First Aid Kit geraakte vooral bekend om een cover van Fleet Foxes dat ze speelded in de bossen van Zweden (zie knullige filmpje op Youtube). Door het filmpje stonden platenmaatschappijen in de rij voor het duo. De twee jonge Zweedse zussen van zestien en negentien jaar, Klara en Johanna Söderberg, speelden eerder al in het voorprogramma van de band uit Alaska, Port O’Brien in de Rotonde. Daar maakten we al kennis met de mooie folkliedjes, die ook terug te vinden zijn op hun eerste album "Drunken Trees". De melodieën zijn opgebouwd rond hun harmonieuze stemmen, geïnspireerd door artiesten als Leonard Cohen en Bob Dylan.

Op 12 februari is het derde album verschenen van de Carolina Chocolate Drops, getiteld “Genuine Negro Jig”. Na twee platen voor het sympathieke Music Maker, mochten de Carolina Chocolate Drops zich verheugen op een serieuze platendeal bij het prestigieuze Nonesuch. Het album werd geproduceerd door de veel geprezen producer Joe Henry (o.a. Allen Toussaint en Elvis Costello), met “Blood from stars” vorig jaar verantwoordelijk voor één van de mooiste releases van 2009, aldus Stilllife bezoekers.Henry heeft een feilloze neus voor kwaliteitsmuziek. “Genuine Negro Jig” bevat string- band interpretaties van o.a. Tom Waits' Trampled Rose, traditionele stukken zoals Cornbread and Butterbeans en Trouble in Your Mind. Een eerste beluistering brengt je vooral op het spoor van de “beleving”, die ronduit frivool en enthousiast is te noemen. Het lijkt er op dat Carolina Chocolate Drops het ingeslapen “banjo-driven string-band” genre nieuw leven hebben ingeblazen. Deze muziekstroming is ruim een eeuw gelegen in het onherbergzame deel van Noord-Carolina ontstaan, de thuisbasis van bandleden Rhiannon Giddens, Dom Flemons en Justin Robinson. Een soort traditionele folkstijl die in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw over heel Amerika uitwaaierde, omdat de liedjes verhalend waren en over het gewone leven gingen. Was de stroming aanvankelijk zowel voor en door de blanke en donkere bevolking, later is die Afrikaans-Amerikaanse rol afgezwakt. De Carolina Chocalate Drops hebben het genre onder een dikke laag stof vandaan gehaald en in een modern folkjasje gestoken. Met z'n drieën bespelen ze een enorme variëteit aan instrumenten, met banjo, gitaar, harmonica, fiddle, jug en drums nadrukkelijk in de hoofdrol.

Zo, maar dat is een verrassing: opeens luister je naar de nieuwe The Tallest Man On Earth. En The Wild Hunt is nog eens een aangename verrassing ook. Waar Shallow Grave me alles nog nieuw in de oren klonk, word ik bij het nieuwe album wat sneller aan de klanken gewoon.

Niemand twijfelt aan het grote talent van harpiste Joanna Newsom. Samen met fenomeen Van Dyke Parks zette ze haar naam nadrukkelijk op de kaart en liet ze het freakfolk genre, waaronder ze werd geschaard, ver achter zich. Het was echter wel even schrikken toen ik hoorde dat ze met een driedubbelalbum zou komen. Na het allesbehalve toegankelijke en bij tijd en wijle zware “Ys” is de vraag gerechtvaardigd of dit niet zal leiden tot een overkill. Na een eerste kennismaking met de nummers lijkt luchtigheid meer dan voldoende plaats te hebben gekregen tussen de over het algemeen weer lang uitgesponnen nummers. De songs zijn nog steeds complex, maar beduidend minder dichtgetimmerd dan op de voorganger. Vraag blijft of ze met “Have one on me” in staat is om haar magnum epos een waardig vervolg te geven, een vraag die niet makkelijk te beantwoorden blijkt. Het lijkt er eerder op dat ze niet eens een poging heeft gewaagd, door het behoorlijk over een andere boeg te gooien. Natuurlijk, de harp is weer prominent aanwezig, maar “Ys” en “Have one on me” vergelijken, is het vergelijken van de spreekwoordelijke appels en peren; niet doen dus.

My Bubba & Mi zijn drie vriendinnen (afkomstig uit IJsland, Denemarken en Zweden), die slechts toevalligerwijs bij elkaar in hetzelfde huis in de Deense hoofdstad Kopenhagen terechtkwamen. Ze gingen samen muziek maken en werden vervolgens uitgenodigd om een album op te nemen in Italie (vandaar de titel).
My Bubba & Mi is het eerste album van een buitenlandse artiest op het label Beep! Beep! Back up the Truck. Dit platenlabel, dat sinds 2008 bestaat, baarde opzien door optimaal gebruik te maken van internet en alle muziek van het eigen label uit te brengen via Mininova onder Creative Commons License. Daarnaast wordt alle muziek ook op een fysiek product uitgebracht. En dat blijkt te werken.

Wat flarden van binnenstromende muziek beluisterend valt je oor op wat opvallends. Het is al laat, dus eigenlijk geen puf meer om nog eens goed te luisteren. Maar met een lichte glimlach rond de mond val je in slaap, want je weet het al. Morgenvroeg is de dag dat je mag genieten van muziek, die in flarden al veelbelovend was.
Nu na enkele luistersessies zit je nog wat verbluft met het kippenvel op de armen te typen aan deze recensie. De flarden blijken hele nummers te zijn met nog meer van wat je in eerste instantie reeds wist te horen. Al na een keer luisteren hoort het ceedeetje thuis in je speler. Het raakt zeker vastgeplakt en uiteindelijk versleten na eindeloos draaien.

In de herfst van zijn leven, op zijn muzikale hoogtepunt, trakteerde Johnny Cash ons op een uniek, tijdloos en historisch document. De “American Recordings” zette de muziekwereld op zijn kop, Niemand geloofde dat voormalig countryster Cash op deze manier in staat was om zijn uitgedoofde carrière nieuw leven in te blazen. Zijn prachtige, donkere bariton leende zich uitstekend voor donkere americana, altcountry en singersongwriter nummers. De 5 cd’s zijn van een onaardse schoonheid en zullen voor altijd een prominente en centrale plaats in mijn verzameling innemen. Naast eigen materiaal, veel covers van andere grootheden die hem grenzeloos bewonderden en hem een succesvolle herstart gunden. Artiesten als Nick Cave en Bonnie Prince Billy stonden hun songs in aanbidding af. De oude grootmeester maakte er dankbaar gebruik van. De reeks leverde hem een grote schare nieuwe fans op. Een nummer als “Hurt” van Nine inch nails levert geeft mij telkens weer de koude rillingen, omdat Cash zijn getormenteerde ziel tot op het bot blootlegt. Na cd 5 overleed de grootmeester, het werd stil en de markt werd overspoeld met oud, soms moeilijk te verteren materiaal. De schatkist met American Recordings van countryster Johnny Cash opgenomen door producer Rick Rubin was blijkbaar nog steeds niet uitgeput. Nu verschijnt daarom postuum deel 6. Op 26 februari komt American Recordings VI: Ain’t No Grave uit, precies op Cash´ geboortedag en inmiddels 6,5 jaar na man’s dood.

Nederlandse bands en ik matchen over het algemeen niet zo, maar voor Blaudzun maak ik graag een uitzondering. De naam zoemt al een tijdje rond in het circuit en nu is er dan het tweede album “Seadrift soundmachine”. Vorige week trad hij op in “De wereld draait door” en daar maakte hij met zijn korte optreden grote indruk. Blaudzun komt uit Arnhem en woont tegenwoordig in Amersfoort. Na een in eigen beheer uitgebrachte ep werd hij benaderd door verschillende platenmaatschappijen. Hij haalde de ep prompt van de markt, knutselde en fröbelde aan de nummers en dat leidde uiteindelijk tot een glansrijk en volwaardig album dat werd geroemd, maar vervolgens links is laten liggen. Kale, sobere ballads, een prettige mix van americana, country en folk. Nu, anno 2010 is er dan de opvolger. Het nieuwe album is weliswaar ingetogen, maar klinkt mede door de samenwerking met het Praags orkest een stuk spannender, afwisselender en vooral voller. Het zorgt voor drama en juist dat scherpe randje dat het debuut ontbeerde. De naam Blaudzun is afgeleid van een Deense wielrenner uit de tijd van Joop Zoetemelk. De liedjes zijn catchy, dromerig, de thema’s vrij zwaar. “Sommige mensen die de EP hoorden vroegen of ik er ook een touw bij lever. Maar zo ernstig is het nou ook weer niet”, verklaart de zwaar bebaarde en met grote bril ogende zanger Johannes Sigmond. Na jaren sappelen lijkt een grote doorbraak aanstaande: “Ik maak al jaren muziek, ook voor mezelf op mijn zolderkamertje. Ik vind het gewoon heerlijk om te zingen, dat is het. Ik moet liedjes schrijven. Op plaat staan er nu tien of elf, maar ik schrijf er heel veel. Iedere week wel één. Niet dat ze nu allemaal even goed zijn. Maar dat is voor mij wel een manier van leven geworden.”

Al lange tijd is er een leuke discussie gaande tussen mij en een kennis. De hoofdvraag waar vooral over gesproken wordt is de volgende. Wat betekent het als een album direct goed klinkt? Wat betekent dit voor de houdbaarheidsdatum van zo'n album, is het een tijdelijke bevlieging of komt deze ook in je lijstje "best albums ever?" Of maakt zo'n album juist heel weinig kans om in dit lijstje terecht te komen?
Maar wat als je aan een album moet wennen en niet direct een mening klaar hebt, omdat het of niet lekker klinkt of niet origineel lijkt op het eerste gehoor. Kan het zijn als je dan even doorbijt , dat deze albums een langere houdbaarheidsdatum hebben. En zijn dit niet juist de albums die in je lijstje "best albums ever" staan? Ik noem deze categorie albums een groeibriljant.
Het album "Other lives" voldoet aan de laatste criteria en is zo'n groeibriljant. Het album sluipt uiteindelijk bij je naar binnen en nestelt zich in je hart. Dit album heeft er maanden over gedaan voordat het zover was. Daarom weer een album uit 2009.

True Devotions is het tiende solo-album van Rocky Votolato. Rocky heeft daarnaast nog gespeeld in Waxwing en Lying on loot. De laatste is het bandje in zijn highschooltijd, maar Waxwing is in de buurt van Seattle uitgegroeid tot een bekende band in de stijl van straight-up rock met elementen van post-hardcore. Rocky schrijft in de tijd dat hij speelt bij deze band ook nummers die niet passen in deze stijl. Zo zijn er enkele jaren waarin Rocky albums uitbrengt met de band waswing en als solo-artiest.
Het zal duidelijk zijn dat deze recensie kiest voor de invalshoek van solo-artiest en het materiaal van Waxwing even buiten beschouwing laat.