T-Model Ford - The Ladies man http://www.stilllife.nl/media/reviews/photos/thumbnail/120x120s/8e/00/3f/365_Coverfront_1264699833.jpg Hot

Het verhaal achter T-Model Ford lijkt niet van deze tijd te zijn. De oude rot van de (uitstervende dampende Deltablues) kent een verhaal, nauwelijks geloofwaardig. Slechts getooid met zijn gitaar trekt hij de hele wereld over om zijn blues aan de man te brengen bij een ieder die het maar wil horen. Nadat zijn vrouw hem had verlaten, hij was toen al 57, besloot hij de gitaar ter hand te nemen om zichzelf te leren spelen. Lezen en schrijven beheerst hij niet, dus intuïtie en talent waren zijn leermeesters. Het zou nog jaren duren voor hij enige faam en erkenning zou verwerven en een label brood in hem zag. “The Ladies man” is T-Models zevende album en volledig akoestisch, vrijwel in één take In de Planet Sound Studio’s in Wichita, Kansas. Mengpanelen en producers zijn nadrukkelijk thuisgelaten en dat geeft de muziek een authentieke uitstraling; blues in zijn puurste vorm. Dit wordt nog extra versterkt door de manier waarop de CD is opgenomen; het klinkt bijna als een live concert en tussendoor vertelt onze Ladies Man zijn typische verhalen over het leven, hoe hij in de blues terecht is gekomen en zijn passie voor vrouwen.

Enkele jonge muzikanten begeleiden hem en T-Model zegt hier het volgende over: “I'm a ladies man. The ladies follow me everywhere." De sfeer moet uiterst relaxt en ontspannen zijn geweest want de muziek ademt dat uit al zijn poriën. Gekwelde zielen, duivels en hellhounds en uiteraard de nodige femme fatales geven de blues van Ford gestalte. Zijn stem heeft een verweerde, gruizige rand, maar het is opvallend hoe krachtig, solide en fief de reeds 88 jarige (!) zanger de liedjes ten gehore brengt. "I can't read, can't write, can't even spell what I love man, but I'm Coming to Kick Your Asses." laat niets aan duidelijkheid te wensen over. De gepokt en gemazelde autodidact gitarist weet van wanten en laat zich nog steeds de kaas niet van het brood eten. Anno 2010 neemt T-Model ons mee naar de roerige jaren 20 en 30; hij rammelt, kraakt, ruist, sneert, fleemt en de beelden zijn er eenvoudig zelf bij te bedenken. Hij speelt eigen nummers, maar ook covers zoals Willie Dixon’s ‘My Babe’ dat ooit voor Little Walter is geschreven. Jimmy Rodgers’ ‘That’s Allright’ en Roosvelt Sykes’ ‘44 Blues’ worden eveneens door T-Model Ford vertolkt
Ik heb mij laten vertellen dat hij tijdens optredens nogal eens vergeet om zijn gitaar te stemmen, iets waar hij hier gelukkig wel aan heeft gedacht. Hij mist de feilloze techniek van pakweg Howlin’ Wolf, maar met zijn jongensachtige branie weet hij dat uitstekend te maskeren. Het levert de beste deltabluesplaat in jaren op, want ik krijg er lentekriebels van. Buiten begint het inmiddels weer te sneeuwen, maar ik laaf mij aan de warme klanken van T-Model Ford die de temperatuurin mijn huiskamer spontaan doet oplopen.

Kwetal