The Cosmic Carnival neemt een fikse run op de renbaan van de muziekmarkt door amper een jaar na het ontstaan van de band de Grote Prijs van Nederland te winnen en vervolgens enkele maanden later te komen met een EP. Bij de GPN won de band zowel de publieks- als de juryprijs in de categorie rock/alternative. Voorwaar geen sinecure, weet deze oud deelnemer aan neerlands belangrijkste muziekwedkamp. Maar ze wonnen al meer prijzen dus een debuut-EP komt op een goed moment. De winst is nog vers en de naam ligt ongetwijfeld nog vooraan in ieders geheugen. De kans dat een EP opgepikt wordt is derhalve groot. En dat is ook gebeurd. Half recenserend Nederland heeft zich gebogen over deze opname in eigen beheer. Reden voor Stilllife om ook eens te luisteren naar dit mainstream-product.

Niemand kan meer om de soul-revival heen. In de jaren 60 en 70 beleefde dit genre hoogtijdagen met artiesten als Wilson Pickett, Otis Redding,Arthur Conley en Sam Cooke en nu decennia later heten de soulhelden o.a. Eli 'paperboy' Reed, Ryan Shaw en Sharon Jones. Van deze 3 is onlangs een nieuwe cd verschenen en het hoge niveau van deze producties is opvallend.

Het Gloren - Glorie 123

Met Glorie 123 heeft BeepBeep! Back up the truck opnieuw een uitzonderlijke uitgave op haar naam staan. De promo van dit nieuwe album heb ik al een week liggen. Het schrijven wil maar niet lukken. Waarom? Misschien door het meisje met de haren en het lachende gezicht (tekst uit eerste nummer), die me na Zomerdagen oostenwind (titel eerste nummer) blijft achtervolgen. Dit nummer wordt ook de eerste single van het album en dat is niet verrassend, want zoals gezegd het nummer blijft je achtervolgen.

Er gaat geen maand(!) voorbij of alleskunner Will Oldham aka Bonnie Prince Billy slingert wel weer iets op de spreekwoordelijke markt. De bebaarde bard heeft een ongekende productiedrift en inmiddels ontelbare samenwerkingsverbanden achter de rug. Het laatste verbond sloot hij met het illustere indiefolk gezelschap “theCairo gang”. Als het iets is dat Bonnie heeft bewezen, dan is het wel het feit dat alle muziekcombi’s mogelijk zijn, of het nu met de oude rot Johnny Cash is of met het hippe, eigentijdse Hot Chip. Bonnie (heeft hij adhd?) draait er zijn hand niet voor om en ligt er denk ik geen nacht wakker van.

Achter de wat mystieke naam “Hoquiam” schuilt de aardse Damien Jurado. De naam verwijst naar een gehucht in Grays Harbor County, dat slechts 9000 zielen telt. De man, begenadigd met een werkelijk prachtige sonore, diepe en vooral warme stem, verschuilt zich samen met broer Drake achter het project. Niet iets om je voor te schamen, want reeds bij de eerste luisterbeurt maakt het duidelijk dat hier een kwalitatief hoogstaand album is geproduceerd. Damien Jurado maakte grote indruk met zijn laatste album “Caught in the trees”(2008). In datzelfde jaar mocht ik hem aanschouwen in de bovenzaal van Paradiso en geloof mij, deze man kan wat. Vreemd genoeg is het album alleen nog maar verkrijgbaar op vinyl en dan ook nog in beperkte oplage. Zonde, want deze muziek rechtvaardigt een brede release. Even afwachten maar.

Leave Ruin is een album uit 2009, maar dat hoeft de pret niet te drukken. Ik heb het album al geruime tijd op mijn computer staan en de nummers passeren zo nu en dan mijn gehoorveld als mijn mediaplayer op random staat. Het is blijkbaar niet een album dat er direct uitspringt van schoonheid, maar dringt langzaam naar binnen. Laat ik de open deur dan maar direct intrappen: Muziek die je een kans moet geven.

2005 was geen goed Pinkpopjaar. Jan Smeets was het niet gelukt een sterke line up samen te stellen omdat pinkpop vroeg in het jaar viel en de meeste bands pas in juni gingen touren. Door de tegenvallende interesse koos hij o.a. voor een kleine John Peel stage,waar jonge,relatief onbekende bands hun Nederlandse  podiumdebuut mochten maken. Kaiser chiefs,the Bloc party en Thirteen senses traden er onder een heerlijke lentezon op....

Het muzikale landschap is zo groot en weids dat verdwalen een meer dan reële optie is. Het komt dan ook met enige regelmaat voor dat parels niet van de grond worden opgepikt en verdwijnen in de vergetelheid. Zo overkwam ook John Grant met zijn band The Czars. De man, behept met een meer dan fraaie bariton, maakte prachtige, dromerige pop vol rijk gearrangeerde melodieën en emoties, die door het grote publiek volledig links is laten liggen.
Na drie albums als voorman van The Czars trok hij zelf de plug eruit om vervolgens volledig te ontsporen en verslaafd aan alcohol en drugs aan de zelfkant van de maatschappij te geraken. Na de nodige omzwervingen settelde hij in New York, ging als kelner aan de slag en trad af en toe op in clubs. Na een optreden in het voorprogramma van Midlake nam zijn in het slob geraakte carrière een prettige wending; hij werd uitgenodigd om in de studio van de hoofdact in Denton zijn plaat op te nemen.

Mid-american is een zeer jonge zesmansformatie met voldoende invloeden voor nog heel wat meer muziek. Ze komen uit Westfield/Carmel, Indana USA.  Fake Homes is het debuutalbum van deze amerikanen. Ze hebben blijkens hun myspace-pagina een optreden staan in mei en 1 in juni. Het lijkt me dat met het uitkomen van dit debuut het aantal optredens wel wat op zal lopen.
Met mid-american waan ik me weer terug in de jaren 80. Een 'crispy' heldere productie, lekkere vondsten op de gitaar en eerlijke zang met voldoende galm voor een echt zaal-gevoel (soms is de zaal nog wel wat leeg).

Toen Kings of convenience in 1999 hun debuut maakten met Quiet is the new loud volgde een ander duo,Turin brakes, al snel  met hun mooie The optimist lp, een plaat vol rustige, akoestische folkpop. The new acoustic movement was geboren!