanaf drie podia klinkt popmuziek. Iedereen die tegenwoordig op Pinkpop komt, herkent deze situatie. Het festival bestaat dit jaar veertig jaar, maar vroeger ging het er toch wel heel anders aan toe.

Jack (57), Pinkpopganger vanaf het allereerste uur, is maar liefst alle veertig keer bezoeker geweest van het festival. “Eigenlijk al 41 keer, want in 1969 organiseerde Jan Smeets al Picknick op de Gulpenerberg. Daar kwamen allemaal Hollandse bandjes en de entree was gratis. Het jaar erna hoorden we in de plaatselijke jeugdsoos dat Smeets een nieuw festival had georganiseerd in Geleen. Toentertijd was er in de omgeving niet veel te doen voor de jeugd, dus besloten we om met zijn allen op de brommer daar heen te gaan.”
Paul (56) weet dat ook nog heel goed. “Het was toen natuurlijk nog een erg lokaal festival waar je voor 2,50 gulden naar toe kon. Jan Smeets had in Sittard ook jongerencentrum Donkiesjot. Daar traden elk weekend al bandjes op en wij gingen daar naartoe. Smeets bedacht dat een festival met al deze bandjes ook heel leuk zou zijn en organiseerde dat. Bijna mijn hele school ging er heen. Iedereen had lang haar en een spijkerjasje en ging met de brommer naar het terrein. Daar zaten we met zijn allen op het grasveld, genoten we van elkaars gezelschap en het mooie weer. De muziek was toen eigenlijk bijzaak. Dit was voor ons de eerste keer dat we naar een festival gingen, maar we hadden natuurlijk wel de beelden van Woodstock gezien. Dat deden we gewoon een beetje na.
En natuurlijk waren we ook in de leeftijd dat er op zo’n dag werd uitgezocht wie op wie verliefd was.”
Dat het een groot verschil is met nu beamen de beide heren. Jack vertelt: “Veertig jaar geleden was het voor jongeren natuurlijk heel anders. Wij kwamen toen in principe nergens en we hadden dus ook nog niets gezien. De indruk die het festival op je maakte was overweldigend. Er werden kratten bier verkocht en de meesten hadden wel hasj bij zich. De organisatie had niet gerekend op 10.000 bezoekers en er was dan ook te weinig drank ingeslagen. De drankwagen die over het terrein reed, was in een mum van tijd uitverkocht. Ook het gedrag van de bezoekers was heel anders. Toen stonden we gewoon met de armen over elkaar te kijken naar een optreden. Nu danst, zingt en springt iedereen mee.”
Paul voegt hieraan toe: “Op de dag zelf speelden er negen bands, maar er was maar één podium. Na elk optreden moest er een half uur lang afgebroken en opgebouwd worden. Er waren dus veel rustpauzes. Voor de meeste bezoekers was de muziek ook niet de hoofdzaak. Maar ik was een echte muziekfreak en ben speciaal naar Keef Hartley’s Big Band wezen kijken. Ook kon ik het optreden van de Golden Earring niet voorbij laten gaan. Ik vond het fantastisch!”

Nooit slecht
Dat eerste jaar zijn Paul en Jack zo ingepakt dat ze verkocht waren voor de jaren erna. Ze hebben het altijd naar hun zin gehad en ze kunnen dan ook geen slecht jaar benoemen. Af en toe werkte het weer alleen niet mee en stonden ze in een grote modderpoel. “Maar als je jong bent, is dat niet erg”, vertelt Paul.
Jack gaat nooit op vakantie, maar spaart het geld voor het festival. Hij is bij alle edities geweest, zelfs toen zijn vrouw zou gaan bevallen. “Ik zou eigenlijk gewoon thuis blijven. Ik zat rusteloos op de bank en mijn vrouw werd er gek van. Ze heeft me toen eigenhandig naar het festivalterrein gestuurd. Ook toen mijn kinderen de communie deden, was ik er gewoon bij. Weliswaar sloeg ik dan de zondag over, maar de andere dagen was ik gewoon weer van de partij. Niet alles was altijd even goed. Zo speelde Shocking Blue in 1971 maar vijf nummers en werden ze zelfs bekogeld met tomaten. Het optreden van Little Feat in 1976 had het tegenovergestelde effect. Het is mij altijd bijgebleven; zij speelden precies zoals het op de plaat klonk en ik vond de muziek geweldig.”

The Police
In het jubileumboek over 25 jaar Pinkpop staat het optreden van The Police in 1979 met stip op nummer één. Ook Jack en Paul zien dat optreden nog zo voor zich: “De band was toen al een beetje bekend, maar dit optreden was hun echte doorbraak. De drummer was geweldig en de sfeer is nooit meer zo goed geweest als tijdens dat optreden. Daarna sprong de hele band in het zwembad dat achter het podium lag. Van zo’n band kreeg iedereen rillingen, het was het beste optreden ooit!”
Paul heeft midden jaren 80 wel eens getwijfeld of hij nog moest gaan. “Het festival werd commerciëler en ging meerdere dagen door. Ik voelde me ook bijna te oud om erheen te gaan. In de beginjaren zag je elk jaar weer dezelfde mensen terug komen, maar op een gegeven moment haakte een groot deel van de vaste bezoekers af. Toen mijn kinderen ouder werden, wilde ik ze het fenomeen Pinkpop laten meemaken en de laatste jaren is het weer zo goed dat ik er gewoon bij moet zijn. Zo lang ik het leuk vind, blijf ik gaan.”

‘Verwachting voor dit jaar’:
Ook dit jubileumjaar zijn beide heren te vinden op het festivalterrein. Jack had zich verheugd op de jubileumeditie: “Het valt me eigenlijk een beetje tegen. Ik had nog betere bands verwacht en ik had gehoopt op een optreden van Neil Young. Nu ga ik zeker naar het optreden van Bruce Springsteen, die zie je tenslotte ook maar één keer in je leven.”
Paul gaat dit jaar met zijn broer en heeft wel veel zin in de veertigste editie. “Naast het optreden van Bruce ga ik zeker ook genieten van Elbow en The Killers. De zaterdag belooft voor mij dus een topdag te worden!”