Elbow - Build a Rocket Boys http://www.stilllife.nl/media/reviews/photos/thumbnail/120x120s/60/c4/ff/579_elbowbuildarockerboys_1300732446.jpg Hot

Een leuke zoektocht zou kunnen zijn om voor zoveel mogelijk lichaamsdelen een bijbehorende groep te vinden. Het viel me in en even nadenken leverde al direct een hele lijst op (misschien iets voor een prijsvraag). Hier gaat het in ieder geval over één van die groepen: Elbow. Een groep die al sinds 1998 aan de weg timmert en dat niet geheel onsuccesvol doet. Ze bewandelen echter een hobbelig pad dat langzaam omhoog loopt. Met het vorige album uit 2008 raakte het een en ander in een stroomversnelling, maar met dit album hebben ze even een helikopter gepakt om hen weer een flink stuk hoger op de weg naar boven te zetten.
Het gebeurt niet vaak dat ik direct begin te schrijven aan een recensie. Graag wil ik een album enkele malen beluisteren en goed op me in laten werken. Zo niet bij de nieuwe van Elbow. Al meteen had ik stof om te schrijven en dan ook nog in positieve zin. Elbow maakt indruk met dit album. Nu hadden ze me al eerder te pakken met hun muziek, maar nog  nooit zoals met Build a rocket Boys. Elbow is een Britse vijfmansformatie die al sinds 1998 aan de weg timmert. De naam Elbow komt van een regel tekst uit serie The Singing Detective, die ook op de Nederlandse buis te zien was, waarin Philip Marlowe Elbow het meest sensuele Engelse woord vindt naar de manier waarop het voelt als je het uitspreekt.
Build a rocket boy is het vijfde volledige album van deze britse groep (ook nog 3 EP's en een aantal singles). Het album is alom erg goed ontvangen na de release op 7 maart. Elbow heeft de tijd genomen om aan dit album te werken. En niet voor niets. Dit album heeft zeker de uitstraling die de succesvolle voorganger had.
The Birds is het sterke openingsnummer van ongeveer 8 minuten. Daar zoekt Elbow al direct naar een niet al te voor de hand liggende melodielijn. Het nummer kent daarnaast de afwisseling van rust en bombast. Dit laatste valt echter pas op bij de momenten van rust. Zondermeer een machtig en rijk nummer, waarin Elbow enerzijds uitpakt in sound, maar anderzijds ook vasthoudt aan de eenvoudige herhaling van een kort thema waarop langzaam gebouwd wordt.
Bij lippy kids op zoek naar de geluiden die dit nummer vult, want het is een rijk spectrum. Verder een prachtig gezongen ballad op een repeterend klankspectrum. Een nummer dat zijn best doet de luisteraar te raken waar het maar kan. Het komt zeker binnen.
With love verrast ook weer door de gezongen melodie. Dit nummer getuigt van lef en vraagt om meer luistersessies om het ten volle te kunnen waarderen. Met de handclaps, gitaar, basedrum en koortjes die tegenmelodieen zingen, een bijzonder nummer. Het lekker rockende Neat Little Rows, wordt deels gezongen door de basdrummicrofoon en krijgt in de refreinen een prachtige bombast.
Door de mix in Jesus is an Rochdale Girl komt Guy ineens heel dichtbij. Een simpele akoestische gitaar, die soms onderbroken wordt door enkele felle tonen op iets wat lijkt op een Fender Rhodes. Bijna folk, maar toch nog steeds echt Elbow.
The Night will always win laat Guy weer op de toppen van zijn kunnen presteren op een basis van eenvoudige muziek, die grotendeels de gezongen melodie volgt.
High Ideals verwart. Het nummer is moeilijk te plaatsen en schiet bij mij door de kamer. Pas als Guy gaat zingen krijgt het nummer zijn richting. En pas dan valt de intro op zijn plaats. De felle gitaarriffs wisselen met de ingetogen zang en een deunige piano. Het nummer eindigt zoals het begonnen is.
Het volgende Open arms beklijft door de kracht van zang (doet hier sterk aan Peter Gabriel denken). Het nummer heeft een spanning, die Elbow na één minuut ook daadwerkelijk open laat barsten. Om weer snel terug te keren naar een nieuwe opbouw. Na drie keer luisteren en de installatie op stand hard zing je dit heerlijk voluit mee.
The Birds (reprise) is geweldig. Met een welhaast Satie-achtige pinanolijn met de kracht van de eenvoud, waarbij men durft ook de pauzes te laten vallen, krijgt dit nummer een (h)eerlijke uitstraling. De stem vult aan en volgt de pianolijn om daar vervolgens weer vanaf te wijken. Prachtig; Kippevel. Tenslotte het zeer melodieuze, warme en ingetogen Dear Friends. Gitaar en piano en Guy Garvey die een heerlijk warm geluid laat horen. Een mooi nummer.

De geweldige zangkwaliteiten van Guy Garvey worden alom geroemd. Zijn dragende klanken geven de muziek alles wat een goede sound nodig heeft. Zang die maakt dat elk woord letterlijk te horen, te voelen en te begrijpen is. Daarmee krijgt het de Ultieme kracht van taal en muziek. Het één staat niet los van het ander, maar gaat een symbiotische relatie aan. Het is juist deze onlosmakelijkheid die een belangrijk element van de kracht van Elbow is. Iemand die minder gecharmeerd is van Elbow zou kunnen zeggen dat de muziek soms wel eenvoudig is. En dan heeft die persoon in een aantal gevallen nog gelijk ook. Maar is dat bezwaarlijk? Allerminst. De kracht zit in de herhaling en gevoel vraagt niet om complexiteit, maar vraagt erom geraakt te worden. En dat is juist wat Elbow doet. Elke noot is raak. Elbow doet dat door de krachtige herhalingen en de pakkende melodielijnen.  En de melodielijnen zijn in een aantal gevallen zeker verrassend te noemen.  Elbow laat op dit album ingetogen, soms dromerige nummers horen, maar pakt ook uit in bombastische rock.
Een heerlijke plaat, waardoor je fan van Elbow zou kunnen worden, mocht je het nog niet zijn.
Mijn Ipod staat op repeat. En wel bij Elbow.
http://www.youtube.com/watch?v=NItwaz0nLJA