James Yorkston verraste vorig jaar met het prachtige album “When the haar rolls in”, een album dat vooral instrumentaal veel indruk maakte. Met het nieuwe album “Folk songs” gaat hij samen met gelegenheidsband “The Big eyes family players” uit Sheffield volledig terug naar de roots. Hij heeft een aantal traditionals in een “modern” folkjasje gestoken. Naar het schijnt was de leider van de band James Green volledig verstoken van enige kennis van folkmuziek. Voor Yorkston was dit een uitdaging. “James Green gave me a copy of his CD and I really wanted to work with him. Big Eyes are an amazing group who do lush, melodic pieces, almost soundscapes. That had some influence on how Folk Songs sounds, though to be honest, I’ve been playing these songs for years and had the arrangements ready, so James was a little boxed-in.” Muzikaal een stap achterwaarts? Geenszins, want Yorkston doet het op geheel eigenzinnige wijze, verzandt nergens in folkputjes en weet de songs allemaal iets eigentijds mee te geven. Het album klinkt authentiek, maar nergens oubollig en de invulling met gitaar, orgel, fluiten, harmonium, harp en vederlichte backgroundvocals matcht wonderwel met de stem van Yorkston.
Juist de bescheiden achtergrondvocalen vormen een verrijking. Inmiddels heeft hij zich geschaard onder de groten van de Schotse folkscene en wordt in eigen land op handen gedragen. De songs zijn verhalend en laten zich het beste beluisteren met een goede koptelefoon. Elf prachtige miniatuurtjes van hoge kwaliteit. Ze spelen zich af in Engelse wouden, aan de Ierse kust en onder de Spaanse zon. We kijken over zijn schouder mee en denken de beelden er zelf bij. “Hills of Greenmore” speelt zich af in de wilde natuur van Noord Ierland en gaat over een jager die achter zijn prooi aan zit: "Last night as I lay content in the glen, it was little I thought about dogs or of men." Het spaarzaam gearrangeerde nummer is typisch voor het album; Yorkston begeleidt zichzelf op akoestische gitaar slechts licht ingekleurd met een viool en een tamboerijn. Het pastorale “Just as the tide was flowing” dateert waarschijnlijk uit de zeventiende eeuw. Dienstbodes in mei, een dagje met verlof, ontspannen zich aan een meer. Eén van de mooiste nummers “Martinmas Time” vertelt het verhaal van een boerendochter die, verkleed als soldaat, zich onder de mannen begeeft. De uitkomst laat zich raden en is goed hoorbaar in de muziek. De traditional “Mary Connaught and James O’Donnell” weet Yorkston geheel naar zijn hand te zetten evenals “I went to visit the roses”, ook Iers, over een man die op de vlucht is geslagen. “Thorneymoor Woods” is de eerste van twee songs over stropen. Yorkston kan er wel sympathie voor opbrengen, al loopt het in de tweede song “Rufford Park poachers” (19e eeuw) een stuk slechter met ze af. “Pandeirada de Entrimo” is een fraaie instrumental en zal nog wel eens in een film of serie opduiken. “Little Musgrave” is een ballade uit de 19e eeuw over hebzucht, verleiding, verraad en uiteindelijk zelfs moord. Wie zegt dat folksongs lieflijk zijn? De melancholie druipt er vanaf, maar het verhaal is gruwelijk. Gelukkig eindigt hij luchtig met “Low down in the broom” waarin een jongen een ontmoeting heeft met een meisje en haar zijn liefde verklaart. Veel fans zullen dit “geleende” werk van James Yorkston als een tussendoortje beschouwen, maar daar doen we dit album ernstig mee te kort. Het verdient namelijk een volwaardige plaats tussen zijn andere albums in de kast.
Kwetal
Aangepast zoeken
