“Ik houd gewoon van een song die ook een echt liedje is. En daar liggen mijn invloeden eigenlijk: melodie…een mooie harmonie… een slim sentiment… een subtiele pretentieloze maar eerlijke tekst…”(Ian Britt). De Britse artiest laat op zijn nieuwe cd ‘box’ een kruising horen van pop en folk,van singsersongwriter-muziek en rock. Als je the Talking heads,Paul Simon,Counting Crows,Prince,Red hot chili peppers,Damien Rice en Led Zeppelin tot je belangrijkste invloeden rekent kun je wel een veelzijdige benadering van muziek verwachten.

Het zal de lezers van Stilllife niet ontgaan zijn dat de medewerkers een enorm zwak hebben voor singer/songwriter Micah P. Hinson. Dit wordt vooral gevoed door de oorspronkelijkheid die de artiest in zich heeft, maar ongetwijfeld ook door het getormenteerde verleden van deze markante persoonlijkheid. Het uitkijken naar dit nieuwe album begon al medio 2009 en dat houdt in dat de verwachtingen zeer hoog gespannen zijn. Dat is natuurlijk tricky, maar onvermijdelijk. Met wederom een opvallende titel, And the pioneer saboteurs doet Micah van zich spreken. Na de eerste keer integraal geluisterd te hebben kom ik al tot de conclusie dat Micah verder geëvolueerd is. Dat is met name goed te horen in de bijna klassieke, vol met strijkers gearrangeerde muziek die dit album veel diepgang en body meegeeft. Om de muziek goed te doorgronden en tot zijn volle wasdom te laten komen zijn meerdere luisterbeurten bittere noodzaak. Micah toont met dit album aan bij de grote componisten van de popmuziek te horen, maar het is zeer de vraag of de vaak gemakzuchtige luisteraar genoegen zal nemen met dit prachtige, te koesteren kleinood. De tijd zal het leren. Bij het laatste concert dat ik hem zag (Utrecht) riep ik gekscherend dat een optreden met een klassiek orkest niet zou misstaan. Hij gaf aan dat het een lang gekoesterde wens van hem is, maar voorlopig financieel niet haalbaar. Wie weet in de nabije toekomst. Voorlopig zal hij in de marge blijven opereren, al is zijn ster met name in Zuid Europa rijzende.

Neem een blender en gooi daar cumbia, rumba, flamengo, reggae, mestizo, latin, tex mex en wat dub in. Goed afmixen, wat San Miguel en een tequila erbij drinken en geniet van de ultieme zomerse muziek van een band uit Catalonië, de trots van Barcelona...La troba kung-fu!

De dames van CocoRosie zijn en klinken op zijn zachtst gezegd een beetje vreemd. Jaren geleden zag ik ze op een klein festival in Paradiso. Geschokt kwam mijn vrouw toen melden dat ze in de wc met een wel heel vreemde dame had gestaan. Ze had een getekend snorretje op. Niemand kon toen bevroeden dat het één van de handelsmerken van de dames zou worden. Het optreden was verrassend, origineel en maakte nieuwsgierig. Het instrumentarium zou op de gemiddelde babykamer niet misstaan en de zussen toverden er een kleurrijk feeëriek palet mee in. Freakfolk noemde men het, een net zo vreemde term als de muziek waar het voor staat. De freakfolk rage is wel zo’n beetje over haar hoogtepunt heen, maar CocoRosie heeft zich gesetteld en toont zich een blijvertje. Het was een verstandige keus van de dames om het genre wat op te rekken en een alliantie aan te gaan met de klassieke muziek. Dat leverde de zusjes de afgelopen jaren geen windeieren op. Het siert de dames dat ze hun creatieve geesten en uitspattingen niet aan banden hebben laten leggen en hun eigen koers zijn blijven varen. De zusjes Bianca (Coco) en Sierra (Rosie) zijn echte wereldreizigers, onwillig zich te settelen en kunnen gerust omschreven worden als moderne nomaden.

In mijn jaarlijst van 2008 prijkte Cease to begin fier boven aan. Deze cd was meeslepend en ongrijpbaar en was bovendien niet uit mijn cd-speler weg te branden. De verwachtingen bij het uitkomen van hun nieuwe cd waren dan ook hoog gespannen.

Matthew Houck is een uniek en begenadigd artiest die altijd zijn eigen muzikale weg heeft uitgestippeld en bewandeld. Op die weg nam hij regelmatig diepe, nauwelijks te volgen kloven en dalen en dat maakt hem een bijzonder mens. Wat hem tot zo’n gewaardeerd  muzikant maakt komt door zijn eindeloze zoektocht naar oprechte en vooral epische muziek, een zoektocht die met Pride in 2007 zijn voorlopig  hoogtepunt kende. Met een nummer als “Wolves” bereikte hij de ultieme status, een status van waar je eigenlijk alleen nog maar naar beneden kunt glijden. Matthew maakte in principe een verstandige keus door zich te werpen op een tribute album van één van zijn grote helden, Wille Nelson. Een slimme zet, omdat elke vergelijking met Pride al bij voorbaat mank zou gaan. Ik beschouwde To Willie dan ook als een welkom tussendoortje in de hoop dat  hij het moeilijk toegankelijke pad van Pride weer zou vervolgen. Een eerste luisterbeurt van Here’s to taking it easy (een veelzeggende titel) stemt aanvankelijk een tikje treurig en ik kom  tot de conclusie dat Matthew en de zijnen een nieuwe koers zijn gaan volgen. Een eerste beluistering maakt duidelijk dat hij een commerciële knieval lijkt te hebben gemaakt, met makkelijk in het gehoor liggende liedjes waar vooral de diepgang en emotie weg zijn gelaten. Levert dat dan een teleurstellend album op? Wel als je vast blijft houden aan de formule van Pride en dat, net als ik aanvankelijk, niet los wil laten.  Valt dit Matthew en de zijnen te verwijten? Ik houd het maar op een retorische vraag. Stel je open op, geef de plaat een eerlijke kans en je zult niet teleurgesteld worden.

La Strada kreeg vorig jaar op Stilllife aandacht en vooral lof voor hun in eigen beheer uitgebrachte ep. Knap in elkaar geknutselde miniatuurtjes zorgden voor een volwassen klinkend debuut (zie elders op onze site) La Strada is: James Craft - Accordian, Guitar, Lead Vocals Devon Press - Bass, Guitar, Acordian and Vocals Ted Lattis - Guitar, Vocals Brady Miller - Drums, Vocals Daniel Baer - Violin, Vocals. De bandleden staan garant voor een ambachtelijk in elkaar geknutseld muzikaal palet vol verrassende vondsten en overgangen. Gek genoeg, en dat is misschien maar goed ook, kun je de band met niets en niemand vergelijken. Het lijkt nog het meest op een samensmelting van folk, pop en kamermuziek. Die oorspronkelijkheid vormt dan ook meteen de grote kracht van de band die schijnbaar achteloos alle conventies aan zijn laars lapt. Geïnspireerd door een jaar van uitgebreide tours en shows, werd “New Home” geproduceerd door Kyle "Slick" Johnson (Cymbals Eat Guitars, Modest Mouse, Fischerspooner). Het album blijkt autobiografische elementen te bevatten, als je bedenkt dat Craft een wereldreiziger is; Frankrijk, Roemenië, Indiana, Chicago, Noord-Californië, en sinds 2005, New York City. Die reis- en ontdekkingslust ademt het hele album uit. Craft zegt hier het volgende over: "the songs are about starting a new life - about that risk, and the yearning and excitement in it. The album is about being unsettled, but knowing that you're going in the right direction."

De titel Tango 3.0 laat niets aan duidelijkheid te wensen over. De 3e cd van de Argentijnse band,die resideert in Parijs is een feit en de tango staat nog steeds centraal. Was het debuut La revancha del tango nog doorspekt met dance- en jazz-invloeden, Tango 3.0 trekt de lijn van voorganger Lunatico verder door en laat deze Argentijnse muzieksoort klinken zoals iedere liefhebber graag hoort.

“I know it’s kind of funny, this Midwestern guy doing Brazilian songs in Spanish,” says Josh Rouse about his new studio album, El Turista. “I don’t know if it fits, but I like the way it feels.”

Je vaderland verlaten voor een mooie vrouw, dat lijkt een beetje het verhaal te zijn van Josh Rouse. Momenteel woont Josh al weer enige tijd in Valancia, Spanje, waar hij een mooi optrekje heeft en inspiratie opdoet voor zijn muziek. De in Nebraska geboren zanger heeft zijn hart verloren aan een Spaanse en dat is terug te horen in zijn muziek. Nadat hij vooral folk maakte, komen er de laatste 12 jaar steeds meer Spaanse klanken in zijn muziek naar voren. Hierdoor is het ook een meer popalbum geworden. Toch heeft hij zijn roots niet verloochend en zijn album opgenomen in Nashville. De mediterrane klanken klinken ook nu weer door op El Turista, dat maakt dat ik zijn vorige albums (Subtitulo (2006) en She's Spanish, I'm American (2007) ) ook al heb omarmd en zal dat zeker weer met deze doen.

Natalie Merchant heeft anno 2010 al een volwaardig muzikaal leven achter de rug. In de jaren 80 maakt zij met haar band 10.000 Maniacs furore met een soort opgejaagde, intelligente folkrock (collegerock). Onder invloed van haar prachtige gedragen stem vol warmte en compassie was ik snel verkocht en fan voor het leven. De huidige folkrevival bevestigt maar weer eens dat 10.000 Maniacs de tand des tijd ruimschoots heeft doorstaan, want de albums zouden het nu zeker nog goed doen. De band werd in 1981 opgericht en was actief in verschillende bezettingen. Eerst bestond de band onder de naam, geloof het of niet, Still Life. Subtiele liedjes met zinderende teksten en melodieën, waar de vakmanschap vanaf druipt. Voortrazende nummers worden afgewisseld met prachtig gedragen nummers, zoals het tijdloze “Verdi cries” een persoonlijke kijk op het leven van Merchant als ze vertelt over het leven met haar demente moeder. Het zijn liedjes die in 2010 nog niets aan zeggingskracht hebben ingeboet. Grote animator en inspirator Natalie Merchant vindt het na zes albums en een live-cd genoeg en stapt op om een solocarrière te beginnen. De band bestaat overigens nog steeds maar bevindt zich nu veel meer in de marge en is min of meer in de vergetelheid geraakt.