Op 12 februari is het derde album verschenen van de Carolina Chocolate Drops, getiteld “Genuine Negro Jig”. Na twee platen voor het sympathieke Music Maker, mochten de Carolina Chocolate Drops zich verheugen op een serieuze platendeal bij het prestigieuze Nonesuch. Het album werd geproduceerd door de veel geprezen producer Joe Henry (o.a. Allen Toussaint en Elvis Costello), met “Blood from stars” vorig jaar verantwoordelijk voor één van de mooiste releases van 2009, aldus Stilllife bezoekers.Henry heeft een feilloze neus voor kwaliteitsmuziek. “Genuine Negro Jig” bevat string- band interpretaties van o.a. Tom Waits' Trampled Rose, traditionele stukken zoals Cornbread and Butterbeans en Trouble in Your Mind. Een eerste beluistering brengt je vooral op het spoor van de “beleving”, die ronduit frivool en enthousiast is te noemen. Het lijkt er op dat Carolina Chocolate Drops het ingeslapen “banjo-driven string-band” genre nieuw leven hebben ingeblazen. Deze muziekstroming is ruim een eeuw gelegen in het onherbergzame deel van Noord-Carolina ontstaan, de thuisbasis van bandleden Rhiannon Giddens, Dom Flemons en Justin Robinson. Een soort traditionele folkstijl die in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw over heel Amerika uitwaaierde, omdat de liedjes verhalend waren en over het gewone leven gingen. Was de stroming aanvankelijk zowel voor en door de blanke en donkere bevolking, later is die Afrikaans-Amerikaanse rol afgezwakt. De Carolina Chocalate Drops hebben het genre onder een dikke laag stof vandaan gehaald en in een modern folkjasje gestoken. Met z'n drieën bespelen ze een enorme variëteit aan instrumenten, met banjo, gitaar, harmonica, fiddle, jug en drums nadrukkelijk in de hoofdrol.
Op internet stuitte ik louter op lovende kritieken: ‘The Carolina Chocolate Drops are... revisiting, with a joyful vengeance, black string-band and jug-band music of the Twenties and Thirties - the dirt-floor dance electricity of the Mississippi Sheiks and Cannon's Jug Stompers.’ Rolling Stone, ‘The Carolina Chocolate Drops may be reclaiming the black string-band tradition, but more importantly they're just making great music.’ Newsweek
Het album opent met het relatief rustig voortgedreven instrumentale “Piece behind the bridge”, een uitstekende kennismaking met dit genre. “Trouble in your mind” klinkt een stuk pittiger, het tempo ligt hoog en het wordt lastig stilzitten op mijn stoel. Eén van de leukste en meest aanstekelijkste songs “You’re baby ain’t sweet like mine” klinkt als een echte traditional. Prachtige samenzang, slechts ondersteunt door een voortjagende banjo, drum en kazoo. Een kazoo is een soort mirliton. Het muziekinstrument bestaat uit een metalen of plastic pijpje met een papieren membraan in de wand. Door met de kazoo in de mond te neuriën, gaat het membraantje trillen en wordt het geluid vervormd. Veel traditionals sieren het album, maar er is ook sprake van opmerkelijke keuzes, zoals bijvoorbeeld de voormalige r&b hit “Hit ‘m up style” dat een ongepolijste metamorfose ondergaat en als zodanig volslagen onherkenbaar is geworden. Ditmaal vertolkt de fiddle naast de banjo de hoofdrol. Knap is ook hoe de zang volledig in dienst staat van het nummer, ze gooien het echt over een andere boeg. “Combread and butterbeans” is weer zo’n stampende en ronkende traditional gevolgd door een heuse jig, “Snowdens jig”, die dateert uit het midden van de achttiende eeuw en gracieus dansend de tand des tijds heeft doorstaan. Hand en voetgeklap geven het ritme van de “jankende“ fiddle aan. In het trage “Why don’t you do right”, één van de andere hoogtepunten, blikt een ontevreden echtgenote terug op het getrouwde leven: “Get outta here and give me some money, If I you had prepared 20 years ago you wouldn’t be wandering from door to door”. Zangeres Giddens beheerst duidelijk ook het soulgenre. De afwisseling, broodnodig in dit genre, wordt nadrukkelijk bewaakt door producer Joe Henry. Hij is daar, samen met de bandleden, glansrijk in geslaagd. Speciale vermelding verdient nog het van Waits geleende tranentrekkende “Trampled rose”. Weer zo’n knappe eigen interpretatie, zonder het origineel, dat volslagen uniek is, geweld aan te doen.
Justin Robinson (fiddle, zang), Rhiannon Giddens (vijfsnarige banjo, zang) en Dom Flemons (viersnarige banjo, vaasdrum, zang) verdienen een pluim omdat ze de bronnen van deze multiraciale muziek hebben opgespoord en opgerekt en met nieuw elan weten te brengen en vertolken. De samenzang is groots en tijdens de vele traditionals, maar ook op een smaakmaker als van Waits, klinken de Chocolate Drops zo authentiek en toch hedendaags, dat ze hopelijk de aandacht gaan krijgen die ze verdienen. Mij hebben ze inmiddels volledig overtuigd.
Kwetal
Aangepast zoeken
