In de herfst van zijn leven, op zijn muzikale hoogtepunt, trakteerde Johnny Cash ons op een uniek, tijdloos en historisch document. De “American Recordings” zette de muziekwereld op zijn kop, Niemand geloofde dat voormalig countryster Cash op deze manier in staat was om zijn uitgedoofde carrière nieuw leven in te blazen. Zijn prachtige, donkere bariton leende zich uitstekend voor donkere americana, altcountry en singersongwriter nummers. De 5 cd’s zijn van een onaardse schoonheid en zullen voor altijd een prominente en centrale plaats in mijn verzameling innemen. Naast eigen materiaal, veel covers van andere grootheden die hem grenzeloos bewonderden en hem een succesvolle herstart gunden. Artiesten als Nick Cave en Bonnie Prince Billy stonden hun songs in aanbidding af. De oude grootmeester maakte er dankbaar gebruik van. De reeks leverde hem een grote schare nieuwe fans op. Een nummer als “Hurt” van Nine inch nails levert geeft mij telkens weer de koude rillingen, omdat Cash zijn getormenteerde ziel tot op het bot blootlegt. Na cd 5 overleed de grootmeester, het werd stil en de markt werd overspoeld met oud, soms moeilijk te verteren materiaal. De schatkist met American Recordings van countryster Johnny Cash opgenomen door producer Rick Rubin was blijkbaar nog steeds niet uitgeput. Nu verschijnt daarom postuum deel 6. Op 26 februari komt American Recordings VI: Ain’t No Grave uit, precies op Cash´ geboortedag en inmiddels 6,5 jaar na man’s dood.
Een moment om je hart vast te houden, want zijn de nummers niet voor niks op de plank blijven liggen? Nee schreeuw ik van de daken, want na het eerste nummer weet je dat het goed zit, en menig singersongwriter een moord zou doen voor deze prachtig doorleefd klinkende liedjes. De opnames vonden plaats tussen 2002 en september 2003, het moment waarop Cash stierf. In mei van dat zelfde jaar overleed zijn vrouw en grote liefde June Carter Cash: “Johnny said that recording was his main reason for being alive. I think it was the only thing that kept him going,” Aldus producer Rubin.
Het openingsnummer hakt er meteen in als zijn eerste woorden klinken:“There ain’t no Grave can hold my body down, when I hear the trumpet sound I’m gonna rise right out of the ground, ain’t no grave can hold my body down, look way down the river what do you think I see, I see a band of angels and they’re coming after me”, alsof Cash zijn einde voelt naderen, maar zich nog niet gewonnen wenst te geven. De banjo geeft het nummer een sinister, lugubere lading mee. “Redemption day” van Sheryl Crow doet daar nog een schepje bovenop: “I’ve wept for those who suffered long, but how I weep for those who’ve gone, in rooms of grieve and question wrong, it’s in the soul to feel such things” en verder “There’s a train that’s heading straight to heaven’s gate and on the way child and man and woman wait watch and wait for redemption day”. Je kunt je voorstellen in wat voor gemoedstoestand het nummer is opgenomen en dat geeft het een ongekende emotionele lading mee. In “For the good times” spreekt Cash voor ons troostende woorden en gelatenheid en berusting klinken door: “Don’t look so sad I know it’s over but life goes on and this whole world will keep on turning, let’s just be glad we had some time to spend together, there’s no need to watch the bridges that we’re burning, lay your head upon my pillow, hold your warm and tender body close to mine”. In het enige nummer van zijn eigen hand, “ I Corinthians 15;55” haalt Cash de bijbel erbij “Don’t come too soon for collecting my death, o death where is thy Sting, o grave where is thy victory, o life you’re a shining path, I see my redeemer beckoning me”. Hij moet op de een of andere manier geweten hebben dat het zijn zwanenzang zou zijn, het laatste nummer van zijn hand. Ook in de andere nummers blikt Cash beeldend terug op zijn leven en uiteindelijk vooruit naar het onmiskenbaar naderende einde. Gelatenheid klinkt als een rode draad door het album, alsof hij er vrede mee heeft en eindelijk, op de valreep, zijn innerlijke rust heeft gevonden. Titels als “Satisfied mind” en “I don’t hurt anymore” bevestigen dat beeld: “Time has opened the door, and at last I’m free I don’t hurt anymore”. Met zoveel littekens op je ziel is de gedachte aan de naderende dood haast een troostende. Gelatenheid, berusting en troost, zo mooi gebracht, zonder valse sentimenten, zo puur en natuurlijk; ik houd het niet droog en dat hoeft ook niet. Cash heeft postuum zijn ultieme album gemaakt. Dan rest maar één beoordeling.
Kwetal
Aangepast zoeken
