Swelter - Songs of distance

Tijdens het luisteren van de eerste noten van het debuutalbum van het Zwolse Swelter valt direct op hoe on-Nederlands de band klinkt. Hoe klinkt de band dan wel? Al snel flitsen namen als The Frames en Travis langs, maar het vergelijken laat ik liever aan anderen over. Zanger Bart Drost heeft met “Songs of distance” een evenwichtig en vooral melancholiek album gemaakt dat tot het laatste nummer de aandacht weet vast te houden. Zijn prettige stem geeft de songs precies de juiste broodnodige emotionele lading mee . Dit debuut klinkt volwassen en ook heel doordacht.



De band heeft na zijn debuutep ruim de tijd genomen om met zijn eerste full-length album te komen. Het valt te betwijfelen of de band een groot muziekpubliek bereikt; eerder lijkt de wat serieuze muziekliefhebber de doelgroep te zijn aangezien de teksten een prominente rol vervullen. Het grote publiek is over het algemeen niet van de melancholie en de diepgang die de band hier knap weet te bereiken. De nummers zitten vol, goed in het gehoor, maar ook spitsvondige melodieën, met naast gitaren ruim aandacht voor orgel, grand piano en viool, die even de tijd nodig hebben om te beklijven. Gek genoeg zijn het vooral de wat meer uptempo georiënteerde songs die wat mij betreft uit de toon vallen. Nummer als “the saddest meal” zijn te inwisselbaar en blijven kwalitatief ver achter bij de meer melancholieke songs als “Wait and see”, “Let me sleep” en “She wants to be a mother” waarin de band veel meer een eigen geluid ten toon spreidt. Het zijn juist de uptempo songs waarmee de band een gooi zal doen naar het grote publiek. Swelter zal zich moeten gaan beraden welke koers ze willen gaan volgen, maar hebben met hun debuut zeker voor Nederlandse begrippen een hoogwaardige cd gemaakt. Voorlopig gun ik deze sympathieke band het voordeel van de twijfel. Onder de nieuwe rubriek ExtraSmall vinden jullie een uitgebreid interview met deze Zwollenaren. Kwetal