Kashmere Hakim - The hillsinger (ep) http://www.stilllife.nl/media/reviews/photos/original/fe/4d/8c/459_Kashmerehakim_1276788160.jpg Hot

Kashmere Hakim is een Marokkaanse Amsterdammer, met een opmerkelijke bijnaam: “The hillsinger”. Het heeft alles te maken met zijn breekbare, folky liedjes die zich misschien nog wel het beste laten beluisteren onder een lekker zonnetje, liggend op een heuvel ergens in Schotland. Neem de tijd om de luchten in ogenschouw te nemen, terwijl je wegdroomt bij zijn poëtische teksten en pakkende, maar kwetsbare liedjes, aldus zijn bio op de website. Een eerste beluistering rechtvaardigt deze tekst. We hebben hier niet te maken met de zoveelste (oppervlakkige) singer/songwriter, maar iemand die bij zijn debuut al laat horen dat hij middels diepgang en intelligentie wil laten weten waar hij voor staat. Daarbij toont hij zich maatschappelijk en politiek gearrangeerd, kritisch en autobiografisch. Hij is geboren en getogen Amsterdammer, maar houdt nadrukkelijk zijn roots, die in het verre Marakesch liggen, in het oog. De artiestennaam die hij koos lijkt bijna een anagram van deze stad. Gek genoeg is de eerste naam die in mij opkomt die van Nick Drake, vooral door de kwetsbaarheid en het gitaarspel van Hakim. Onwillekeurig doet het je terugdenken aan begin jaren 70, de tijd waarin de folk zijn hoogtijdagen beleefde. Net als Drake stelt Hakim zich kwetsbaar en naakt op, hoop en wanhoop gaan hand in hand, donkere paden worden niet geschuwd, lichtvoetigheid blijft hij angstvallig uit de weg. De muziek is sober, subtiel, duister soms, maar elk liedje geeft “licht”; de muziek ademt, zit vol leven.
Opener “Free people” maakt meteen duidelijk met wie we te maken hebben: “Traveling to an unknown world of papers, looking for answers, last I had a dream of your government talking” en verder “Don’t burn my tower down in my favourite city, London”. Hakim zit klem tussen twee werelden, zijn eigen wereld en die geschapen door zijn (groot)ouders. Een mooie viool kondigt “Angels” aan, puur en sober: “I’m not so sure how old dad and you will grow, hope you guys do, cause your heart is so true”. Helaas is het nummer veel te snel voorbij. De veelbezongen “John Henry” is niet aan de aandacht van Hakim ontsnapt: “Don’t you know his name is John Henry, don’t forget his name is John Henry". Melancholie en verontwaardiging vechten om voorrang en geven het lied veel onderhuidse spanning mee. “Eastern shore” is een prachtige ballad met bijna luie vocalen, zowel die van Hakim als anderen. Door een koptelefoon is goed te horen hoe zorgvuldig en subtiel de muziek is opgebouwd: “Hit me but you will never get my soul”. Ik geloof hem op zijn woord. Fraaie gitaarklanken en eenzaamheid klinken door in het trieste “Foreign worker”: “Freedom of speech, freedom of mind, free religion, people can’t find, nothing lies between high and low, working class heroes getting cold son”. Zijn roots vindt hij in de met strijkers versierde afsluiter “Grandparents house”: “We will gather around, promise you we will gather around and hear our voices”. Zo houd je de herinnering levend.

Kashmere Hakim overtuigt met deze debuutep die nergens saai wordt, maar sprankelt, zonder te verzanden in epigonisme. Hakim toont zich een oorspronkelijk singer/songwriter die alle aandacht verdient. Het wachten is op zijn eerste volwaardige album. Het is te hopen dat de platenmaatschappijen hun ogen en vooral oren openhouden voor dit grote talent. De ep is hier te bestellen, bij de beste man zelf: http://www.kashmere.nl/. Ook te bestellen bij www.cdbaby.com

Kwetal