Het muziekcollectief Che Sudaka bestaat 10 jaar en dat moet (terecht) gevierd worden met het uitbrengen van hun vijfde cd kortweg 10 genaamd. Om het feestelijk karakter nog te accentueren is deze jubileum-cd gratis te downloaden op hun site www.chesudaka.com !

Ook zo gecharmeerd van Gregory Page en C.W. Stoneking? Voor ouderwetse swing hoef je niet meer in het buitenland te zoeken. We hebben een swingende, ‘ puffende’ en ouderwets rockende band uit Amsterdam: Maison du malheur. Allez hop, luister eens naar hun debuut Waiting for trouble to come…beaucoup the plaisir!

`Ik ben geen hype, ik timmer al heel lang aan de weg´, laat James Vincent McMorrow zich regelmatig in interviews ontvallen. Hij heeft slechts gedeeltelijk gelijk. McMorrow treedt al jaren op, heeft lang aan een cd gewerkt, maar op dit moment staat hij volkomen terecht in het middelpunt van de belangstelling. Daar zijn succesvolle optredens op het festival op Vlieland (into the great wide open) en Crossing Border debet aan. James Vincent McMorrow is (weldegelijk) hot!

Jaarlijsten bekijken is een even nutteloze als zinvolle bezigheid. Je herkent een hoop cd´s die je afgelopen jaar al de revue hebt laten passeren en je krijgt al snel het gevoel dat je niet meer verrast kunt worden. Soms zie je op zo´n lijst een hoge notering die opvalt omdat je hem niet kent. The darylectones scoorden op een paar jaarlijsten hoog en…ze stellen niet teleur!

Jazeker, we zijn allemaal in de kerststemming en daar hoort ieder jaar ook weer ´sfeerverhogende´ muziek bij. Een maand geleden brachten Smith & Burrows hun kerstplaat Funny looking angels uit. Niets bijzonders natuurlijk, de zoveelste in een lange rij kerstreleases en zeker niet de laatste… Toch is er iets ongewoons aan deze kerst-cd: Je blijft hem draaien!

Op jazz-gebied vinden dit jaar interessante releases plaats. Mei dit jaar bracht Jörgen Fleskens een soloproject uit met de titel Kumquat. Het bevat 10 ‘uitdagende en toegankelijke ‘ stukken, die zoals hij zichzelf plaatst tot de electro jazz horen. Fleskens haalt zijn inspiratie uit het dagelijkse leven van onze maatschappij; vluchtigheid en een overdaad aan prikkels zijn thema’s van dit moment. De manier waarop deze thematiek verwerkt is in zijn composities, resulteert in jazz met filmische, organische en industriële kenschetsen. Het is de muziek die het verhaal vertelt, inspireert en de verbeelding van de luisteraar stimuleert waarbij clichés zoveel mogelijk vermeden worden.

ODDITY

Een nieuwe ster aan het firmament . Franck Carducci afkomstig uit Nederland had zijn CD release afgelopen vrijdag 18-november in het Wilhelmina pakhuis

Een naam als Yoshimi roept al snel associaties op met bijvoorbeeld Japanse techno, maar hier hebben we te maken met een oer Hollandse "ambachtsman" Niek Hilkmann die op zijn kamertje allerlei ingenieus in elkaar geknutselde muziekminiatuurtjes heeft gefabriceerd. Een eerste beluistering, zeker van openingsnummer "Van alles en niets", doet sterk denken aan Spinvis, maar ik roep nu al hooghartig dat deze jongen een stuk veelzijdiger en zeker afwisselender klinkt. Bij Spinvis, die vocaal vlak en beperkt is (ja, reken mij er maar op af), ligt de saaiheid voortdurend op de loer, bij Yoshimi durf je daar niet eens aan te denken. Dat wil niet automatisch zeggen dat ik alles mooi vindt, maar knap en origineel is het zeker. Mensen die gek zijn op avontuur en vernieuwingsdrang raad ik aan het album eens onder de loep te nemen.

Wie verwacht anno 2011 nog een teken van leven van the Walkabouts, het met name in de jaren 80 en 90 succesvolle duo Carla Torgerson en Chris Eckman? Het echtpaar sloeg de afgelopen jaren ieder een eigen weg in en de formatie leek op sterven na dood. En dan out of the blue is daar 'Travels in dustland' dat vanaf de eerste tonen een vertrouwd geluid laat horen dat ook nog eens moeiteloos de tand des tijds heeft doorstaan. De groep heeft inmiddels Seattle als thuisbasis. Eckman verhuisde in 2007 naar de Sloveense hoofdstad Ljubljana en maakte daar een indrukwekkende plaat opgedragen aan de Sloveense dichter Dane Zajc. Chris beaamt dat ze de tijd hebben genomen: "It took us a long time to make this new album. Six years in fact. It wasn’t that we stopped being a band during that time, it was just that other things took over. Life took over, and that is a hard thing to control and slow down."

De herfst is bij uitstek het jaargetijde om lekker bij de kachel te kruipen en te genieten van al het moois dat voorbijkomt. Het vormt één van mijn favoriete seizoenen, omdat je legitiem heerlijk melancholisch mag zijn. Ondanks het nog prille stadium worden we getrakteerd op een aantal topreleases, want na Bonnie Prince Billy en Joe Henry, is het nu de beurt aan Tom Waits die na zeven jaar radiostilte komt met het album 'Bad as me'. Uiteraard hebben Waits adepten, na 'Brawlers Bawlers & Basterds' lang uitgekeken naar dit nieuwe album, maar het is het wachten meer dan waard geweest. Meester Waits verenigt op deze plaat al zijn kwaliteiten van de afgelopen decennia, van de rokerige, ingetogen jaren 70, de vroege jazzy jaren 80, de hoogtepunten van de late jaren 80 en 90 gevuld met het geweldige drieluik 'Swordfishtrombones', 'Raindogs' en 'Frank's wild years' , tot de uitbundig gevierde millenniumwisseling.

Het is jammer dat stilllife nog steeds geen ruimte maakt voor soul! De laatste jaren is de soulmuziek weer helemaal terug ,mede door (blanke) soulartiesten als James Hunter, Eli ‘paperboy’ Reed, Jesse Dee en…Mayer Hawthorne! Als we de EP met covers niet meerekenen is How do you do? zijn tweede studioalbum. Vorige week werd deze cd uitgeroepen tot de Radio 6 week cd. Volkomen terecht!

Diepe, zware stemmen boeien, de levenswijsheid druipt er vaak vanaf. Neem nou die zanger van The Crash test dummies (hm, wie waren dat ook alweer?). Juist ja, van dat liedje "mmm,mmm,mmm" dat de vloer elke keer dat het schijfje de cd-speler beroerde deed trillen, zo zwaar die bariton. De zanger van Big Harp, Chris Senseney (zang, gitaar, keyboards), zingt niet alleen fraai, maar toont zich een begenadigd en boeiend verhalenverteller. Het album "White hat" staat boordevol short stories en mede door die magische stem kost het de luisteraar weinig tot geen moeite om meegezogen te worden in de alledaagse, maar boeiende verhalen. Naast de zanger speelt echtgenote Stefanie Drootin-Senseney (bas, backing vocals) een prominente rol op dit zo fraaie schijfje. De kennismaking komt zo uit een sprookje gewandeld, jongen uit Nebraska ontmoet meisje in de metropool Los Angeles en zo werd Big Harp een feit. Het duo liet er geen gras over groeien. In drie jaar werd getrouwd, een dochter geboren en de groep opgericht.

Het wil maar niet vlotten met de carrière van Sivert Høyem, de voormalige frontman van de Noorse rockband Madrugada. In potentie heeft hij alles om zijn stempel te drukken op het rockarchief, maar hij laat het iedere keer na om echt af te drukken. Via Facebook en Twitter houdt hij zijn fans goed op de hoogte met datgene waar hij mee bezig is, waardoor we al vroeg wisten dat afgelopen week zijn album Long Slow Distance in première ging.