Gooi wat sfeerstekjes Minor Majority, wat droogstoppels Tindersticks wat gitaarzaad van JJ Cale, wat harmonicatremelo's van Neil young, wat 'drops of Dylan' (en dan vergeet ik waarschijnlijk nog een heleboel belangrijke ingredienten) bij elkaar in de grote muziekketel en de Portugese magier Sean Riley brouwt er speciaal voor u een heerlijke muziekmix van. En het mooie van dat alles is dat er een heel oorspronkelijke sound uit die mix boven komt drijven.
Een mix van americana, folk, rock, blues en nog wat meer. Een gezellige mix van (h)eerlijke muziek, die het fijn zal doen op een feest, maar ook op een luisteravondje lekkere muziek.

Live in paradiso op 26 mei 2010 werd ik opnieuw betoverd door de mannen van Frontier Ruckus. De eerste keer was toen ik hun plaat The Orion Songbook hoorde, de tweede keer toen ik naar de ep I Am The Water You Are Pumping luisterde. Vooral die laatste toont het ware gezicht van deze band. De ietwat rommelige ep komt nog het dichtst in de buurt van de liveshow. Nu is er de nieuwe plaat Deadmalls & Nightfalls. En dat is er eentje om terecht naar te hebben uitgekeken.

Kensington; een nog ongevestigde naam in de Nederlandse muziekscene, die hard op weg is verandering te brengen in dat gegeven. De Hollandse indierockers zijn niet alleen op social networking websites als Twitter en Hyves druk bezig mensen voor zich te winnen, maar ook brengen ze op vrijdag 16 juli hun debuutalbum Borders uit. Op deze eerste plaat zijn ook het nummer Youth (van hun eerdere gelijknamige EP), en de op de site te beluisteren track Franklin Exits te horen.

Fijn om ook weer een Nederlands product te mogen beluisteren. Daar zou overigens niemand me van kunnen weerhouden (behalve verplichtingen die zonder muziek uitgevoerd dienen te worden). Maar zeker ook fijn omdat het een Nederlands product betreft met smaak en potentie. En laten we eerlijk zijn John Carrie is gezien zijn giglist al zeker niet meer de minste. Enige internationale bekendheid is hem al niet meer vreemd en dat zal de komende tijd zeker uitbreiden.
Na het debuutalbum uit 2007 is er voldoende gebeurd en alle reden om de recent uitgekomen opvolger (klopt we hadden er graag veel eerder aandacht aan besteed, maar dat lukt niet altijd) eens aan een nadere analyse te onderwerpen.

Vroeg op de zondagochtend en het is tijd voor een nieuwe recensie. Laat dat nu net een recensie zijn voor muziek die het meest gebaat is bij een Firebird met een spinnende burnout, een corona en hot roasted El Tequito Tortilla chips. Maar niet getreurd met een cappuccino en een bruin pistoletje met krabsalade zal ik niet van de honger omkomen.
En wat komt er deze zondagochtend op me af? Met de volumemeter op de reguliere stand 6 word ik van mijn krukje (lekker ergonomisch) geblazen. Dat is niet het gewone rustig wakker worden. Even later komen andere familieleden met slaperige oogjes vragen of het echt nodig was ze zo vroeg en zo bruut wakker te maken. We hebben derhalve reeds een kwaliteit van deze muziek ontdekt. Nu toch iedereen wakker is kan het volume weer op stand 6 om ook de rest van dit album te beluisteren.

Gisteren schreef ik nog over het debuut van Rita Redshoes en nu al weer over de opvolger. Deze opvolger zal waarschijnlijk pas later uitgebracht worden in de Benelux. Om de lezer, en misschien vooral mezelf, niet met de open vragen van de vorige recensie te laten zitten, hierbij toch enig inzicht in de ontwikkeling van Rita Redshoes.
Het heeft zo zijn voordelen om twee recensies van dezelfde artiest direct na elkaar te schrijven. Voor de meer uitgebreide introductie van Rita verwijs ik daarom graag naar de recensie van haar debuutalbum Golden Era. Er zijn echter ook nadelen verbonden aan het schrijven van recensies in deze tijd.

Golden Era is niet het laatste album van Rita, maar wordt wel nu pas in de Benelux uitgebracht. Vandaar deze recensie. Om helemaal bij te blijven wil ik later ook nog eens naar de laatste van Rita luisteren, maar die neem ik nu nog niet mee.
Rita Redshoes is de Portugese schone Rita Pereira, die verbazingwekkend genoeg nog nauwelijks tot de Benelux is doorgedrongen. Waarom is dat verbazingwekkend? Nou, ze zingt in prima Engels, maakt alleraardigste liedjes en ziet er alleraardigst uit. Wat ze waarschijnlijk mist is airplay en iemand die over haar schrijft in het Nederlands. Dat laatste kan ik hier gelukkig invullen. Dat deze dame niet helemaal onopgemerkt is gebleven moge duidelijk zijn uit de nominaties die ze heeft gekregen. In 2008 was ze bij de MTV awards genomineerd als beste Portugese act en in 2009 als beste nieuwe artiest bij de Golden Globes.
Daarnaast is het vermeldenswaard dat Rita aanvankelijk (2007) vooral furore en zeker ook indruk maakte via een nummer dat ze via haar MySpace-site wereldkundig had gemaakt.

Plan b is een sensatie in de ons omringende landen. In Engeland kwam de eerste single uit het niets op 1 binnen en voert vervolgens al weken de charts aan. Ook Frankrijk is om en staat zowel de single als het album op de eerste positie.
En Nederland...?   valt Nederland ook voor Plan b of laat het deze nieuweling aan zich voorbij gaan? Een eerste beluistering van het album brengt bij mij het vermoeden naar boven dat Plan b een Nederland niet voorbij zal gaan. Hitpotentie, maar zeker ook een pretentieus album. Reden om eens wat beter te luisteren is er zeker. De prijsvraag, waarover hieronder meer, laat ik aan me voorbijgaan, maar kan voor de echte liefhebber zeker interessant zijn.

Tangarine & friends is een band van 7 personen met in het middelpunt de singer/songwriter-tweeling Arnout en Sander Brinks. Tangarine & friends speelt het soort muziek, waarvan we in Nederland niet al te veel vertolkers hebben. Het klinkt dan ook on-Nederlands. Reden te meer om dit album eens nader onder de loep te nemen.

Tangarine & friends speelt een fijne mix van folk, roots en bluegrass. Met het beluisteren van A mystery that binds us still hoor je direct dat ze het muziekmaken zeer serieus nemen. Dat is in de eerste plaats te horen aan de productie. Een eerlijke productie, waarin alle instrumenten een hele duidelijke plaats hebben gekregen. Alles goed hoorbaar en goed passend in het muzikale spectrum. Dat levert bij mij direct een groot respect op.

De band Lilium, bekend van een paar indrukwekkende albums, liet lange tijd niets van zich horen. Het laatste wapenfeit, “Short stories” dateert alweer van 2003. Het andere album “Transmission of all goodbyes” was een instrumentale reis door het barre landschap van de Texaans-Mexicaanse grens, een hallucinerende beeldende trip. Lilium, ooit begonnen als gelegenheidsformatie, is geformeerd rond de voormalige bassist van 16 Horsepower, Pascal Humbert. De band, reeds geformeerd in 1984, werd vooral gebruikt om bij tijd en wijle te ontsnappen aan het nauwe zwarte kousen keurslijf van frontman Dave Eugene Edwards. Niet dat Lilium als lichtvoetig moet worden beschouwd, eerder als uitlaatklep voor het creatieve brein van Humbert. Overigens liet Dave Eugene zich op vorige albums niet onbetuigd, maar laat hij het nu afweten. Naast Pascal Hubert is Cal Cahoone de enige overgeblevene uit het verleden. Veel nieuwe gezichten sieren de plaat, die al naar één keer luisteren als uitmuntend bestempeld kan worden. Hugo Race, Tom Barman en Brune Greene zijn andere bekende namen. De dame en de heren mogen er dan hun tijd voor hebben genomen, het heeft werkelijk iets prachtigs opgeleverd. De opnames vonden plaats met Thomas Belhorn (Tindersticks) op pedal steel , Vassili Caillosse op dobro en Christian Lechevetrel op trompet.We worden getrakteerd op een hoogwaardig altcountry/americana klankentapijt, je waant je letterlijk in heaven, zo mooi donker, warm, spannend en ingetogen klonk muziek nog maar zelden. Het lage tempo stoort nergens door de variëteit aan gastmuzikanten en zangers, die allen weten te overtuigen. Warme Calexico achtige klanken en die prachtige bariton van Hugo Race die sterk doet denken aan Mark Lanegan. De nummers klinken cinematografisch, al bedoel ik daar geenszins mee dat ze louter dienst kunnen doen als achtergrondmuziek. Integendeel, het album verdient de volle aandacht en eist dat, ondanks het trage tempo, volledig op. De hoes is volledig representatief voor wat wordt geboden, zelden heb ik een afbeelding zo vinden passen bij de inhoud.