De grote recensenten gebruiken de geijkte superlatieven als "fantasierijk, flamboyant, ondoorgrondelijk", en door hun instrumentgebruik raak je als luisteraar "bewegingsloos, worden bestaande muziekvormen gebroken en botsen muzikale werelden tegen elkaar". Prachtige woorden die heus wel zullen kloppen. Maar wat vind ik er zelf van?

Isobell Campbell (ex- Belle and Sebastian) en Mark Lanegan (ex-Screaming trees) hebben hun samenwerkingsverband voortgezet met een 3e cd genaamd Hawk. De plaat verschijnt 16 augustus op een nieuw label Vanguard records,vlak voordat het duo in september twee concerten in Nederland komt verzorgen.

De prachtige bariton van Damien Jurado is uit duizenden herkenbaar. De over het algemeen somber gestemde Jurado toont zich het afgelopen jaar uiterst productief en brengt met “Saint Bartlett” alweer zijn negende album uit. Eerder dit jaar verscheen het tot op het bot uitgeklede "Hoquiam" een samenwerkingsverband met zijn jongere broer waarin een niet al te vrolijke jeugd in de Verenigde Staten met de nodige ironie beschreven centraal staat. Jurado staat al jaren garant voor hoogstaande kwaliteit, kwaliteit die nog maar nauwelijks is opgemerkt. Labelgenoot Richard Swift zit ditmaal achter de knoppen. Hij geeft de eigenzinnige Jurado alle ruimte, maar volgt ten opzichte van eerdere albums wel degelijk iets toe. Strijkers, veel achtergrondzang (voornamelijk van Jurado zelf), echo’s en zelfs handgeklap. Wat blijft zijn de donkere teksten en die prachtig bijpassende donkere stem die duidelijk maakt dat er nog steeds bijzonder weinig ruimte is voor zonlicht. Ondanks al die extra’s klinkt de muziek eerder soberder dan voller, subtieler en staan de teksten volledig in dienst van de emotionele zeggingskracht die meegegeven wordt. De boodschap komt daarom volledig over. Gelukkig zorgen productie en muzikale invulling voor de lichtpuntjes. Weids en desolaat schildert hij zijn landschap; melancholie en wanhoop vormen de kleuren die hij vanaf zijn palet gebruikt.

Bijna 5 maanden ver ...
Tijd om nog eens informatie te verstrekken over mijn toestand:
mentale gezondheid: check
fysieke gezondheid: check
toestand fiets: oké, maar ik moet mijn banden nog eens oppompen
toestand gitaar: vrieskou heeft meermaals zijn slag geslagen, maar het hout houdt stevig stand.
Dus ik stel het oké, hoera!
De Vlaamse fietspaden daarentegen...
We zijn al eventjes geen vrienden meer.
Maar hij heeft me gerustgesteld dat zodra het beter weer is, hij wat meer zijn best gaat doen.
Ik vergeef het hem, want hij kan er niet aan doen,
de auto's en fietsen hebben hem jarenlang geterroriseerd,
De vrieskou deed hem barsten,
en misschien was hij jaren geleden wel slecht aangelegd omdat een werkarbeider wat vroeger thuis wilde zijn.
Met mensen lijkt het soms niet anders,
iedereen is hetzelfde, enkel gekleurd door hun ervaringen,
hun gebroken harten en dingen die gaandeweg verloren zijn gegaan. (22 feb. 2010 logboek)

Geschreven door: Woelmuis

I Am Oak presenteert haar eerste plaat: “On Claws” De opvallende hoes met een gebogen tijger en driehoekige letters past bij de pure, oprechte folkplaat. I Am Oak bestaat uit singer-songwriter Thijs Kuijken, percussionist Dave Mollen, Robby Wouters bespeelt banjo, Stefan Breuer bast en Aino ‘The Secret Love Parade’ Vehmasto bespeelt het orgel. Thijs heeft een bijzondere eigen stem die dwingt om te luisteren. De rest van I Am Oak zingt mee. Dat levert een aantal prachtige parels op.

Kashmere Hakim is een Marokkaanse Amsterdammer, met een opmerkelijke bijnaam: “The hillsinger”. Het heeft alles te maken met zijn breekbare, folky liedjes die zich misschien nog wel het beste laten beluisteren onder een lekker zonnetje, liggend op een heuvel ergens in Schotland. Neem de tijd om de luchten in ogenschouw te nemen, terwijl je wegdroomt bij zijn poëtische teksten en pakkende, maar kwetsbare liedjes, aldus zijn bio op de website. Een eerste beluistering rechtvaardigt deze tekst. We hebben hier niet te maken met de zoveelste (oppervlakkige) singer/songwriter, maar iemand die bij zijn debuut al laat horen dat hij middels diepgang en intelligentie wil laten weten waar hij voor staat. Daarbij toont hij zich maatschappelijk en politiek gearrangeerd, kritisch en autobiografisch. Hij is geboren en getogen Amsterdammer, maar houdt nadrukkelijk zijn roots, die in het verre Marakesch liggen, in het oog. De artiestennaam die hij koos lijkt bijna een anagram van deze stad. Gek genoeg is de eerste naam die in mij opkomt die van Nick Drake, vooral door de kwetsbaarheid en het gitaarspel van Hakim. Onwillekeurig doet het je terugdenken aan begin jaren 70, de tijd waarin de folk zijn hoogtijdagen beleefde. Net als Drake stelt Hakim zich kwetsbaar en naakt op, hoop en wanhoop gaan hand in hand, donkere paden worden niet geschuwd, lichtvoetigheid blijft hij angstvallig uit de weg. De muziek is sober, subtiel, duister soms, maar elk liedje geeft “licht”; de muziek ademt, zit vol leven.

Een nieuwe lente een nieuw geluid…Freeman’s pick-up is een jonge, Zwolse band geformeerd rond (de liedjes van) singersong-writer Albert-pieter Venema.
Deze start een afstudeerproject voor het conservatorium en begint samen met zijn broer Johan(an) en Jonne Medema een groep. Met vrienden wordt gewerkt aan de cd Traveler.

Wil je je muziekkennis van de popmuziek jaren 60 tot 90 testen? Dan biedt Blitzen trapper je met Destroyer of the void een ultieme gelegenheid!
Deze Amerikaanse band neemt je mee op een muzikale, adembenemende rondreis door de popmuziek...

Na in 2008 met zijn band the Sussex Wit het debuutalbum A Larum uitgebracht te hebben, komt de zevenentwintigjarige folkzanger Johnny Flynn 7 juni 2010 met een nieuwe plaat. Ditmaal brengt hij onder geheel eigen naam het album Been Listening uit. Met een theaterachtergrond en enorme interesse voor William Shakespeare, doet de jonge Britse zanger (op zowel zijn debuut- als zijn tweede plaat) wat betreft de teksten nauwelijks onder voor de grote schrijver.

Ik had niet verwacht dat er dit voorjaar een cd zou uitkomen die High violet van the National zou overtreffen! De verrassing komt uit Dublin/ Ierland en deze artistieke jukebox heet Conor J. O’Brien (Villagers) en hij brengt een overrompelende cd uit: Becoming a jackal….