Zo, maar dat is een verrassing: opeens luister je naar de nieuwe The Tallest Man On Earth. En The Wild Hunt is nog eens een aangename verrassing ook. Waar Shallow Grave me alles nog nieuw in de oren klonk, word ik bij het nieuwe album wat sneller aan de klanken gewoon.
Logisch ook, het nieuwe is er vanaf. Het schelle en gillerige nog niet, wat ik trouwens helemaal niet erg vind. Er wordt nog even hard op de gitaar geramd door Kristian Matsson. Ook geen probleem. Zacht getokkel? Zelfde verhaal. En doordat het nieuwe eraf is heb je eerder en langer de tijd om goed naar deze man te luisteren. En om al vroeg in het album conclusies te trekken.
Want het mag een flauwe opmerking zijn, maar The Tallest Man On Earth is duidelijk gegroeid. Nog meer dan bij het eerste album hoor ik de zelfverzekerdheid in zijn zang, is de folky sound uitgewerkt en tegelijkertijd mooi uitgekleed gebleven en zijn de teksten vermakelijk.
Net als Shallow Grave telt The Wild Hunt tien tracks. En wederom weet Matsson de variatie er goed in te houden. Rustigere liedjes worden afgewisseld door het betere tokkel- en slagwerk.
Met een fijne opener, de titelsong The Wild Hunt brengt me meteen weer in de juiste sferen voor een nieuw The Tallest Man On Earth album.
Voor mij springt een nummer als King Of Spain er sowieso uit. "Still I am not from Barcelona / I am not even from Madrid / I am a native of the North Pole / And that can mess up any kid (...) I wanna be the king of Spain." Een pareltje zoals The Gardner, dat op Shallow Grave staat.
En dan het donkere, maar romantische A Lion's Heart. "And you know it's a lion's heart / that will tumble and tear apart / when he's coming down the hills for you". Heerlijk.
Wat als enig minpuntje genoemd kan worden is het laatste nummer. Kids On The Run is met piano. En veel te ballad voor Matsson. Wel gedurfd, en dat is dan weer een pluspunt. Dus als hij doorgaat met experimenteren kunnen we van het volgende album weer veel verwachten.
Nee hoor, gewoon een opvolger zoals opvolgers horen te zijn: meer van het goede zelfde, en tegelijkertijd een ontwikkeling laten horen. The Wild Hunt wordt weer zo'n album dat ik af en toe op ga zetten, gewoon omdat het zo goed is, of voor die heerlijke schelle klanken die tegelijkertijd zo warm en vertrouwd klinken.
Kom maar op met dat derde album. En tot die tijd hebben we van de eerste twee zeker weten genoeg luisterplezier om ons ongeduld te temmen.
J. Lentrickx / This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
Aangepast zoeken
