Beirut op 33 toeren, zo kun je de muziek van La Strada uit New York misschien nog wel het beste omschrijven. Het uitgebreide muziekgezelschap bestaat uit zeven leden, James Craft - accordeon, gitaar, zang; Devon Pers - gas, buitar en accordeon; Ted Lattis - gitaar; Brady Miller - drums; Maria Jeffers - cello; Daniel Baer - viool; en Corrina Albright – altviool. La Strada voelt, net als Beirut, meer als een orkest dan als een band. Het als indieband te boek staande gezelschap brengt een soort rustieke folk, waarbij zorgvuldig is nagedacht over de muzikale aankleding.

Tijdens het luisteren van de eerste noten van het debuutalbum van het Zwolse Swelter valt direct op hoe on-Nederlands de band klinkt. Hoe klinkt de band dan wel? Al snel flitsen namen als The Frames en Travis langs, maar het vergelijken laat ik liever aan anderen over. Zanger Bart Drost heeft met “Songs of distance” een evenwichtig en vooral melancholiek album gemaakt dat tot het laatste nummer de aandacht weet vast te houden. Zijn prettige stem geeft de songs precies de juiste broodnodige emotionele lading mee . Dit debuut klinkt volwassen en ook heel doordacht.

Bird Watching in America is het debuut van Nick Corbo. Deze Amerikaanse student maakt hiermee een EP met pakkende songs. Geen flitsend gitaarspel, geen zanger uit duizenden, geen opvallende productie. De trompet in Every song I sing valt op evenals de piano op Painted Halls en The Merrit Parkway, maar verder is het erg puur gehouden. Maar wel mooie akkoordcombinaties, simpele maar pakkende songs en een geheel dat in balans blijft. Eigenlijk min of meer in de traditie van de oorspronkelijke protestsong. Deze EP verveelt beslist niet en mag zondermeer een prima debuut genoemd worden. Het doet me uitkijken naar een volledig album. Mijn advies: laat deze niet aan je voorbij gaan.

Er zijn de laatste jaren flink wat vrouwelijke singer-songwriters bij gekomen. Het valt dan ook niet mee om je van die grote hoeveelheid te onderscheiden. Veel van deze vrouwen verdwijnen in de massa,omdat ze erg in elkaars verlengde liggen. Als je het bekende spreekwoordelijke kaf van het koren weet te scheiden is er genoeg moois te ontdekken. Neem nu Sara Lov, ooit lid van het duo Devics, die komt met haar soloplaat “Seasoned eyes were beaming”.

Finn Andrews,het enige constante lid en oprichter van the veils,is geen lachebekje. Dat wist ik al. Zijn derde cd past uitstekend in het rijtje artiesten als Nick Cave,Starsailor en Woven Hand. Sun gangs is een afwisselende plaat geworden met prachtige pianoballads en donkere,intense rocknummers. The letter kan een grote hit worden,Sun gangs en Three sisters zijn nummers met een hoog Nick Cave-gehalte en in het onheilspellende Larkspur lijkt de gekwelde ziel van David Eugene Edwards (16 horsepower) door te klinken... 'Always a larkspur / No rest for my heart / I pulled its hand from the earth'. Geen opwekkende muziek dus,maar als je je laat meeslepen door Andrews met zijn songs over zelfmoord,stukgelopen relaties en verlating(sangst) dan heb je in The veils een partner gevonden om gevoelens van Weltschmerz te omarmen.

Ga naar  http://foundsongs.erasedtapes.com/  en haal gratis (legaal) zijn EP ‘Found Songs’. Deze 22 jarige Ijslander maakt prachtige neo-klassieke muziek. Na het geweldige debuut ‘Euloqy for Evolution’ en zijn EP ‘Variantions of Static’ komt hij met een gratis EP.

Patrick

Het tussendoortje van Casiotone for the painfully alone “Advance base battery life” smaakte al naar meer en de liefhebbers zullen niet teleurgesteld worden met dit nieuwe album van Owen Ashworth en de zijnen. Ashworth begon in 1997 met het schrijven van liedjes tijdens zijn studie aan de filmacademie. Hij was van mening dat je met liedjes een veel beter verhaal kon vertellen dan met film. Met dit vijfde album lijkt hij een gezonde balans te hebben gevonden tussen de “warme” akoestische instrumenten en de killere elektronica die vooral op het vorige tussendoortje te prominent aanwezig waren. Owen creëert hier zijn eigen landschappen die hij vult met fraaie muzikale vondsten en zijn warme, sonore stem. Het geeft de muziek een etherische schoonheid mee, al zal het grote publiek hem ook na dit album niet willen omarmen.

Vreemde en wat saaie naam eigenlijk,Marching band! De muziek van dit Zweedse duo is alles behalve saai en dat hebben ze bij Excelsior recordings meteen opgemerkt. Spark large is in Nederland op dit uitstekende label uitgebracht en past ook in hun indie-traditie. Denk daarbij aan de dromerige,sfeervolle indiepop van the Shins,de samenzang van Fleet foxes ,de eigenzinnige songstructuren van landgeno(o)t(en) Loney Dear en de pastorale rock van Midlake. De cd opent sterk met Feel Good About It ,Make Up Artist en Gorgeous Behaviour. Fraaie melodieën en mooie samenzang van Erik Sunbring en Jacob Lind! Na een paar mindere nummers volgen aan het eind Everything en Aggravate, waardoor je aan the marching band een prima gevoel overhoudt. Prima plaat,sympathiek duo!

Ik ben al heel wat dagen aan het “kauwen” op de nieuwe Decemberists. Het kost mij enige moeite om de nieuwe muzikale koers in het juiste perspectief te plaatsen. Even terug naar het begin, Colin Meloy is onder de naam Tarkio begonnen aan zijn muzikale carrière. Al snel richtte hij de band the Decemberists op. De eerste cd’s waren gevuld met een soort literair verantwoorde zeemansliederen, ondersteund door de prachtig bijpassende vocalen van Colin Meloy. Een nieuw (pop)genre was geboren. Nummers als “Leslie ann Levine”, ”the legionnary’s lament en “Here I dreamt I was an architect” mogen inmiddels klassiekers worden genoemd. Op het indrukwekkende album “Picaresque” leek de groep zijn muzikale koers helemaal gevonden te hebben, getuige nummers als “Eli, the barrelboy” en “The mariner’s revenge song”. Live wist de groep een behoorlijke reputatie op te bouwen, ook omdat ze voor elk optreden weer de nodige verrassingen in petto hadden. Zo werd de Nederlands-Engelse zeeoorlog met admiraal Nelson in de zaal met het voltallige publiek uitgespeeld en het walvisverhaal van Moby Dick werd nog eens dunnetjes overgedaan. Geschiedenisles was nog nooit zo leuk!

Het is niet veel bands gegeven tegelijkertijd authentiek en eigentijds te klinken. Toch lukt het The Felice Brothers, bestaande uit broertjes Ian, Simone en James, met het grootste gemak. Op hun nieuwe cd trekken ze de lijn van hun voorgaande albums “Tonight at the Arizona” , “Through these reins and gone”, “Adventures of the Felice Brothers 1” en de gelijknamige “Felice Brothers” moeiteloos door, al lijken de heren met elke cd ook meer diepgang te krijgen. De band wordt langzamerhand volwassen. Ze maken vooral gebruik van conventionele instrumenten zoals piano, viool, pedal steel, accordeon en banjo. De albumtitel “Yonder is the clock” is ontleend aan een postuum verschenen boek van Mark Twain en als je naar de muziek luistert heel passend te noemen. Op het eerste gehoor lijkt het album een stuk ingetogener dan zijn voorgangers en is er een duidelijke ontwikkeling geweest in het songschrijverschap van de broertjes. Je luistert naar “een roman” gevuld met korte verhalen. Het album is het best te omschrijven als melancholisch, maar soms ook “spookachtig” getuige teksten als “Grab your shovel and let’s get to it” uit “The big surprise”, een nummer dat toewerkt naar een apotheose. “Penn station” klinkt steviger, maar zeker niet luchtiger, zoals de muziek doet vermoeden. Luister maar eens naar openingszin “Well I die in Penn station tonight” Het nummer verhaalt over een eenzame zwerver die zijn laatste adem uitblaast. Een happy end is de arme drommel niet gegund, want de duivel komt hem persoonlijk halen, ondersteund door gejoel en handgeklap. “There’s a train that takes me to heaven tonight, but there’s a faster train coming for me with a devil engineer”..